Bez odrobiny szczęścia nie byłoby szczęścia – Opowieść o Maricji, która po stracie matki, odrzucona …

Bez odrobiny szczęścia nie byłoby prawdziwego szczęścia

Jak ona mogła cię tak zostawić, głupia jesteś! Kto cię teraz zechce, z dzieckiem na ręku! Jak je wychowasz?! Pomocy ode mnie nie licz wiedz o tym! Wychowałam cię, ale twojego ciężaru już dźwigać nie będę! Wynoś się z mojego domu, zabierz swoje rzeczy i więcej mi się nie pokazuj!

Kinga słuchała krzyków, wpatrzona w podłogę. Ostatnia iskierka nadziei, iż ciotka pozwoli jej zostać choć kilka tygodni, aż znajdzie pracę, zgasła bezpowrotnie.

Gdyby tylko mama żyła
Ojca nie znała, a matka nie żyje od piętnastu lat zginęła prowadzona przez pijanego kierowcę na przejściu dla pieszych. Władze chciały ją oddać do domu dziecka, gdy nagle pojawiła się daleka krewna kuzynka jej mamy. Przyjęła dziewczynę pod swój dach, mając mieszkanie i pensję wystarczającą do załatwienia formalności.

Mieszkały na obrzeżach niewielkiego miasteczka na południu Polski, gdzie lata są upalne, a zimy wilgotne i deszczowe. Kinga nigdy nie chodziła głodna, była porządnie ubrana i od małego przyzwyczajona do pracy w domu z ogrodem i zwierzętami zawsze było wiele do zrobienia. Może brakowało jej matczynego uczucia, ale komu na tym zależało?

Dobrze się uczyła. Po maturze dostała się na studia pedagogiczne. Lata na uczelni przeleciały szybko, a teraz, świeżo po obronie, wracała do rodzinnego miasta. Tym razem jednak na sercu miała ciężar nie do opisania.

Wynoś się! Nie chcę cię widzieć!
Ciociu Renatko, proszę
Powiedziałam swoje!
Kinga spakowała walizkę i wyszła w upalne południe. Jak do tego doszło? Upokorzona, odtrącona, z ledwo widocznym brzuszkiem przyznała się do ciąży, nie była w stanie kłamać.

Musiała znaleźć dach nad głową. Snuła się ulicą, pogrążona w myślach, gdy czyjś głos zatrzymał ją:
Potrzebujesz wody, dziecko?

Kobieta w sile wieku, szeroka w barach, patrzyła na nią badawczo.
Wejdź, jeżeli nie masz złych zamiarów.
Podała jej dzbanek zimnej wody. Kinga przysiadła na ławce i piła łapczywie.

Mogę usiąść na chwilę? Upał jest nie do zniesienia
Odpocznij. Skąd jesteś, dziewczyno? Widzę, iż masz walizkę.
Właśnie skończyłam studia, szukam pracy w szkole. Ale nie mam gdzie mieszkać Może zna pani kogoś, kto wynajmuje pokoje?
Gospodyni, pani Helena, przyjrzała się jej uważnie. Czysta, ale zmęczona.

Możesz zamieszkać u mnie. Nie wezmę dużo, ale płacisz regularnie. jeżeli ci pasuje, pokażę ci pokój.
Helena, ucieszona towarzystwem i dodatkowym dochodem w miasteczku, które dawno już ożywienia nie zaznało, zaprowadziła ją do niedużego pokoiku z oknem na ogród. Łóżko, stary kredens, stół wystarczy.

W kolejnych dniach Kinga urządziła się i zaczęła pracę. Zżyła się z Heleną, pomagając jej w gospodarstwie. Wieczorami piły herbatę pod winoroślą, rozmawiając o życiu.

Ciąża przebiegała spokojnie. Kinga wyznała swoją historię: narzeczony z czasów studiów, Tomasz, syn zamożnych rodziców-pracowników naukowych, zostawił ją, gdy tylko się dowiedział. Zabrała pieniądze, które po nim zostały miała zamiar zmądrzeć.

Dobrze, iż dziecku pozwoliłaś się narodzić mruknęła Helena. Niewinny maluch przyniesie ci kiedyś radość.

W lutym pojawiły się bóle. Helena zawiozła ją do szpitala. Kinga urodziła zdrowego chłopca nazwała go Michał. W sali obok rozmawiano o dziewczynce, której matka uciekła tuż po porodzie.

Może ktoś ją nakarmi? Jest bardzo słaba zapytała pielęgniarka.
Kinga przytuliła maleństwo. Była drobna, blada jak śnieg.
Dasz na imię jej Jagódka szepnęła czule.

Gdy kapitan Marek Kowalski, ojciec porzuconego dziecka, pojawił się na oddziale, wszystko się zmieniło. W dniu wypisu czekało na nie auto przybrane niebieskimi i różowymi balonami. Wojskowy pomógł jej wsiąść, wręczając dwa pakunki: jeden niebieski, drugi różowy.

O mieście mówiło się o tym wydarzeniu przez długie miesiące. Kapitan, poruszony dobrym sercem Kingi, oświadczył się jej. Kinga, trzymając w ramionach Michała i adoptowaną Jagódkę, wkroczyła w zupełnie nowe, lepsze życie.

Kto by pomyślał, iż jeden upalny dzień i dzbanek wody mogą odmienić los tylu ludzi? Taka jest właśnie nasza codzienność los potrafi napisać scenariusz, jakiego nie bylibyśmy w stanie przewidzieć. Warto więc wierzyć, iż choćby pośród trudności, życie potrafi przynieść piękne niespodzianki, jeżeli tylko nie zamkniemy serca na innych.