Słuchaj, muszę Ci opowiedzieć historię, która chyba wyciśnie łzy choćby z twardszych facetów. Wyobraź sobie, iż po dwudziestu latach patrzysz w oczy młodemu chłopakowi i widzisz w nich samego siebie, sprzed lat.
Wszystko zaczęło się jeszcze wtedy, gdy Mirek miał stanąć na ślubnym kobiercu z Jolą. Byli ze sobą od liceum taka para, o której się mówiło, iż są stworzeni dla siebie. Ludzie w całym Olsztynie im zazdrościli, ale wiadomo, niejedno życzliwe słowo przeradza się w podszepty, plotki, zaglądanie do cudzych talerzy.
Przed samym ślubem Jola powiedziała Mirce, iż spodziewa się dziecka. Zamiast radości, Mirek wpadł w szał. Uroił sobie, iż Jola go zdradziła, bo jego zdaniem tak gwałtownie nie powinna była zajść w ciążę. Nieważne, iż Jola przysięgała, płakała, próbowała mu tłumaczyć on był nie do przekonania. Powiedział jej prosto w oczy, iż nie wierzy. I kazał jej się zastanowić nad aborcją, ale ona absolutnie się na to nie zgodziła.
Znajomi powtarzali Mirce, iż postradał rozum. Widzieli, jak Jola się za nim wodzi, jak patrzy, jakby cały świat dla niej nie istniał. Ale Mirek był uparty jak osioł, odwołał ślub, przestał się do niej odzywać. Każde poszło w swoją stronę, Jola została z brzuchem sama. Trudno jej było, wiadomo samotna matka w Polsce to nie jest prosta sprawa, szczególnie jak nie masz wsparcia rodziny czy partnera.
Mimo wszystko Jola była szczęśliwa. Michałek, jej synek, był dla niej wszystkim. Zasuwała jak mróweczka, brała każdą pracę, jaką tylko mogła dorwać, żeby niczego mu nie zabrakło sprzątała, opiekowała się seniorami, sprzedawała na targu. Sam Michałek, jak dorósł, odwdzięczył się sto razy był jej oparciem, pomagał, nigdy się nie buntował. Skończył studia w Gdańsku, potem służył trochę w wojsku, a później dostał sensowną robotę za dobre pieniądze, został u nas w kraju w Warszawie. Temat ojca przewijał się w ich domu bardzo długo. Jola bardzo się starała opowiadać mu piękne historie, iż tata był dzielny, dobry, ale Michałek chyba nigdy nie wierzył w bajeczki. Z czasem przestał o niego pytać. Rozumiał swoje życie lepiej niż niejedni dorośli.
Niesamowite jest jednak to, iż Michałek rósł i przed oczami swojej mamy stawał jej ukochany Mirek z młodości. To była lustrzana odbitka, sposób chodzenia, śmiania się, mimika, choćby ten charakterystyczny przymrużony wzrok.
I przychodzi dzień, gdy ich losy znowu się splatają przypadkiem spotykają się wszyscy troje pod PKP w Olsztynie. Mirek spojrzał na chłopaka i zupełnie zgłupiał. Widać było, iż walczy sam ze sobą, ledwo unosi głowę, bo obok stoi cała jego młodość. Trzy dni męczył się z myślami, aż w końcu zapukał do drzwi Joli.
Przepraszam czy mogłabyś mi wybaczyć? prawie wyszeptał.
Wybaczyłam już dawno odpowiedziała cicho Jola.
I wiesz co? Tego dnia Michałek po raz pierwszy spojrzał w oczy swojego biologicznego taty. Wszystkie opowieści z dzieciństwa nagle nabrały sensu. Takie rzeczy tylko w Polsce.
