Beata nerwowo przemierzała swoje małe mieszkanie w Krakowie.
W dłoni ściskała telefon z przypomnieniem o płatności.
Serce ścisnął jej niepokój.
Jak wyżywić rodzinę, gdy córka i zięć ciążą jak kamień?
Wszystko zaczęło się, gdy Kinga, jej starsza córka, oznajmiła nowinę.
Miała dziewiętnaście lat i była w ciąży.
Chciała też wyjść za mąż, jak najszybciej.
Beata pracowała wtedy z koleżanką, rozsądną i troskliwą kobietą.
Sama wychowywała dwie córki: Kingę i małą Zosię.
Zosia miała dziesięć lat i błyszczała w szkole.
Kinga pilnie uczyła się na uniwersytecie.
Obie były posłuszne, a Beata była z nich dumna.
Mimo trudów samotnego macierzyństwa, nie narzekała.
Na drugim roku Kinga poznała Krzysia, swoją pierwszą miłość.
Chłopak był z innego województwa.
Beata, poznawszy go, zaakceptowała wybór córki.
Krzyś wydawał się miły i szczery.
Nie przypominał kogoś, co żyje z cudzej dobroci.
Para gwałtownie postanowiła zamieszkać razem.
Żeby uniknąć wynajmu, wprowadzili się do Beaty.
Nie podobał jej się ten pośpiech.
Córka miała ledwie dziewiętnaście lat.
— Powinnaś najpierw skończyć studia — mówiła Beata.
Ale nie było wyjścia, Kinga się uparła.
Mieszkanie miało trzy pokoje, ale bardzo małe.
Przybycie Krzysia tylko pogorszyło ciasnotę.
Beata się z tym pogodziła, dopóki nie usłyszała prawdy.
Kinga wyznała, iż jest w ciąży.
Powiedziała, iż chcą się pobrać od razu.
Beacie wydawało się, iż ziemia usuwa się jej spod nóg.
Jej córka, ledwo dorosła, miała zostać matką.
Krzyś nie pracował, tak jak Kinga studiował dziennie.
Żadne z nich nie chciało przejść na zaoczne.
A mimo to zaplanowali huczne wesele.
Wybrali jedną z najdroższych restauracji w Krakowie.
Zaprosili tłum gości, jak na wielkie przyjęcie.
Kinga zamówiła suknię od projektanta.
Beata próbowała protestować, mówiąc, iż nie ma pieniędzy.
Kinga, kładąc rękę na brzuchu, wybuchnęła płaczem:
— Mamo, chcesz zabrać coś swojemu wnukowi?
Beata zacisnęła zęby i zapłaciła za wszystko.
Wyciągnęła oszczędności, wzięła kolejny kredyt.
Liczyła, iż po ślubie młodzi się ustatkują.
Myślała, iż znajdą pracę, staną na nogi.
Nadzieje rozsypały się jak domek z kart.
Kinga i Krzyś zostali u niej, bez pracy.
Rodzice Krzysia podarowali im używane auto.
Para jeździła po mieście jak na wakacjach.
Rodzice pana młodego płacili za paliwo.
Reszta kosztów spadała na Beatę.
Jedzenie, rachunki, ubrania — wszystko brała na siebie.
Gdy wspominała o wydatkach, Kinga przewracała oczami:
— Mamo, my się uczymy, co mamy niby robić?
Kinga pokazała matce katalog z wózkami i łóżeczkami.
Wybrała najdroższe modele, jakby pieniądze rosły na drzewach.
Beacie, z przeciętną pensją, zabrakło tchu.
— Kinga, mnie na to nie stać! — powiedziała cicho.
— Mam twój kredyt studencki, Zosię do wychowania.
— Żartujesz? — oburzyła się córka.
— Będziesz babcią i robisz problemy?
Beata poczuła, jak wzbiera w niej cicha złość.
Czy to miało być jej życie na starość?
Czy miała pracować tylko dla innych?
Nikt nie pytał jej o zgodę, nikt o zdanie.
Patrzyła na zdjęcie Zosi na lodówce.
Pomyślała, iż musi chronić przynajmniej ją.
Postanowiła, iż od dziś powie „nie”.
Dość ciągnięcia wózka za wszystkich.
