Tak właśnie się dzieje, iż nie pamiętam mojego ojca. Tylko z opowieści mamy wiem, iż wszystko było dobrze, zanim pojawiłam się na świecie. Ojciec wspierał mamę, pomagał jej, byli razem szczęśliwi. Ale z rodziną mieszkał mniej niż rok. Zaraz po moich narodzinach ojciec zniknął bez śladu. Wtedy nie było telefonów komórkowych, mama nie miała pojęcia, gdzie szukać ojca. choćby w pracy nikt nie wiedział, co się z nim stało. To były dla mamy bardzo ciężkie czasy.
Mama znalazła pracę. Nie miała z kim mnie zostawić, więc brała mnie ze sobą wszędzie. Pamiętam bardzo wyraźnie, jak zimno było w pokoju, w którym mama pracowała. Dlatego często chorowałam. Potem zaczęłam chodzić do przedszkola, a mama znalazła inną pracę była sprzątaczką.
Złotych ciągle nam brakowało, ale widziałam, jak ciężko pracuje mama. Robiła wszystko dla mnie. Po tym, co zrobił ojciec, postanowiła żyć tylko dla mnie. Ukończyłam szkołę, potem studia. Znalazłam pracę i teraz pomagam mamie. Robię wszystko, żeby była spokojniejsza. Przez te lata nie miałam od ojca żadnego znaku życia. Nigdy nie pytał o moje życie.
Ale pewnego dnia usłyszałam dziwne pukanie do drzwi. Mama poszła otworzyć, a ja usłyszałam męski głos. Wyszłam i zobaczyłam starca z laską. Mama odwróciła się do mnie i powiedziała, iż to mój ojciec.
Płakał, przepraszał. Mówił, iż był młody i głupi. Bał się odpowiedzialności. Przez cały ten czas mieszkał w Warszawie, z inną rodziną i córką, która była trochę młodsza ode mnie. Później ojciec zaczął pić, druga żona wyrzuciła go z domu. Teraz, na starość, nikt nie chce go przyjąć. Córka nie pozwala mu wrócić. Ostatnią nadzieję widzi w mnie i mamie. A ja nie wiem, co zrobić.
Z jednej strony to mój ojciec, czekałam na niego całe życie. Z drugiej zostawił nas, wrócił dopiero, gdy potrzebuje pomocy. Najbardziej żal mi mamę, nie chcę, żeby się martwiła. Mama włożyła tyle siły i zdrowia, by nauczyć się żyć samej, a teraz pojawił się on. Powiedziałam, iż potrzebuję czasu, by się na to zdecydować. Mama milczy, powiedziała tylko, iż to musi być moja decyzja.
W tym śnie wszystko wydaje się lekko rozmyte; Warszawa jest cicha i zimna, w pokoju mama siedzi w cieniu złotych łun, które tańczą po ścianie, ojciec stuka laską w podłogę, wygląda jak odbicie z wody, niepewny i zagubiony, nie wiadomo czy jest prawdziwy. W mojej głowie błądzi echo złote monety spadają na podłogę, odbijają się lekko jak krople deszczu, a każda decyzja rozchodzi się po mnie jak fala po jeziorze. Mama milczy, a jej milczenie jest jak szum wiatru nad Wisłą.
