Roman, mamy dziewczynkę, 3500 zł! radośnie oznajmiła Grażyna przez słuchawkę. Stałem pod oknami warszawskiego szpitala położniczego i machałem żonie, która trzymała w ramionach maleństwo.
Mamy córkę. Ja ojciec! Grażyno, cóż to za dziewczynka? Obiecywaliśmy chłopca!
W słuchawce zapadła cisza, po czym żona wyszeptała:
Chyba się pomyliliśmy
Obróciłem się i przechodziłem obok szczęśliwych ojców, którzy malowali na asfalcie wyznania miłosne i puszczali w niebo kolorowe balony, obok wystrojonych samochodów i tłumu krewnych przy nich gromadzących się.
Zawsze marzyłem o synu, dziedzicu, kontynuatorze rodu. Gdy Grażyna chodziła w ciąży, wyobrażałem sobie naszą przyszłość: bawimy się piłką na podwórku, łowimy ryby nad jeziorem, prowadzimy męskie rozmowy i przynosimy mamie bogaty połów, a wieczorem siadamy razem przy stole i opowiadamy, jak minął dzień a przy mnie siedzi mój syn, moja duma.
Grażynie długo nie udawało się zajść w ciążę, jeździliśmy na badania choćby do słynnego lekarza, można go nazwać gwiazdą nauki, i dopiero po pięciu latach żona przyniosła mi radosną nowinę.
Romku, ty?!
Usłyszałem za plecami krok, odwróciłem się to Paweł, mój kolega z akademika.
Ile lat, ile zim, co u Ciebie?
Wpadłem do matki, trochę przeziębiony, potrzebuję odpoczynku, jest tu sama, ojca już od pięciu lat nie ma. A Ty?
Właśnie wychodzę ze szpitala, żona urodziła córkę.
Gratuluję! A dlaczego nie cieszysz się?
Uśmiechnął się przyjaciel.
No cóż
Rozglądnął się i wskazał na kawiarnię kilka kroków od nas.
Więc czekałeś na chłopca? My wszyscy liczymy na synów, na spadkobierców, to naturalne. Kiedyś i ja, tak jak Ty, przygotowywałem się do ojcostwa, a żona urodziła dziewczynkę.
A jak Twoi? Przyjechali z Tobą?
Paweł spuścił wzrok i milczał, po czym spojrzał na mnie spojrzeniem, w którym utkwiła cała kosmiczna rozpacz.
Jestem sam, nie mam już rodziny. Rom, to nie miejsce na rozmowy, masz radość.
Co się stało?
Wypadek nie chcę o tym myśleć. Jestem sam od roku, myślę, iż przeprowadzę się na stałe do matki, znajdę pracę, remont w mieszkaniu zrobię.
Siedzieliśmy jeszcze długo, wspominając lata studenckie, wspólnych znajomych, dzieląc plany na przyszłość. Dostał mój numer, a ja powiedziałem, iż może dzwonić o każdej porze.
Rano, z ogromnym bukietem ulubionych piwonii Grażyny i wiązką balonów, pobiegłem do okien szpitala.
Grażyno! zawołałem, słysząc w słuchawce znany głos.
Przepraszam mnie! Jestem przeszczęśliwa z naszą długo wyczekiwaną córeczką! Na kogoś wygląda?
Na Ciebie, Roman, prawie jak Twoje odbicie!
Naprawdę? Wczoraj byłem zupełnie innym.
Nie musisz tłumaczyć, wszystko rozumiem
Przerwała mi żona.
Roman, dziewczynka zdrowa, spokojna, je i śpi, a we śnie się uśmiecha. Niedługo ją wypiszemy, zobaczysz sam.
P.S. Nie mieliśmy więcej dzieci, poród był trudny i jego konsekwencje odcisnęły piętno na jej zdrowiu. Minęło dwadzieścia lat, nasza córka Jadwiga wyrosła na mądrą i piękną kobietę, kochamy ją i jesteśmy z niej dumni, a Paweł został jej chrzestnym. Do dziś dziękuję mu za rozmowę, która otworzyła mi oczy i przede wszystkim nauczyła cenić i kochać wszystkich, którzy są teraz przy mnie.
