Dowiedziałam się, iż mój syn porzucił ciężarną dziewczynę. To ja opłaciłam jej prawnika. Kiedy odkryłam, co zrobił mój syn, poczułam, jak świat wali mi się na głowę. Nie ze wstydu, ale ze współczucia dla tej biednej dziewczyny, którą kiedyś widziałam, jak rozwoziła jedzenie na skuterze w upale, zmęczona, z widocznym brzuchem. Wtedy postanowiłam wziąć sprawy w swoje ręce. We wtorkowe popołudnie zapukałam do jej drzwi. Otworzyła mi w służbowym ubraniu, z zaokrąglonym brzuchem i z twarzą tak zmęczoną, iż łamało mi to serce. – Tak? – zapytała ostrożnie. – Jestem matką tego nieodpowiedzialnego chłopaka, który cię zostawił – powiedziałam wprost. – Przyszłam to naprawić. W oczach pojawiły się łzy. – Proszę pani, ja nie chcę kłopotów… – Nie przyniosłam kłopotów, dziewczyno. Przyniosłam rozwiązanie. Znasz dobrego adwokata od spraw rodzinnych? Już zapłaciłam jego honorarium. Jutro masz z nim spotkanie. Zaniemówiła. Dodałam jeszcze: – Ten chłopak wyszedł z mojego łona, ale nie z mojego wychowania. Będzie płacił alimenty, choćby jeżeli będzie musiał pracować na trzy zmiany. I tak było. Adwokat spisał się świetnie. Kiedy urodziła się moja wnuczka – bo jest moją wnuczką, nieważne co sądzi mój syn – pojechałam do szpitala z pieluchami, ubrankami i złożonym łóżeczkiem w bagażniku. – Proszę pani, nie trzeba… – Trzeba – przerwałam. – Jestem babcią. Mój syn, oczywiście, przestał się do mnie odzywać. Oskarżył mnie o zdradę, iż się wtrącam, iż zniszczyłam mu życie. Odpowiedziałam, iż to on zniszczył życie, a ja tylko staram się naprawić szkody. Minęły dwa lata. Młoda kobieta z córką mieszkają ze mną. Ona uczy się wieczorami, żeby zostać pielęgniarką, ja opiekuję się dzieckiem i jesteśmy najdziwniejszą, a jednocześnie najsilniej związaną rodziną na osiedlu. Syn wciąż się do mnie nie odzywa, ale alimenty płaci – adwokat jest bardzo przekonujący. Wczoraj, kiedy karmiłam małą butelką, dziewczyna przytuliła mnie od tyłu. – Dziękuję ci, mamo – wyszeptała. „Mamo”. I pytam sama siebie: czy jest większy dar niż zyskać córkę i wnuczkę, choćby jeżeli na chwilę straci się własnego syna? Czasem rodzina to nie ci, z którymi się urodziłeś, tylko ci, których wybierzesz, by ich chronić. Opowieść o odpowiedzialności, sumieniu i nieoczekiwanej miłości.

Zrozumiałem, iż mój syn zostawił w ciąży swoją partnerkę. To ja opłaciłem jej prawnika.

Kiedy dowiedziałem się, co zrobił mój syn, poczułem, iż cały świat rozsypuje się na moich barkach. Nie z powodu wstydu, ale przez współczucie dla tej biednej dziewczyny, którą pewnego dnia zobaczyłem na skuterze, jak roznosiła zamówienia po upalnych ulicach Warszawy. Była wyraźnie zmęczona, z widoczną ciążą i oczami pełnymi troski. Wtedy postanowiłem działać sam.

Zapukałem do jej drzwi we wtorkowe popołudnie. Otworzyła ubrana w strój roboczy, brzuch już mocno się zaokrąglił, a jej twarz miała ten rodzaj zmęczenia, który rozdziera serce.

Tak? odezwała się ostrożnie.

Jestem ojcem tego nieodpowiedzialnego chłopaka, który zostawił cię samą powiedziałem bez ogródek. Przychodzę wszystko naprawić.

Jej oczy zaszkliły się od łez.

Proszę pana, nie chcę żadnych kłopotów…

Ja nie jestem od kłopotów, dziewczyno. Przynoszę rozwiązania. Znasz jakiegoś dobrego adwokata od spraw rodzinnych? Już zapłaciłem mu zaliczkę. Jutro masz z nim spotkanie.

Zaniemówiła. Ciągnąłem dalej:

Ten chłopak wyszedł z mojego domu, ale to nie znaczy, iż ma moje wychowanie. Będzie płacił alimenty na to dziecko, choćby miał pracować po dwanaście godzin dziennie.

I tak też się stało. Prawnik odwalił kawał dobrej roboty. Kiedy na świat przyszła moja wnuczka bo to jest moja wnuczka, czy mój syn się z tym pogodzi, czy nie pojawiłem się w szpitalu z pieluchami, ubrankami i rozłożonym łóżeczkiem w bagażniku.

Proszę pana, to niepotrzebne…

Jest potrzebne przerwałem jej. Jestem dziadkiem.

Syn oczywiście przestał się do mnie odzywać. Zarzucił mi zdradę, iż się wtrąciłem, iż zrujnowałem mu życie. Odpowiedziałem, iż sam zrujnował życie, a ja jedynie ratuję to, co można jeszcze uratować.

Minęły dwa lata. Młoda kobieta i moja wnuczka mieszkają już ze mną. Ona wieczorami studiuje, żeby zostać pielęgniarką, ja pilnuję małej, i jesteśmy chyba najbardziej nietypową, ale i zżytą rodziną na naszym osiedlu. Mój syn przez cały czas się do mnie nie odzywa, chociaż regularnie płaci alimenty prawnik go skutecznie przekonał.

Wczoraj, gdy karmiłem małą butelką, podeszła do mnie od tyłu i objęła.

Dziękuję ci, tato powiedziała cicho.

Tato.

I zastanawiam się: czy jest większy dar niż zyskać córkę i wnuczkę, choćby jeżeli na chwilę straci się syna? Czasem rodzina to nie ci, z którymi się urodziłeś, tylko ci, których postanowisz chronić.

To historia o odpowiedzialności, sumieniu i niespodziewanej miłości.