Gorycz na dnie duszy: „Już dawno powinieneś trafić do domu dziecka! Wynoś się z naszej rodziny!” – krzyczałam łamiącym się głosem do kuzyna Dymka, którego kiedyś kochałam jak brata. Dziecięca fascynacja, rodzinne spotkania przy polskim stole, podziw dla jego rysunków… wszystko zmieniło się po śmierci jego mamy. Przygarnęliśmy go, choć jego własny ojciec umył ręce. Dymek, starszy o dwa lata, od pierwszego dnia zaczął wyliczać swoje żądania: kolejka elektryczna, magnetofon, jeansy, kurtka z Pewexu… Rodzice spełniali wszystko, a on odwdzięczał się kłamstwami, kradzieżą mojej skarbonki i podrywaniem mnie, a później moich koleżanek. Nikt nie chciał o tym słuchać, a kiedy podniosłam głos, odwrócił się ode mnie na zawsze. Rodzina już wcześniej znała jego drugie oblicze, ale nikt nie ostrzegł nas na czas. Dymek został w końcu mężem nieugiętej Kaśki, która latami znosiła jego zdrady, kłamstwa i opuszczenie, także wtedy, gdy zamieszkał z inną w Kazachstanie. Po latach Dymek wrócił, został wzorowym katolikiem, mają wnuki… Ale ja do dziś nie potrafię przełknąć goryczy tej historii, choćby z miodem.