„Anna jest młoda, jeszcze urodzi dzieci!” – tak obiecała. Ostatecznie jednak nikt nie chciał tego dziecka. Anna i Robert wychowali się w małym, prowincjonalnym miasteczku i chodzili razem do jednej klasy. Po maturze poszli na studia, a potem razem wyjechali do Warszawy szukać pracy. Wynajęli małe mieszkanie, znaleźli pracę i żyli bez ślubu. Gdy Anna zaszła w ciążę, Robert ją zostawił – nie miał planów na dziecko. Dziewczyna była załamana i postanowiła wrócić do rodzinnego domu, by samodzielnie wychować dziecko. Matka Roberta, posiadająca poważane stanowisko w ich mieście, rozpuściła plotki, iż Anna jest w ciąży z kimś innym, a to dziecko nie ma nic wspólnego z ich rodziną. Sytuację komplikował fakt, iż obie rodziny mieszkały w tej samej okolicy. Rodzinne gry. Wielu znajomych znało całą sytuację. Anna urodziła śliczną córeczkę. Nie miała żadnych pretensji do rodziny Roberta – młoda mama chciała po prostu wychować dziecko w spokoju. Ale matka Roberta nie ustępowała i ciągle powtarzała, iż to nie jest jej wnuczka. – Zerknijcie tylko na nią! – tłumaczyła kobieta. – Ma blond włosy, a wszyscy w naszej rodzinie mają ciemne. Nos ma zupełnie inny! My jesteśmy piękni, a dziecko jest brzydkie. Próbuje wejść do naszej rodziny. To wszystko złe zamiary! Anna miała już tego serdecznie dość i zaproponowała test ojcostwa dla uspokojenia matki Roberta. Po co to wszystko robiła? Wynik był natychmiastowy – matka Roberta od razu zaprosiła Annę w odwiedziny, by poznać wnuczkę. Dziewczyna otrzymała dla małej dużo pięknych i drogich rzeczy. Anna, żyjąca tylko z emerytury mamy, była bardzo zadowolona. Po pewnym czasie nowa babcia nalegała, by mogła zabrać wnuczkę do siebie na kilka dni. Anna jednak odmówiła, bo córka miała ledwie rok i była jeszcze zbyt mała na dłuższy wyjazd. Babcia się obraziła. Zagroziła Annie sądem o ustalenie kontaktów z wnuczką. Dodatkowo stwierdziła, iż dziewczynka znacznie lepiej rozwinie się u niej, gdzie są najlepsze warunki do wychowania dziecka. Sąd przecież weźmie pod uwagę, iż ojciec ma mieszkanie i „utrzymuje dziecko” (przedstawi zaświadczenie), a matka nie ma pracy i jest samotna. Według niej Anna jest bardzo młoda, jeszcze urodzi kolejne dzieci i lepiej, aby dobrowolnie oddała córkę babci. Przecież wszyscy sędziowie w mieście ją znają – nie trudno się domyślić, kto wygra. Anna zdecydowała się walczyć o prawo wychowywania córki. Kilka lat trwał sądowy spór. Dziewczynka, której początkowo tak unikano, stała się potem największą ukochaną i najbardziej pożądaną w rodzinie. Wpływowa rodzina znajdowała świadków, robiła zdjęcia, śledziła i skarżyła się. Anna musiała się ukrywać. Wydarzyło się bardzo wiele. Ale ostatecznie sprawy się uspokoiły. Robert się ożenił i miał syna. Babcia zajęła się nowo narodzonym. Córka Anny poszła do pierwszej klasy. Anna przeprowadziła się do Warszawy, ale często wracała do rodzinnego domu do mamy i córki. Tam poznała nowego mężczyznę. Jej mama namawiała ją, by ułożyła sobie życie. Obiecała, iż zaopiekuje się wnuczką przez jakiś czas. Anna miała zabrać córkę, gdy sytuacja się unormuje. Anna wyszła za mąż. Wynajęli razem mieszkanie i czekali na wspólne dziecko. Wszystko było w porządku. Ale Anna nie spieszyła się z zabraniem córki do siebie. Nie miała warunków. Jej nowy mąż nie był zainteresowany cudzym dzieckiem. Anna uznała, iż córce będzie lepiej z babcią. Tam miała przyjaciół i szkołę. Po urodzeniu się rodzeństwa, nie byłoby nikogo, kto by się nią zajął. Mama nie była sama, a córka miała opiekę. Ale starsza pani zaczęła chorować. Kilkakrotnie wzywano karetkę, była w szpitalu, leczyła się. Wnuczka wtedy mieszkała u sąsiadów-emerytów. Teraz wpływowa babcia zupełnie nie interesuje się losem wnuczki. Kiedy spotyka matkę Anny, tylko się uśmiecha: – Powinna mnie była posłuchać! Gdybyś od razu oddała mi dziewczynkę, wychowałabym ją jak własne dziecko! Chodziłaby do szkoły językowej, znałaby kilka języków, grałaby na pianinie. A tak – matka ją porzuciła. Kim zostanie, gdy dorośnie? Teraz ja opiekuję się swoim wnukiem! Będzie miał wszystko – najlepszą szkołę, najlepsze zajęcia! Ojciec nigdy nie wykazał zainteresowania losem córki. W rezultacie dziewczynka, o którą tak walczyli i procesowali się, okazała się nikomu niepotrzebna. Dziś nikt nie wie, jaka czeka ją przyszłość.

Dziennik, 15 marca

Mam na imię Tomasz. Historia, którą dziś opisuję, wydarzyła się w naszym kraju, wśród bliskich mi osób, a jej główną bohaterką była Agnieszka. Znam ją od dziecka. Razem z Marcinem chodzili do liceum w naszym małym mazurskim mieście. Po maturze oboje dostali się na studia do Warszawy. Wynajęli kawalerkę na Woli, znaleźli pierwszą pracę i żyli razem, choć bez ślubu.

Pewnego dnia Agnieszka oznajmiła, iż jest w ciąży. Marcin spanikował i zostawił ją z dnia na dzień. Nie miał w planach bycia ojcem po prostu uciekł. Agnieszka była zdruzgotana, więc postanowiła wrócić do rodzinnego domu, aby urodzić i wychować dziecko przy wsparciu swojej mamy. Sprawy nie ułatwiała jednak matka Marcina pani Elżbieta znana osoba w naszym miasteczku. Bardzo gwałtownie rozpowiedziała wszystkim, iż dziecko Agnieszki na pewno nie jest Marcina. Twierdziła, iż Agnieszka miała kogoś innego, a mała z ich rodziną nie ma nic wspólnego. Sytuacji nie pomagał fakt, iż obie rodziny mieszkały po sąsiedzku.

Wielu znajomych wiedziało co się dzieje. Agnieszka urodziła śliczną dziewczynkę Zosię. Nigdy nie miała żalu do rodziny Marcina, chciała tylko spokojnie wychowywać córkę. Ale pani Elżbieta nie odpuszczała. Na każdym kroku powtarzała, iż Zosia nie jest podobna do Marcina, iż ma jasne włosy podczas gdy wszyscy u nich są czarnowłosi. Że nos nie taki, uroda przeciętna nie po ich rodzinie. Wmawiała, iż Agnieszka próbuje wymusić wejście do ich rodziny. Doszło do tego, iż Agnieszka zaproponowała test na ojcostwo, żeby zakończyć domysły.

Test okazał się rozstrzygający Zosia była córką Marcina. Pani Elżbieta nagle stała się przesadnie gościnna, zaprosiła Agnieszkę z córką do siebie i obdarowała małą drogimi ubraniami i zabawkami. Agnieszka, utrzymująca się z emerytury swojej mamy, była bardzo wdzięczna za wsparcie.

Po jakimś czasie teściowa zażądała, by Zosia przyjeżdżała do niej na kilka dni. Agnieszka się nie zgodziła dziewczynka miała zaledwie roczek. To rozwścieczyło panią Elżbietę. Groziła sądem o ustalenie kontaktów, straszyła, iż wnuczce lepiej będzie u niej niż przy bezrobotnej i samotnej matce. Przekonywała, iż Agnieszka jest młoda, ułoży sobie życie, urodzi kolejne dziecko, a ona zapewni Zosi szczęście. Głosiła też, iż ma znajomości w sądzie, więc sprawa jest przesądzona. Agnieszka postanowiła walczyć. Przez lata toczył się spór sądowy o prawo do opieki nad Zosią.

Kiedyś niechciana przez rodzinę dziewczynka, nagle stała się jej największym skarbem. Pani Elżbieta wystawiała świadków, śledziła Agnieszkę, fotografowała każdą wizytę w sklepie i na przystanku. Agnieszka musiała ukrywać się u rodziny na Podlasiu. To był ciężki czas. W końcu jednak sprawy przycichły. Marcin się ożenił, miał syna, a jego mama całą energię poświęciła nowemu wnukowi. Tymczasem Zosia rozpoczęła szkołę podstawową. Agnieszka przeprowadziła się do Warszawy, ale wracała do rodziców, gdzie zostawiała Zosię, bo ciężko było samotnie połączyć pracę i wychowanie córki.

Po paru latach poznała Rafała. Mama namawiała ją, by ułożyła sobie życie. Obiecała, iż zajmie się wnuczką. Agnieszka wyszła za Rafała, wynajęli mieszkanie i spodziewali się dziecka. Nie spieszyła się już z zabieraniem Zosi do siebie bała się, iż mąż nie pokocha córki z innym ojcem, a mama i tak opiekowała się Zosią najlepiej, jak umiała. Wokół domu były koleżanki, szkoła, wszystko tak dobrze znane. Tyle iż z czasem starsza pani zaczęła mieć poważne kłopoty ze zdrowiem, kilka razy jeździła karetką do szpitala, a Zosią opiekowali się sąsiedzi emeryci. Pani Elżbieta nie interesowała się już losem Zosi w ogóle. Nieraz spotykając mamę Agnieszki, rzucała złośliwie:

Miała mnie słuchać! Gdybym tylko dostała Zosię, byłaby dziś w najlepszym liceum, mówiłaby po angielsku i grała na pianinie. Matka ją porzuciła. Co z niej wyrośnie? Teraz mam wnuka jemu dam wszystko! Najlepszą szkołę, najdroższe zajęcia!

Marcin nigdy nie interesował się córką. W efekcie dziewczynka, o którą tyle lat toczono spór, okazała się niepotrzebna nikomu. Sami nie wiemy, jaka przyszłość ją czeka.

Dzisiaj rozumiem jedno: ludzie często walczą o coś nie z miłości, ale dla dumy i przekory. Najważniejsze jest dać dziecku miłość, czas i dom a nie drogą wyprawkę czy nazwisko. I żałuję, iż nie zawsze potrafiliśmy to okazać Zosi wtedy, kiedy najbardziej tego potrzebowała.