Dowiedziałam się, iż mój syn porzucił ciężarną dziewczynę. To ja opłaciłam jej adwokata. Gdy dotarło do mnie, co zrobił mój syn, poczułam się, jakby świat zawalił mi się na głowę. Nie ze wstydu, ale z troski o tę biedną dziewczynę, którą kiedyś zobaczyłam, jak na motorku rozwozi jedzenie po mieście w upalny dzień, ze zmęczeniem w oczach i widoczną ciążą. Postanowiłam wtedy wziąć sprawy w swoje ręce. We wtorkowe popołudnie zapukałam do jej drzwi. Otworzyła mi w roboczym uniformie, z zaokrąglonym już brzuchem i twarzą tak zmęczoną, iż aż ścisnęło mi serce. — Tak? — zapytała ostrożnie. — Jestem matką tego nieodpowiedzialnego chłopaka, który cię zostawił — powiedziałam wprost. — Przyszłam to naprawić. Jej oczy zaszkliły się łzami. — Proszę pani, nie chcę żadnych kłopotów… — Nie przyszłam z kłopotami, tylko z rozwiązaniem. Znasz najlepszego adwokata od spraw rodzinnych? Już opłaciłam jego honorarium. Jutro masz z nim spotkanie. Zaniemówiła. Dodałam: — To chłopak z mojego łona, ale nie z mojego wychowania. Będzie płacił alimenty na to dziecko, choćby jeżeli będzie musiał pracować na trzy zmiany. I tak się stało. Adwokat spisał się na medal. Gdy urodziła się moja wnuczka — bo jest moją wnuczką, bez względu na to, czy mój syn chce to przyznać — przyszłam do szpitala z pieluchami, ubrankami i rozłożonym łóżeczkiem w bagażniku. — Proszę pani, nie trzeba… — Trzeba — przerwałam jej. — Jestem babcią. Syn oczywiście przestał się do mnie odzywać. Oskarżył mnie o zdradę, wtrącanie się i zrujnowanie mu życia. Odpowiedziałam, iż to on zrujnował komuś życie, a ja tylko naprawiam zło. Minęły dwa lata. Dziewczyna i wnuczka mieszkają ze mną. Ona uczy się wieczorowo, żeby zostać pielęgniarką, ja pilnuję dziecka, i stanowimy najbardziej nietypową, ale także najbardziej zżytą rodzinę na osiedlu. Syn wciąż się do mnie nie odzywa, ale alimenty płaci regularnie — adwokat jest bardzo skuteczny. Wczoraj, gdy karmiłam wnuczkę butelką, dziewczyna objęła mnie od tyłu. — Dziękuję ci, mamo — szepnęła. „Mamo”. I zastanawiam się: czy można dostać większy prezent od tego, by zyskać córkę i wnuczkę, choćby jeżeli tymczasowo tracisz syna? Czasem rodzina to nie ci, z którymi się rodzisz, ale ci, których postanawiasz chronić. Opowieść o odpowiedzialności, sumieniu i nieoczekiwanej miłości.

Dowiedziałam się, iż mój syn porzucił ciężarną dziewczynę. To ja opłaciłam jej adwokata.

Kiedy dotarła do mnie prawda o postępku mojego syna, poczułam, jakby cały świat runął mi na głowę. Nie tyle z powodu wstydu, ile przez wzgląd na tę biedną dziewczynę pamiętam, jak kiedyś zobaczyłam ją, kiedy rozwoziła zamówienia skuterem po wrocławskich ulicach, prażonych letnim słońcem. W jej oczach było zmęczenie, brzuch już wyraźnie zaokrąglony. Wtedy nie wiedziałam jeszcze, jak bardzo ta scena zmieni moje życie.

We wtorek po południu zapukałam do jej drzwi. Otworzyła je jeszcze w pracy ubrana w firmową bluzę, z twarzą bardziej szarą niż zwykle, brzuch ulatujący spod materiału. Wyglądała tak zmęczona, iż z żalu aż ścisnęło mnie w środku.

Słucham? powiedziała niepewnie.

Jestem matką tego nieodpowiedzialnego chłopaka, który cię zostawił wypowiedziałam bez ogródek. Przyszłam wszystko naprawić.

W oczach pojawiły się łzy.

Proszę pani, ja nie chcę kłopotów

Nie przyszłam z kłopotami, tylko z rozwiązaniem. Znasz może dobrego prawnika od spraw rodzinnych? Ale nie musisz się martwić, już zapłaciłam mu honorarium. Jutro masz spotkanie.

Zaniemówiła. Mówiłam dalej:

Moje dziecko wyszło z mojego brzucha, ale chyba nie z mojego wychowania. On będzie płacił alimenty, choćby miał harować na trzy zmiany.

Tak właśnie było. Mecenas zrobił, co do niego należało. Kiedy urodziła się moja wnuczka bo była moją wnuczką, bez względu na to, czy syn chce to przyznać, czy nie zjawiłam się w szpitalu z paczką pieluch, ubrankami i złożonym łóżeczkiem w bagażniku wartburga.

Naprawdę, proszę pani, nie trzeba

Trzeba przerwałam jej. Jestem babcią.

Syn przestał się do mnie odzywać. Nazwał mnie zdrajczynią, zarzucił, iż się wtrącałam, iż zniszczyłam mu życie. Odpowiedziałam, iż to właśnie on jednym czynem złamał czyjeś życie, a ja zwyczajnie sprzątam po nim, jak matka.

Minęły dwa lata. Ta młoda dziewczyna i moja wnuczka mieszkają już ze mną. Ona chodzi na wieczorowe zajęcia, by zostać pielęgniarką, a ja pilnuję malutkiej. Jesteśmy chyba najbardziej niezwykłą, a przy tym najsilniej związaną rodziną na całych osiedlu. Syn przez cały czas nie odzywa się do mnie ani słowem, ale alimenty wpływają regularnie wygląda na to, iż adwokat był bardzo skuteczny.

Wczoraj, gdy karmiłam wnuczkę butelką, dziewczyna podeszła do mnie i przytuliła mnie do pleców.

Dziękuję ci, mamo szepnęła.

Mamo.

Myślę sobie: czy jest coś cenniejszego, niż zyskać córkę i wnuczkę, choćby jeżeli na chwilę stracisz syna? Czasem rodzina nie jest taką, w jakiej się urodzisz, ale taką, którą wybierasz i bronisz z całych sił.

To opowieść o odpowiedzialności, sumieniu i zdumiewającej miłości.