Bez odrobiny szczęścia nie byłoby prawdziwego szczęścia — Jak mogłaś do tego dopuścić, głupia dziewczyno! Kto cię teraz zechce, z dzieckiem u boku?! Jak je wychowasz?! Ja ci nie pomogę, zapamiętaj! Wychowałam cię, a teraz mam dźwigać twoje brzemię? Wynoś się z mojego domu, zabierz swoje rzeczy i żebym cię tu nie widziała! Marysia słuchała krzyków z oczami wbitymi w podłogę. Ostatnia nadzieja, iż ciotka pozwoli jej zostać chociaż do znalezienia pracy, właśnie gasła. — Gdyby mama żyła… Ojca nie znała, mama zmarła piętnaście lat temu, potrącona przez pijanego kierowcę na pasach. Władze chciały ją oddać do domu dziecka, gdy pojawiła się daleka krewna — kuzynka mamy. Przyjęła ją pod opiekę, mając dom i odpowiednią pensję na papierze. Mieszkały na obrzeżach miasteczka na południu Polski, gdzie latem bywało upalnie, a zimą deszczowo. Marysia nigdy nie chodziła głodna, zawsze czysta, nauczyła się pracy od najmłodszych lat — w domu z ogrodem i zwierzętami wiecznie było coś do zrobienia. Może brakowało jej matczynej miłości, ale kogo to obchodziło? Dobrze się uczyła. Po liceum dostała się na pedagogikę. Lata studiów minęły szybko, a teraz z dyplomem wracała w rodzinne strony. ale tym razem serce jej ciążyło. — Wynoś się natychmiast, nie chcę cię tu widzieć! — Ciociu Wierko, ale chociaż… — Mówiłam! Dziewczyna chwyciła walizkę i wyszła w skwar dnia. Jak to się stało, iż znalazła się w tej sytuacji? Upokorzona, odrzucona, z ledwie zaokrąglonym brzuszkiem — ale przyznała się do ciąży, nie umiała kłamać. Musiała znaleźć schronienie. Szedła ze spuszczoną głową, przytłoczona myślami, aż zatrzymał ją głos: — Chcesz wodę, dziecko? Postawna kobieta, na oko pięćdziesięcioletnia, spojrzała na nią badawczo. — Wejdź, jeżeli szukasz pokoju. Podała jej dzban zimnej wody. Marysia usiadła na ławce i łapczywie się napiła. — Mogę chwilkę zostać? Jest skwar… — Zostań, córciu. Skąd jesteś? Widzę, masz walizkę. — Skończyłam studia, szukam pracy w szkole. Ale nie mam gdzie mieszkać… Znasz może kogoś, kto wynajmuje? Kobieta miała na imię Róża. Spojrzała na nią: czysta, ale z cieniami pod oczami. — Możesz zamieszkać u mnie. kilka ci policzę, ale płatność na czas. jeżeli się zgadzasz, pokażę ci pokój. Ciesząc się z towarzystwa i dodatkowych pieniędzy w małym miasteczku, zaprowadziła ją do maleńkiego pokoju z oknem na sad. Łóżko, stary kredens, stół — wystarczy. W pierwszych dniach Marysia zadomowiła się i podjęła pracę. Zbliżyła się z Różą, pomagała w prowadzeniu gospodarstwa. Co wieczór piły herbatę pod winoroślą, rozmawiając o życiu. Ciąża przebiegała dobrze. Opowiedziała swoją historię: o Janie, chłopaku z uczelni, synu zamożnych nauczycieli, który porzucił ją, gdy tylko się dowiedział. Zostawił jej trochę pieniędzy — miały się przydać. — Dobrze, iż nie usunęłaś, mruknęła Róża. Niewinne dziecko przyniesie ci radość. W lutym zaczęły się bóle. Róża zawiozła ją do szpitala. Marysia urodziła zdrowego synka — Ilonka. Na sali słyszała o maleńkiej dziewczynce, której matka uciekła po porodzie. — Ktoś ją nakarmi? Jest bardzo słaba — spytała pielęgniarka. Marysia wzięła ją w ramiona. Maleństwo, białe jak śnieg. — Nazwę cię Kalinka — wyszeptała. Gdy kapitan Dawid Górski, ojciec dziewczynki, pojawił się w szpitalu, wszystko się zmieniło. W dniu wypisu czekał samochód z niebieskimi i różowymi balonami. Wojskowy pomógł jej wsiąść i wręczył dwa prezenty: niebieski i różowy. Całe miasteczko przez miesiące mówiło o weselu, które się odbyło. Kapitan, poruszony sercem dziewczyny, poprosił ją o rękę. I tak Marysia, z Ilonkiem na ręku i adoptowaną Kalinką, rozpoczęła nowe życie. Kto by pomyślał, iż upalny letni dzień i dzbanek wody mogą odmienić los tylu ludzi? Takie jest życie — przewraca strony, których jeszcze nie czytałeś.

Jak ona mogła cię wyrzucić, głupia jesteś! Kto cię teraz zechce, z dzieckiem u boku?! I jak zamierzasz je wychować?! Pomocy ode mnie nie dostaniesz, żebyś wiedziała! Wychowałam cię, ale twojego ciężaru już nie będę dźwigać! Wynoś się z mojego domu, pakuj rzeczy i nie chcę cię więcej widzieć!

Weronika wpatrywała się w podłogę, tłumiąc łzy, podczas gdy obelgi ciotki rozbrzmiewały echem po mieszkaniu. Jej ostatnia nadzieja, iż ciotka pozwoli jej zostać choćby do czasu znalezienia pracy, odpłynęła bezpowrotnie.

Gdyby tylko mama żyła
Ojca nigdy nie poznała, matka zginęła piętnaście lat temu, potrącona na przejściu przez pijanego kierowcę. Władze chciały oddać ją do domu dziecka, ale w ostatniej chwili pojawił się daleki krewny kuzyn matki. Przyjął ją pod swój dach, bo miał wystarczająco miejsca i pensję.

Mieszkały na obrzeżach małego miasta w południowej Polsce, gdzie lata były upalne, a zimy mokre. Dziewczyna nigdy nie chodziła głodna, ubrana schludnie, od dziecka nauczona pracy w domu z ogrodem i zwierzętami zawsze było coś do zrobienia. Może brakowało matczynej czułości, ale kto by się tym przejmował.

Dobrze się uczyła. Po maturze dostała się na pedagogikę. Studenckie lata zleciały szybko, a teraz, z dyplomem w dłoni, wracała do rodzinnych stron. Nic jednak nie ciążyło jej tak bardzo na sercu, jak obecnie.

Wynoś się natychmiast, nie chcę cię już widzieć!
Ciociu Zofio, ale chociaż…
Mówiłam już!
Weronika chwyciła swoją walizkę i wyszła w upalny dzień. Jak do tego doszło? Upokorzona, odrzucona, z ledwo widocznym brzuszkiem nie skłamała, przyznała się do ciąży.

Musiała znaleźć dach nad głową. Szła ze spuszczoną głową, pogrążona w myślach, gdy nagle usłyszała głos:
Chcesz się czegoś napić, kochanie?

Przed nią stanęła rosła kobieta, około pięćdziesiątki, patrząc przenikliwie.
Wejdź, jeżeli jesteś w potrzebie.
Podała jej dzban zimnej wody. Weronika usiadła na ławce i łapczywie piła.

Mogę chwilę posiedzieć? Gorąco dziś…
Zasiądź, córuś. Skąd jesteś? Widzę, iż z bagażem.
Skończyłam studia, szukam pracy w szkole. Ale nie mam gdzie mieszkać. Może zna Pani kogoś, kto wynajmie pokój?
Kobieta, nazywała się Jadwiga, przyglądała jej się uważnie. Była zadbana, choć na twarzy cienie zmęczenia.

Możesz zostać u mnie. Nie wezmę dużo, bylebyś płaciła na czas. jeżeli się zgadzasz, pokażę ci pokój.
Uszczęśliwiona, iż ktoś okaże jej serce i iż pojawi się w domu trochę dodatkowej gotówki, Jadwiga zaprowadziła ją do niewielkiego pokoju z oknem na sad. Łóżko, stary kredens, stolik wystarczająco.

Przez kolejne dni Weronika urządzała się i zaczęła pomagać w domu. gwałtownie zaprzyjaźniła się z Jadwigą. Wieczorami obie siadały pod winoroślą, popijając herbatę i rozmawiając o życiu.

Ciąża przebiegała bez komplikacji. Weronika szczerze opowiedziała swoją historię: o Adamie, ukochanym z uniwersytetu, synu zamożnych nauczycieli, który zostawił ją, kiedy się dowiedział. Wzięła od niego tylko tyle, ile sama dała radę przyjąć wiedziała, iż ten grosz się przyda.

Dobrze zrobiłaś, iż nie oddałaś dziecka, mruknęła Jadwiga. Maluch przyniesie ci szczęście.

W lutym zaczęły się bóle. Jadwiga odwiozła Weronikę do szpitala. Tam urodziła zdrowego syna Staśka. Na oddziale usłyszały o noworodku, dziewczynce, której matka uciekła zaraz po porodzie.

Ktoś pomoże ją nakarmić? Jest bardzo słabiutka spytała pielęgniarka.
Weronika wzięła ją w ramiona. Maleńka, blada jak śnieg.
Nazwę cię Jagoda, wyszeptała.

Kiedy pojawił się kapitan Janusz Ostrowski, ojciec dziewczynki, wszystko się odmieniło. W dniu wypisu przed szpitalem czekał samochód z niebieskimi i różowymi balonami. Wojskowy pomógł jej wsiąść, wręczając dwa pakunki: jeden niebieski, drugi różowy.

Całe miasto przez miesiące mówiło o ślubie, który niedługo potem się odbył. Kapitan, wzruszony dobrocią Weroniki, poprosił ją o rękę. I tak Weronika, trzymając Stasia na rękach i obejmując adoptowaną Jagodę, wkroczyła w nowe życie.

Kto by pomyślał, iż parny letni dzień i dzban wody od obcej kobiety odmienią los tylu osób? Takie jest życie przewraca kartki książki, których choćby nie wiedziałeś, iż istnieją.