– Chcę żyć dla siebie i się wyspać, – powiedział mąż, wychodząc z domu Trzy miesiące – tyle trwało to szaleństwo. Trzy miesiące nieprzespanych nocy, gdy Maksymek wrzeszczał tak, iż sąsiedzi za ścianą pukali. Trzy miesiące, gdy Marzena chodziła jak zombie – z czerwonymi oczami i drżącymi rękami. A Igor krążył po mieszkaniu, ponury jak burzowa chmura. – Wyobrażasz sobie, jak wyglądam w pracy? Jak bezdomny! – rzucił pewnego dnia, przeglądając się w lustrze. – Worki pod oczami do kolan. Marzena milczała. Karmiła syna, kołysała, znów karmiła. Zamknięte koło. A gdzieś obok chodził Igor – jej mąż, który zamiast pomóc, tylko narzekał. – Może twoja mama posiedzi? – zaproponował wieczorem, przeciągając się po prysznicu. Świeży, wypoczęty. – Pomyślałem, może pojadę na tydzień do kumpla na działkę? Marzena zastygła z butelką w ręku. – Muszę odpocząć, Marzenko. Serio. – Igor zaczął pakować rzeczy do sportowej torby. – Ostatnio w ogóle nie śpię normalnie. A ona – niby śpi?! Ledwo zamknie oczy, Maksym płacze. Już czwarty raz tej nocy. – Mi też ciężko, – szepnęła Marzena. – Wiem, iż ciężko, – rzucił, wciskając ulubioną koszulę do torby. – Ale ja mam poważną pracę, odpowiedzialność. Nie mogę przecież tak wyglądać przed klientami. I nagle stało się coś dziwnego. Marzena zobaczyła ich z boku: ona – w starym szlafroku, z potarganymi włosami i wrzeszczącym dzieckiem na rękach. On – pakuje walizkę, ucieka. – Chcę żyć dla siebie i się wyspać, – burknął Igor, choćby na nią nie patrząc. Drzwi trzasnęły. Marzena stanęła w środku mieszkania z płaczącym synem i poczuła, iż wszystko się wali. Minął tydzień. Potem kolejny. Igor zadzwonił trzy razy – pytał, jak tam. Głos obojętny, jakby rozmawiał z daleką znajomą. – Wpadnę na weekend. Nie przyjechał. – Jutro na pewno będę. I znów się nie pojawił. Marzena kołysała wrzeszczącego syna, zmieniała pieluchy, przygotowywała mleko. Spała po pół godziny pomiędzy karmieniami. – Wszystko u ciebie dobrze? – zapytała przyjaciółka. – Świetnie, – skłamała. Dlaczego kłamie? Przecież to wstyd. Wstyd, iż mąż ją zostawił. Że jest sama z niemowlakiem. Co może być gorszego? Ale najciekawsze zaczęło się w sklepie – spotkała koleżankę Igora. – A gdzie twój? – spytała Lena. – Dużo pracuje. – Jasne. Facet jak się dziecko urodzi, to nagle przesiaduje w pracy. – Lena nachyliła się: – Igor często wyjeżdża w delegacje? – Jakie delegacje? – No przecież ostatnio był w Trójmieście! Na szkoleniu. Pokazywał zdjęcia. W Trójmieście? Kiedy?! Marzena przypomniała sobie: w zeszłym tygodniu Igor nie dzwonił przez trzy dni. Powiedział, iż był zajęty. Nie zajęty – bawił się w Trójmieście. Igor przyjechał w sobotę. Z kwiatami. – Przepraszam, iż mnie tyle nie było. Dużo pracy. – Pojechałeś do Trójmiasta? Zastygł z bukietem. – Kto ci powiedział? – Nieważne kto. Ważne, po co kłamiesz? – Nie kłamię, nie chciałem żebyś się stresowała, iż pojechałem bez ciebie. Bez niej?! Przecież z niemowlakiem nigdzie by nie pojechała! – Igor, potrzebuję pomocy. Rozumiesz? Nie spałam od tygodni. – Wynajmiemy nianię. – Za co? Nie dajesz pieniędzy. – Jak nie daję? Przecież mieszkanie opłacam, rachunki. – A jedzenie? Pieluchy? Leki? Zamilkł. Potem: – Może wrócisz do pracy? Chociaż na pół etatu? Po co siedzisz w domu. Wynajmiemy nianię. Siedzisz w domu. Jakby odpoczywała! Wtedy Marzena wzięła syna, spojrzała na Igora i zrozumiała: on jej nie kocha. Nigdy nie kochał. – Wyjdź. – Co? – Wyjdź. I nie wracaj, dopóki nie zdecydujesz, co jest ważniejsze – rodzina czy wolność. Igor wziął klucze i wyszedł. Po dwóch dniach napisał: „Zastanawiam się”. A Marzena nie spała. Też rozmyślała. Wyobraź sobie – pierwszy raz od miesięcy samotność i cisza w głowie. Zadzwoniła mama: – Marzenko, jak tam? Igora nie ma w domu? – W delegacji. Znowu skłamała. – Może wpadnę? Pomogę? – Poradzę sobie. Ale nie – mama przyjechała sama. – Jak tu u was? – rozejrzała się. – Boże, Marzenko, spójrz na siebie! Marzena spojrzała w lustro. Tak – obraz nędzy. – A Igor gdzie? – W pracy. – O ósmej wieczorem? Milczała. – Co się dzieje? Marzena rozpłakała się. Głośno, rozpaczliwie. – Odszedł. Powiedział, iż chce żyć dla siebie. Mama milczała, potem: – Skurczybyk. Rzadko spotykany skurczybyk. Marzena była zaskoczona. Mama nigdy nie przeklinała. – Zawsze uważałam, iż Igor jest słaby. Ale żeby aż tak… – Mamo, może to ja przesadzam? Może powinnam zrozumieć? – Marzenko, to tobie jest ciężko? Od tej prostoty Marzena dotarło: całe życie myślała tylko o Igorze. O jego zmęczeniu, komforcie. O sobie – ani słowa. – Co mam zrobić? – Żyć. Bez niego. Lepiej sama niż z takim. Igor wrócił w sobotę. Opalony. Chyba „myślał” na działce. – Pogadamy? – Tak. Usiedli przy stole: – Wiem, ciężko ci. Ale mi też łatwo nie jest. Może dogadamy się? Pomogę finansowo, będę wpadał. A na razie zamieszkam oddzielnie. – Ile? – Co ile? – Pieniędzy. Ile? – No, może z dziesięć tysięcy. Dziesięć tysięcy. Na dziecko, jedzenie, leki. – Igor, idź do diabła. – Słucham?! – Słyszałeś. Nie wracaj. – Marzena, proponuję układ! – Układ? Wolności ci się zachciało? A moja wolność gdzie? Wtedy Igor wykrztusił zdanie, które wszystko wyjaśniło: – A jaka ty możesz mieć wolność? Jesteś matką! Marzena spojrzała: i oto jest – prawdziwy Igor. Niedojrzały egoista, dla którego macierzyństwo to wyrok. – Jutro składam wniosek o alimenty. Ćwierć wynagrodzenia. Zgodnie z prawem. – Nie odważysz się! – Odważę. Trzasnął drzwiami. Marzena poczuła – oddycha się lżej. Maksym zapłakał. Ale teraz wiedziała: poradzi sobie. Minął rok. Igor dwa razy próbował wrócić. – Marzenko, spróbujemy jeszcze raz? – Za późno. Igor narzekał, iż Marzena jest zołzą. Nieskutecznie. Marzena wynajęła nianię, dostała pracę jako pielęgniarka. W pracy poznała lekarza Andrzeja. – Masz dzieci? – Syna. – A ojciec gdzie? – Żyje dla siebie. Andrzeja przedstawiła Maksymkowi. Przywiózł mu autko. Bawili się i śmiali razem. Często chodzili całą trójką do parku. Igor się dowiedział. Zadzwonił: – Dziecku rok, a ty z facetem! – Czego chciałeś? Żebym czekała na ciebie? – Ale przecież jesteś matką! – Tak, jestem. I co z tego? Więcej nie dzwonił. Andrzej był inny. Kiedy Maksym zachorował – od razu przyjechał. Gdy Marzena była szczególnie zmęczona – zabierał ją na działkę. Dziś Maksym ma dwa lata. Mówi na Andrzeja „wujek”. Igora nie pamięta. Igor się ożenił. Płaci alimenty. Marzena nie jest zła. Ona też teraz żyje dla siebie. I to jest piękne.