Zrobiłem test DNA i tego żałuję
Musiałem się ożenić, bo dowiedziałem się, iż moja dziewczyna jest w ciąży. Po ślubie, razem z żoną przeprowadziliśmy się do moich rodziców w Lublinie, bo nie mieliśmy jeszcze swojego mieszkania, a wynajem był wtedy poza naszym zasięgiem. Minął rok i zostałem ojcem cudownego synka, Jakuba. Niedługo potem zdecydowaliśmy się na kredyt hipoteczny w złotówkach, żeby pójść na swoje i wynająć małe mieszkanie na obrzeżach miasta.
Z czasem żona powiedziała mi, iż znowu spodziewa się dziecka, i tak pojawiła się na świecie nasza księżniczka, Zosia. Dzieci rosły jak na drożdżach. Z każdym kolejnym miesiącem coraz częściej zastanawiałem się, iż ani Jakub, ani Zosia nie są do mnie zupełnie podobni. choćby charakterami całkowicie się różnimy. Co ciekawe, również nie przypominali mojej żony – oboje mają rude włosy i piegi, czego nigdy wcześniej nie widziałem w naszych rodzinach.
Zacząłem podejrzewać, iż coś jest nie tak i po cichu zdecydowałem się zrobić test na ojcostwo. Wiem, może nie był to najszlachetniejszy pomysł, ale czułem, iż muszę mieć pewność, iż wychowuję własne dzieci.
Test zrobiłem prywatnie, w jednym z lubelskich laboratoriów. Na wyniki musiałem czekać prawie dwa tygodnie. Gdy dostałem telefon, od razu tam pojechałem. Wszystko wyszło w porządku okazało się, iż jestem ojcem zarówno Kuby, jak i Zosi. Uff, kamień spadł mi z serca. Po powrocie do domu schowałem dokumenty głęboko do szuflady, by żona tego nie znalazła. Teraz myślę, czemu po prostu ich nie wyrzuciłem? Niestety, moja lekkomyślność gwałtownie się na mnie zemściła.
Kilka dni później żona znalazła dokumenty i rzuciła je mi w twarz. Zrobiła taką awanturę, iż całe mieszkanie aż huczało. Nie dziwię się jej reakcji, ale przecież mogliśmy porozmawiać spokojnie. Tego dnia wszystko się rozpadło nie potrafiła mi wybaczyć tej zdrady zaufania. Od tamtej pory minęło już pięć lat. Jesteśmy po rozwodzie. Była żona nie zgadza się, żebym widywał się z dziećmi.
Tak oto zwykła ciekawość zabrała mi to, co miałem najcenniejszego rodzinę. Codziennie mam nadzieję, iż Zosia kiedyś znajdzie w sobie siłę, aby mi wybaczyćCzasem budzę się w środku nocy pytając siebie, czy gdybym poskromił swoje wątpliwości, wszystko potoczyłoby się inaczej. Może wystarczyłoby zaufać, choćby jeżeli serce podpowiadało niepokój. Teraz jedyne, co mi pozostaje, to nadzieja, iż kiedyś Jakub i Zosia zapukają do moich drzwi już dorośli, z własnymi pytaniami i pragnieniem odpowiedzi. Chciałbym im wtedy powiedzieć, jak bardzo ich kocham i jak bardzo żałuję, iż nie umiałem zawierzyć temu, co mieliśmy.
Patrzę na wyblakłe zdjęcia rodzinne, a one przypominają mi, iż niepewność potrafi być cichym złodziejem szczęścia. Gdyby cofnąć czas, wybrałbym rozmowę zamiast podejrzeń a prawda? Była przy mnie od początku, tylko nie umiałem jej zauważyć.
Może jeszcze kiedyś nauczę się na nowo ufać sobie i innym. I może właśnie to jest największą lekcją, jaką zostawił mi ten test.
