A to za co jest ten słoiczek, kochanie? Dziecko choćby nie podniosło wzroku. – Żeby kupić tort dla dziadka… on nigdy nie miał swojego. Powiedziało to z taką czystą, poważną szczerością, iż mamie aż ścisnęło gardło, zanim w ogóle zrozumiała, co słyszy. Na stole leżała tylko drobna suma i kilka monet, które układał ostrożnie, jakby to był prawdziwy skarb. Nie pieniądze ją wzruszyły… A serce tego dziecka, które jeszcze nie znało wartości, ale wiedziało, czym jest wdzięczność. Dziadek miał urodziny za tydzień. Człowiek o spracowanych dłoniach, milczący, przyzwyczajony do dawania, niczego w zamian nie oczekując. Nigdy o nic nie prosił. Ale pewnego dnia, niemal mimochodem, powiedział: – Nigdy nie miałem tortu tylko dla siebie… Słowa, które dla dorosłego są jedynie zdaniem. Dla dziecka stały się misją. Od tamtej pory: — zbierał monety zamiast je wydawać; — nie kupował sobie słodyczy po szkole; — sprzedał dwie swoje rysunki; — i każdego wieczoru wrzucał kolejną monetę do słoiczka, który dzwonił nadzieją. Nadszedł niedzielny dzień urodzin. Na stole – zwykły tort z cukierni. Krzywo włożona świeczka. Dziecko drżące z emocji. I dziadek, którego nagle coś poruszyło do głębi. Nie zapłakał przez smak. Ani rozmiar. Ani cenę. Zapłakał, bo pierwszy raz w życiu… ktoś pomyślał o nim z taką miłością – na pozór niewielką, a tak nieskończoną w środku. Bo czasem największy gest mieszka w najmniejszej skarbonce. A prawdziwa miłość przychodzi od tego, kto ma najmniej… ale czuje najwięcej.

A po co ci ten słoiczek, kochanie?
Dziecko choćby nie podniosło głowy.
Żeby kupić tort dla dziadka on nigdy nie miał swojego.

Wypowiedziało te słowa z taką niewinną powagą, iż Ewelinie ścisnęło się gardło, zanim w ogóle zrozumiała, co właśnie usłyszała.

Na stole leżała zaledwie garść drobnych złotówek i kilka monet, które chłopiec przekładał ostrożnie, jakby były najcenniejszym skarbem.
To nie pieniądze ją wzruszyły
Ale serce tego dziecka, które jeszcze nie rozumiało wartości pieniędzy, ale już znało wartość wdzięczności.

Za tydzień dziadek Jan miał urodziny.
Człowiek zniszczonych pracą dłoni, cichy, przyzwyczajony do dawania, nigdy nie oczekujący niczego w zamian.
On nigdy niczego nie chciał dla siebie.
Ale pewnego razu, żartem rzucił:
Nigdy nie miałem tortu, który byłby tylko mój

Dla dorosłego to tylko słowa.
Dla dziecka zadanie do wykonania.

Od tamtej pory:
zbierał każdy grosz zamiast wydawać na drożdżówki;
nie kupował sobie słodyczy po lekcjach;
sprzedał dwie swoje laurki sąsiadce;
i co wieczór wrzucał kolejną monetę do słoiczka, który brzęczał nadzieją.

Nadeszła niedziela, dzień urodzin.
Na stole zwyczajny sklepowy tort.
Krzywo wbita świeczka.
Dziecko drżące z przejęcia.
I dziadek, który w tej chwili nie potrafił już ukryć łez.

Nie płakał przez smak.
Ani przez rozmiar.
Ani przez to, ile to kosztowało.

Płakał, bo pierwszy raz w swoim życiu
ktoś o nim pomyślał
z miłością tak drobną z zewnątrz,
a tak nieskończoną w środku.

Bo czasem największy gest
mieści się w najskromniejszej skarbonce.
A prawdziwa miłość przychodzi od tego,
kto ma najmniej
a czuje najwięcej.