Halina wróciła z zakupów i zaczęła rozpakowywać produkty z siatek. Nagle usłyszała dziwne odgłosy z pokoju syna i synowej – postanowiła sprawdzić. – Walu, dokąd się pakujesz? – zdziwiła się Halina, widząc, iż synowa pakuje rzeczy do walizek. – Wyjeżdżam stąd! – zapłakana odpowiedziała Walentyna i bez słowa podała jej list. Halina otworzyła go i zamarła po przeczytaniu Jan przywiózł świeżo poślubioną Walentynę do swojego rodzinnego domu na wsi. Mama Halina się ucieszyła – syn wreszcie, po trzydziestce się ożenił. Wreszcie pomoc na starość! Dom mieli pełną parą – ojciec już nie żył, zostawił murowany dom i duże gospodarstwo. Syn był jedynakiem, Halina nie mogła urodzić drugiego, potem już zupełnie nie mogła zajść w ciążę – ciężka praca na wsi zrobiła swoje. Po śmierci męża Halina wszystko ogarniała sama, traktorem jeździła, w polu pracowała. Walentyna była młoda, może o dziesięć lat młodsza od Jana, krucha i cicha – Halina od razu ją polubiła. Wspierały się jak matka z córką. Walentyna gwałtownie zaczęła mówić do teściowej: mamo. Wszyscy na wsi zazdrościli Walentynie – wyszła za bogatego i zaradnego chłopa. Inne dziewczyny oglądały się za Janem, ale on wolał dom i rodzinę. Urodzili się dwaj synowie i córka. Gdy najmłodsza miała pięć lat, a najstarszy dziesięć, Jan postanowił wyjechać do miasta na zarobek. – Nie wystarcza ci? – dziwiła się Halina, – przecież mamy wszystko: dwie wasze pensje, moja emerytura, a gospodarstwo? Ja już niedomagam. – Mam dość gospodarstwa! – odparł Jan. – Pojadę, dzieci do miasta przeprowadzę — tam lepsza przyszłość. Dom trzeba sprzedać. – Ale tu szkoła pod nosem! – próbowała przekonać go Walentyna. – Ty miejska, dobrze ci będzie w mieście. Walentyna była sierotą z domu dziecka, trochę bała się zmiany. – A twoja mama? – próbowała go jeszcze odwlec. Jan wyjechał. Pisał listy, raz na pół roku przyjeżdżał z prezentami, znowu na pół roku znikał. Ale plotki po wsi krążyły – iż Jan mieszka gdzieś u bogatej kobiety. Halina nie mówiła nic Walentynie. Wszystko wyszło na jaw, gdy Walentyna wręczyła Halinie list: „Walentyna, wybacz, ale mam kogoś innego. Dom po mamie będzie mój. Nie trać czasu, wyjedź, zadbaj o dzieci. Tu masz na start, dalej radź sobie sama. – Jan.” – Wyjechał to niech żyje — powiedziała Halina. – Nie pozwolę was wyrzucić, nie oddam dzieci po kątach. Jesteście u siebie! Lata mijały, gospodarstwo rosło, dzieci dorosły. Jan nagle wrócił z nową żoną, w nowym aucie. Chciał przekonać matkę, by sprzedała dom i ziemię, a Walentyne z dziećmi wysłać do miasta. Halina się nie zgodziła. Zdziwiony Jan zobaczył, iż dzieci wyrosły — syn już na traktorze orał ziemię, córka bawiła się ze zwierzętami. Gdy tylko chciał ich przytulić, podeszli obojętnie. – Zdradziłeś nas – powiedział syn. Jan: – Gdzie mama dzieci? Halina: – Jeszcze nie wróciła z pracy. A wy tu po co przyjechaliście? Jan: – Przyjechaliśmy po ciebie, mamo. Halina: – Myślałam, iż po dzieci. Ja tu gospodarzem nie jestem, decyzja nie moja. Walentyna wróciła z pracy, piękna, zadbana – Jan zaniemówił: nie poznał własnej żony. Goście wyszli z niczym. Po latach Jan przyszedł znów – chciał wrócić do rodzinnego domu, został sam. Walentyna wyjęła dokumenty – dom Halina przepisała jej, jeszcze tego samego roku, gdy Jan napisał list pożegnalny. Jan stał bez słowa, Walentyna nie zamierzała go zatrzymywać. Miała swoje życie, dzieci, wnuki.