To było dawno temu, jeszcze za czasów, gdy świat wydawał się prostszy, a rodzina była wszystkim. Pamiętam, jak w tamtej młodości musiałem ożenić się z moją dziewczyną, gdy dowiedzieliśmy się, iż spodziewa się dziecka. Nazywała się Jadwiga imię, które od pokoleń pojawiało się w naszym rodzie. niedługo po ślubie sprowadziłem Jadwigę do rodzinnego domu we Wrocławiu, bo wtedy nie stać nas było na własny kąt.
Czas płynął niepostrzeżenie, codzienność była prosta poranna kawa, praca, rodzinny obiad przy stole. Nagle zostałem ojcem przeuroczego chłopca, któremu nadaliśmy imię Stanisław, dla uczczenia mojego dziadka. Po pewnym czasie wzięliśmy z Jadwigą kredyt hipoteczny kredyt we frankach szwajcarskich, bo wtedy wszyscy tak brali kupiliśmy małe mieszkanie na obrzeżach miasta.
Życie biegło dalej, dzieci rosły. niedługo Jadwiga oświadczyła, iż po raz drugi zostaniemy rodzicami. Tak pojawiła się nasza córka Jagoda, taka mała królowa z nieprzewidywalnym temperamentem. Z roku na rok dzieci były coraz dorodniejsze, ale coraz częściej łapałem się na tym, iż patrzę na nie i nie dostrzegam w nich cząstki siebie. Ani Staszek, ani Jagoda nie przypominali mnie ani Jadwigi oboje mieli rude włosy i twarze pokrywające się piegami, jakby wyjęci byli spod innego nieba.
Z czasem zacząłem dręczyć się rozterkami. Skąd u nas te rude włosy, skąd te piegi, skoro w rodzinie nikt tak nie wyglądał? Myśli nie dawały mi spokoju, aż w końcu zdecydowałem się na test DNA. Nie była to duma, ale strach i niepewność chciałem tylko wiedzieć, czy naprawdę jestem ojcem własnych dzieci.
Tygodnie oczekiwania ciągnęły się jak wieczność. Gdy zadzwonili z laboratorium, nie zważając na nic, pobiegłem odebrać wyniki. Ręce mi drżały, kiedy otwierałem kopertę. Ulga była ogromna okazało się, iż Stanisław i Jagoda rzeczywiście są moimi dziećmi. Wróciłem gwałtownie do domu i schowałem dokumenty głęboko w szufladzie. Dziś nie umiem wytłumaczyć, dlaczego nie zniszczyłem tych papierów od razu. Może bałem się utraty ostatniego dowodu, iż to moja krew?
Niedługo potem, podczas porządków, Jadwiga natknęła się na te dokumenty. Kiedy zobaczyłem jej oczy pełne bólu i żalu, zrozumiałem, jak wielką głupotę popełniłem. Była krzywda, której nie dało się cofnąć, a jej gniew zatrząsł murami naszego domu. Rozumiem ją teraz, ale wtedy sądziłem, iż można wszystko naprawić rozmową. Myliłem się.
Nie potrafiła mi wybaczyć tej nieufności, tej rysy, która na zawsze pozostała w jej sercu. Rozstaliśmy się. Minęło już pięć długich lat, od kiedy nie widziałem się ze Stasiem i Jagodą. Nie ma dnia, żebym nie tęsknił.
Teraz, z tej perspektywy, wiem, iż zwykła nieufność i ciekawość odebrały mi to, co najważniejsze rodzinę. Cały czas mam nadzieję, iż któregoś dnia Jadwiga zechce mi przebaczyć, a dzieci pozwolą mi wrócić do swojego życia. Bo jak powiadają u nas: Nie ma większego skarbu niż dom i rodzina.Od tamtej pory życie toczy się spokojniej, choć samotność jest wierniejsza niż kiedykolwiek. Z każdym listem, który nie nadchodzi, i z każdym świętem spędzonym w ciszy, uczę się pokory wobec przeszłości. Poranki zaczynają smakować inaczej już nie czekam na stukot dziecięcych kroków ani śmiech Jagody rozlewający się po kuchni. Ale czasem, gdy zerkam przez okno na światło igrające na murach naszego starego domu, pozwalam sobie na wiarę, iż jeszcze wszystko jest możliwe.
Ostatnim razem, gdy przyszedłem pod szkołę Stanisława, widziałem, jak córka trzyma go za rękę i patrzą razem w niebo, śmiejąc się do siebie. Stanąłem wtedy z daleka, niewidzialny. Przez krótką chwilę serce ścisnęła mi dawna euforia ta, której nie da się odebrać wspomnieniom. Wtedy zrozumiałem, iż choć droga do przebaczenia może być długa i wyboista, najważniejsze to nie zamykać drzwi.
Dlatego dalej piszę listy, choćby jeżeli ich nie wysyłam. Składam w nich słowa pełne żalu i nadziei, bo każdy dzień jest szansą na nowy początek. Kiedyś, gdy dzieci dorosną, może przeczytają je i zrozumieją, iż miłość istnieje choćby tam, gdzie zabrakło słów i odwagi.
A gdy noc zapada cicho nad Wrocławiem, nucę pod nosem kołysankę, której nauczyła mnie mama. Wierzę, iż echo tych dawnych melodii odnajdzie drogę do serc moich bliskich. Bo mimo wszystko dom jest tam, gdzie wciąż czeka serce.
