Dziecko dla przyjaciółki Gdy Lila dobiegała końca ciąży, jej młodszy brat wyjechał z domu, ojciec zaczął pić i od tego momentu życie dziewczyny zamieniło się w koszmar. Każdy poranek Lili zaczynał się od wietrzenia mieszkania, zbierania pustych butelek spod stołu i czekania, aż ojciec się wyśpi. — Tato, przecież nie możesz pić. Ledwo przeszedłeś udar. — Chcę, to piję. Kto mi zabroni? Tak łatwiej znieść ból. — Jaki ból? — Ból świadomości, iż nikomu nie jestem potrzebny. choćby tobie, jestem dla ciebie ciężarem. Zmarnowałem życie, Lilka. Na darmo przyszedłem na świat. Na darmo się żeniłem i spłodziłem dzieci, które odziedziczyły po mnie tylko słabość, miękki charakter i biedę. Wszystko na nic, córko. Lepiej pić. Lila, i tak w kiepskim nastroju, denerwowała się. — Nie wszystko na nic, tato. Ludzie mają w życiu gorzej. — Jak gorzej, córko? Ty wychowywałaś się bez matki. I zamierzasz urodzić dziecko bez ojca, które też będzie się biedować. — Nie wszystko jest takie czarne, tato. Przecież wszystko może się zmienić w każdej chwili. Lila z żalem wspomniała, jak jeszcze niedawno cieszyła się na ślub z Ilją. Tak, świat się zawalił, ale trzeba żyć dalej. Tego dnia ojciec znów się upił. Lila krzyknęła w złości: — Przepiłeś pieniądze, które odłożyłam na czarną godzinę? Jak je znalazłeś? Przeszukałeś cały dom, grzebałeś w moich rzeczach?! — Wszystko w tym domu jest moje! — stwierdził ojciec. — Również emerytura, którą chowasz przede mną! Moja emerytura. — I wszystko przepiłeś? choćby nie pomyślałeś, z czego będziemy żyć? — A czemu mam myśleć? Jestem chorym człowiekiem. Wyrosłaś, teraz ty się mną zajmuj! Lila obszukała wszystkie szafki. — Pamiętam, iż wczoraj zostały jeszcze dwie paczki makaronu i masło. A teraz nie ma nic! Co zjemy dziś na kolację?.. Była zszokowana. Usiadła na taborecie i schowała twarz w dłoniach. Skąd miała wiedzieć, iż ciotka Natalia, korzystając z jej nieobecności, przychodziła upijać ojca i wynosiła z domu jedzenie? Cicho jak wąż, Natalia wślizgnęła się do ich mieszkania i robiła wszystko, by family się rozsypała. Tamtej nocy Lila płakała. Leżała w łóżku załamana, głodna, zrezygnowana. Rano do drzwi zapukała Natalia Anatolijewna. W modnym płaszczu, na obcasach, choćby się nie rozebrała, tylko przeszła w głąb mieszkania. — Dzień dobry. Moja koleżanka z opieki społecznej powiedziała mi, iż macie długi i niedługo odłączą wam prąd. Co się u was dzieje, Liluś? Może poczęstujesz mnie herbatą? Nie czekając na odpowiedź, ciotka Natalia weszła do kuchni i zaczęła grzebać w lodówce i szafkach. — Sama zrobię herbatkę, przecież ty jesteś w ciąży, jak moja córka… Ale nie macie ani cukru, ani herbaty, niczego. Chodź do sklepu ze mną. Lila unikała patrzenia na gościa. — Ciociu Natalio, nie mogę poczęstować cię herbatą. Lepiej już wyjdź. Natalia nie zamierzała ustępować. — Masz kłopoty, co? Widzisz, widzę to. Pamiętasz, niedawno proponowałam ci przeprowadzkę do mnie? Teraz już cię nie proszę, a nalegam – wyprowadź się do mnie. Tu nie ma warunków dla dziecka, twój ojciec pije, a do jedzenia nie ma nic! Potrzebujesz owoców, witamin… Spakuj się i pojedziesz ze mną. Lila usiadła, bo zakręciło jej się w głowie. Łzy popłynęły jej po policzkach, a Natalia objęła ją mocno: — Słuchaj, wiem jaka jest nasza relacja. Nie zasługuję na przebaczenie, moja córka odebrała ci narzeczonego. Ale nie jestem potworem i nie mogę patrzeć, jak się tu męczysz. Chcesz czy nie – ja się tobą zaopiekuję. Dalsze wydarzenia były jak we śnie – Natalia pomogła Lili spakować rzeczy i zamówiła taksówkę. *** W dzień, kiedy u Lili zaczęły się bóle porodowe, Natalia Anatolijewna nie odstępowała jej na krok. — Posłuchaj mnie uważnie, Liluś. Już uprzedziłam personel, iż zamierzasz oddać dziecko po porodzie. Więc kiedy urodzisz, nie bierz jej na ręce, nie przystawiaj do piersi. Po prostu nie patrz. Lila zwijała się z bólu: — Ach ciociu Natalio, już mi wszystko jedno… Byle szybciej urodzić. — Pamiętaj, co mówiłam — sama dziecka nie utrzymasz. Już znalazłam dobrą rodzinę, która od razu ją adoptuje. Kilka godzin później na świecie pojawiła się dziewczynka. — Waga 3 300, zdrowa, wszystko w porządku. Pielęgniarka zawinęła płaczące dziecko w kocyk i nie pokazała Lili. Ale lekarka spojrzała surowo na młodą mamę: — O co tu chodzi? Ma pani zdrową, śliczną córeczkę, a choćby nie chce pani na nią spojrzeć? Pani Eleno, proszę przynieść dziecko i przystawić je do piersi. Lila potrząsnęła głową: — Nie chcę. Sama ledwo wiążę koniec z końcem, nie chciałam rodzić… Są ludzie, którzy bardziej jej potrzebują. Podpiszę zrzeczenie i ją adoptują… — Niech się pani opanuje! Proszę spojrzeć choć raz na córeczkę. Lila zacisnęła oczy, ale poczuła delikatny dotyk na dłoni… Pielęgniarka położyła maleńką przy niej. Dziewczynka płakała, szukała piersi i Lila w końcu spojrzała na swoją córkę. Mała, bezbronna istota patrzyła na nią spod przymrużonych powiek, łapała drobnymi rączkami za matczyne ubranie. — No już, mamusiu? Karmimy dzidziusia — uśmiechnęła się pediatra. Rozweseliła się, widząc, jak Lila drży z przejęcia. — Śliczna dziewczynka, potrzebuje właśnie ciebie, a nie obcych rodziców, rozumiesz? Lila popłakała się, przytulając dziecko i kiwnęła głową. Przez następne dwie godziny Lila odpoczywała z córeczką, nie mogąc oderwać od niej wzroku. Obudził się jej instynkt macierzyński. „Właśnie to — moja córka — jest sensem mojego życia. I nieważne, czy Ilja odszedł, czy ojciec szaleje… Jestem potrzebna mojej córce i to się liczy.” *** Lila obudziła się na głos Natalii. Natalia Anatolijewna, w szlafroku, weszła do pokoju i spojrzała na nią leżącą w łóżku. — Zapomniałaś o naszej umowie? — spytała cicho. — Obiecałaś, iż po porodzie zrzekniesz się dziecka. Już załatwiłam ludzi, którzy od razu zabiorą dziewczynkę. — Pani Natalio, zmieniłam zdanie. Nie oddam jej nikomu. — Ale nie masz choćby pieniędzy, jesteś adekwatnie bezdomna! Gdzie z nią pójdziesz?! — Do domu. Już nie będę was dłużej fatygować. Poradzę sobie sama. Lila widziała, jak twarz Natalii zmieniła się w demoniczny grymas. — Zwariowałaś?! Za co będziesz żyła? Będziesz żebrać? Od krzyku Natalii obudziła się córeczka. Lila podeszła do niej. — Nie dotykaj jej! To ja ją ukołyszę i nakarmię mieszanką. Lekarzom powiemy, iż nie masz pokarmu — oznajmiła Natalia. Lila pokręciła głową: — Nie macie tu już nic do decydowania, to moje dziecko. Powiedziałam, iż zmieniłam zdanie i nie oddam jej nikomu! — Nie możesz! Obiecałaś! — Natalia nie mogła powstrzymać irytacji. — Proszę wyjść. Natalia wyszła. Sąsiadka z łóżka Lili, która cicho leżała do tej pory, odezwała się: — Kto to? — Ciotka. — Przerażające. Dobrze, iż ją pogoniłaś. Jestem Lera. jeżeli będziesz potrzebować pomocy, pomogę. Są jeszcze dobrzy ludzie. — Lila. — Miło poznać, Liluś. Wiesz, wydawało mi się, iż ta kobieta chciała wyciągnąć twoją córeczkę z łóżeczka. Ona jest naprawdę dziwna. *** Przed wypisem odwiedziła Lilę była przyjaciółka – Święta. Stała niepewnie, widoczny był u niej spory brzuch. — Cześć. Lila ostrożnie usiadła. Święta usiadła obok. — Słyszałam, iż urodziłaś. — Tak. Córeczka. Święcie zaczęły biegać oczy. — Liluś, słuchaj. Wiesz, iż mama już znalazła ludzi, którzy mogą adoptować twoją córeczkę? — No i? — To bardzo dobrzy ludzie, znam ich. Są bogaci, zrobią wszystko dla dziecka. Święta złapała Lilę za rękę: — Oferują za twoją córeczkę milion złotych. Cały milion, wyobrażasz sobie? Mogłabyś mieć własny kącik lub zacząć zbierać na mieszkanie. — Rzeczywiście, cały milion? — przytaknęła Lila. — To wychodź za nich swoją córką, jak się tak o nią martwisz. Święta od razu się nadęła, ale przez cały czas trzymała Lilę za rękaw. — Czekaj, Liluś! Oddaj ją mnie! Zajmę się nią. W końcu to córka Ilji. — Chcesz dwójkę dzieci na raz? — Nic nie rozumiesz, Liluś! Moja rodzina się rozpada! Lila zerwała się na równe nogi. Święta uczepiła się jej rękawa, patrzyła szaleńczym wzrokiem: — Potrzebuję tego dziecka, Lilka! — Puść. …Po kilku godzinach do sali wpadł Ilja. Obok Lili odezwał się dreszcz. — Urodziłaś? Mogę zobaczyć? — Nie! Przecież zaraz będziesz mieć dziecko ze Świętą, tam patrz! — Musimy porozmawiać. Od kiedy urodziłaś, nie mogę sobie znaleźć miejsca. Powiedzmy wprost — chcę wziąć córkę do siebie. Zrzeknij się jej, a ja ją od razu adoptuję. Lila pokręciła głową: — Nie jestem jak ty. Nigdy nie zrzeknę się kogoś, kto mnie potrzebuje. Przyjechałeś na darmo, córki nie oddam! Ilja nie chciał odpuścić. — Oddaj dziecko! Nie miałaś prawa mieć ze mną dziecka! I tak zabiorę to, co moje! — Ty? Synek mamusi? Najpierw spytaj swojej matki o zgodę! Lila odepchnęła byłego chłopaka, wzięła córkę na ręce i wyszła do pielęgniarek. — Czy mogłabym prosić, żeby nikogo już do mnie nie wpuszczać? Nie chcę nikogo widzieć, jestem zmęczona! Co za ruch w tej sali! Epilog W dzień wypisu Lila wyszła z córeczką ze szpitala. Nie była sama — razem z nią wychodziła koleżanka z sali, Lera, którą czekał mąż i mama. Lila zatrzymała się na schodach, zauważyła samochód państwa Reznik. Z auta wysiadła matka Ilji, Waleryja Jakowlewna, omiotła Lilę spojrzeniem jak wilczyca. Lila poczuła ciarki na plecach. Niedoszła teściowa patrzyła drapieżnie. Przypominała wilczycę szykującą się do skoku. Lera podeszła do Lili. — Kto to jest? — Rodzice Ilji. — Wygląda, jakby cię śledziła. Nie wiem, Liluś, masz dziwną sytuację. Tak cię naciskają, coś tu nie gra. Mówiłam ci, iż moja mama szykuje dla ciebie pokój. Chodź ze mną. Lila przytaknęła. Ona też czuła niepokój. *** Mieszkając u nowych przyjaciół, Lila niespodziewanie znalazła miłość – kuzyn Lery, zatwardziały kawaler Jan, zaczął się nią opiekować. Jan okazał się wspaniałym człowiekiem — poślubił Lilę, adoptował jej córkę i pomagał jej ojcu. A Święta z Ilją? Ich małżeństwo się rozpadło. Okazało się, iż Święta udawała ciążę, nosiła sztuczny brzuch i wszystkich oszukiwała. Natalia Anatolijewna postanowiła ratować córkę — sama wyznała zięciowi, iż Święcie poroniła na początku ciąży. I od razu zaproponowała „genialny” pomysł. — Iljuszku, zięciu, nie gniewaj się na Świętusię. Tak, poroniła, ale przecież ty też masz swoje na sumieniu. niedługo urodzi ci się dziecko gdzie indziej. Pomyślałam, iż możecie zabrać dziecko, które urodzi Lila. Przecież nic wam do niego, adoptujecie i powiemy wszystkim, iż to Święta urodziła. Ilji spodobał się ten plan. Wszystko szło dobrze, dopóki Lila nie „postawiła się” i nie oddała swojej córki, stawiając byłą przyjaciółkę i jej matkę w trudnej sytuacji. Mama Ilji, Waleryja Jakowlewna, była rozczarowana oszustwem synowej i wyrzuciła ją z domu, zmuszając syna do rozwodu.