Dziecko przyszło na świat dokładnie o północy. W tej samej chwili cyfrowy zegar na sali porodowej błysnął zielonym światłem i przeskoczył z 23:59 na 00:00. Lekarz i położna wymienili zaskoczone spojrzenia, a dyżurujący neonatolog gwałtownie przejął nieruchome, sine ciałko noworodka i przeniósł je na przewijak, natychmiast chwytając za ssak. Maluch nie oddychał. Rodząca, lekko odwracając głowę, z obojętnością śledziła poczynania lekarza.
Może on nie żyje? Nie płacze… przebiegało jej przez głowę zbolałą po niedawnym cierpieniu. Wreszcie noworodek wydał z siebie cichy, ledwie słyszalny pisk, który nabierał mocy i po chwili przeszedł w donośny płacz, niosący się echem po cichych o tej porze korytarzach szpitala położniczego. Lekarz, położna i neonatolog stali skupieni nad dzieckiem, milcząc i bacząc na każdy jego szczegół.
Był niezwykły, ten chłopiec Jego kręgosłup, dochodząc do poziomu łopatek, wyginał się w osobliwy sposób, tworząc dwa niemal symetryczne, podłużne garby ciągnące się w dół, aż do połowy klatki piersiowej.
Jak to możliwe? powtarzał zszokowany neonatolog. W życiu czegoś takiego nie widziałem… To niemożliwe…
Gdy do Anny rano przyszedł lekarz, by wytłumaczyć jej, jak wygląda jej nowonarodzony syn, skrzywiła pogardliwie usta.
Więc on pozostało i zdeformowany Proszę bardzo Zabierzcie go, gdzie chcecie, ja kaleki nie chcę Zdrowego też nie planowałam zatrzymać, a ten… Dawajcie mi papier, napiszę zrzeczenie…
I zgodnie z wyznaczonym terminem wyszła ze szpitala lekka, obojętna i niczym nieobciążona, a jej syn został tam, nieświadomy zdrady ze strony najbliższej osoby…
W Domu Dziecka nazwano go Ignaszek. Tak, właśnie tak, nie inaczej. Opiekunki zakładały mu szerokie, zbyt duże koszuleczki, by jego wada nie rzucała się tak bardzo w oczy.
Ale choćby gdyby miał idealną sylwetkę, wyróżniałby się spośród reszty wiecznie głośnych, łakomych na uwagę, krzyczących i walczących dzieci. W jego błękitnych oczach, oprawionych długimi, ciemnymi rzęsami, tkwiła jakaś dorosła powaga, której nie widziało się u innych.
Często, patrząc przez okno, Ignaszek wsłuchiwał się w coś wewnątrz siebie, próbując zrozumieć to, czego dotąd nie mógł pojąć ani uchwycić.
Zdarzyło się raz, iż kolumna dwulatków, potykając się o własne nóżki, maszerowała na jakieś wydarzenie.
Ignaszek to usłyszał. Przez uchylone drzwi gabinetu dyrektorki płynęła muzyka. Nie przypominała piosenek śpiewanych na lekcjach rytmiki, przy których uczyli się maszerować jak żołnierze, wymachując wątłymi rączkami i stawiając nieposłuszne nogi Była jak wiatr ciepły, łagodny, unosząc go delikatnie nad ziemią, kołyszący i uspokajający
Nie było w niej słów, ale była dusza żywa dusza, która obejmowała Ignaszka i opowiadała mu sekrety, których nie znał i nie potrzebował znać nikt poza nim samym
Zatrzymał się w korytarzu, burząc skład kolumny, i zaczął bujać się w rytm muzyki, nie zważając na potykających się o niego rówieśników i rozpaczliwe nawoływania opiekunek.
W jego małej główce wszystko nabrało sensu. To, czego szukał w krzykach innych dzieci, w szumie wiatru i stukocie rur w łazience to była ona, jego Muzyka
Ewa i Szymon odwiedzili wszystkie okoliczne Domy Dziecka. Wrodzona wada uniemożliwiła Ewie posiadanie dzieci.
Zdecydowali się dać dom maluchowi z Domu Dziecka. Ale pojawił się problem Kursy dla rodziców zastępczych zaliczone, papiery gotowe, a przed nimi WYBÓR Jaki powinien być ICH synek? Przecież własnych dzieci się nie wybiera kocha się je takie, jakie są, a tutaj Wśród setek dzieci pozbawionych miłości rodziców nie dostrzegli TEGO swojego
Trzymając się za ręce, zbliżali się do ogrodzenia Domu Dziecka. W piaskownicy krzątali się mali chłopcy, dziewczynki woziły w wózkach lalki, panowała zwyczajna zabawa i dziecięcy śmiech.
Tylko jeden maluch, w za długiej kurtce, wpatrywał się i nasłuchiwał świergotu wróbla na gałęzi. W tej chwili Ewie zadzwonił telefon
Mozart Ewa była wielbicielką muzyki klasycznej. Malec zadrżał, w jego oczach rozbłysło światło, jakby zapalił się w nim reflektor, i zaczął się powoli, rytmicznie bujać, bezbłędnie wyczuwając rytm melodii, a Ewa i Szymon nie zwracali uwagi na dzwoniący telefon, patrząc z zachwytem
Wiedzieli, iż to ON. Ich syn. Bliska dusza świecąca w oczach dziecka
Tak, rozumiem, to chore dziecko, niepełnosprawny Tak, gotowa jestem ponieść odpowiedzialność Rehabilitacja? Oczywiście Ewa przez godzinę cierpliwie odpowiadała na pytania dyrektorki, namawiającej, by wybrała zdrowsze dziecko. Dzieci się nie wybiera tłumaczyła i wezmę go, nieważne, co mnie to będzie kosztować
Mamo? Ignaszek odsunął się od pianina i oparł głowę na Ewie. Czemu jestem taki? Czemu nie jak inni?
Ewa pogłaskała go czule po zdeformowanych plecach: Widzisz, synku, wszyscy się różnimy zewnętrznie i wewnętrznie. Ty, ja, tata A twoje plecki przecież ci mówiłam, iż tam masz skrzydła jak anioł, jeszcze się nie rozwinęły, ale rozwiną się, na pewno
Obejmowała go, całowała w ciepłą główkę, po czym siadała z nim przy pianinie i razem grali. A Ignaszek grał tak, jak nie każdy dojrzały muzyk potrafi. I rzeczywiście, za jego plecami rozpościerały się skrzydła widzieli je tylko Mama, Tata oraz Anioł Stróż, który uśmiechał się zza jego ramienia, gdy muzyka płynęła szeroką, wartką rzeką, kołysząc szczęśliwego Ignaszka w jej ramionach
Bo prawdziwego piękna i miłości nie widać na pierwszy rzut oka. Często kryje się ono głęboko, czeka tylko, aż ktoś je dostrzeże, przytuli i pozwoli rozwinąć skrzydła.
