Gdy Lala miała szesnaście lat, stara cyganka na targu wzięła ją za rękę, wpatrzyła się w linie jej l…

Mówię wam, jak to się zaczęło. Gdy miałam szesnaście lat, na warszawskim targu pod starą kamienicą podeszła do mnie stara Romanka, złapała mnie za rękę, przyjrzała się moim liniekom losu i rzekła:
Nigdy nie wyjdziesz za mąż.
Roześmiałam się wtedy głośno, nie wierząc w jej słowa. Lata minęły, a kiedy Wiktor stanął przede mną z pierścionkiem, przypomniałam sobie tamtą przepowiednię i, z uśmiechem, odpowiedziałam:
No cóż, przynajmniej jako panna młoda się znajdę.
Wzięliśmy się w kościele św. Anny, a po weselu życie wydawało się dopiero zaczynać. Dzieci nie przyszły od razu. Lekarze z zimnym tonem stwierdzili: niepłodność, definitywna. Nie było już nic do roboty.
No niech więc będę tylko żoną, westchnęłam, starając się nie płakać.
Lecz los zadrwił z nas nagle zaszłam w ciążę. Lekarze ostrzegli: to ryzykowne, możesz nie przeżyć. Spojrzałam na nich i powiedziałam:
No niech więc będę przynajmniej ciężarną.
Z ciężarem w brzuchu urodziłam zdrowego, silnego chłopca. Lata mijały, a my z Wiktorem przeszliśmy razem wszystkie burze i słońca euforii i straty, śmiech i łzy, wzloty i upadki. Czterdzieści lat przeszło jak jeden dzień.
Potem przyszedł kolejny cios diagnoza, iż zostało nam pół roku życia. Lekarze spojrzeli w oczy i powiedzieli:
To koniec.
Spojrzałam im prosto w oczy i odparłam:
W takim razie skoczę ze spadochronem. Zawsze o tym marzyłam.
I tak zrobiłam. Jeden skok. Drugi. I kolejny. Po kilku miesiącach zrobiłam ponowne badania choroby już nie było. Bo tak naprawdę, kiedy człowiek jeszcze żyje,
Los tylko wzrusza ramionami
i pisze naszą historię od nowa.