Zakręciło mi się w głowie.
Zobaczyłam czerwone kropelki na podłodze.
Brzuch bolał tak mocno, iż się wyginałam.
Czułam, iż dziecko zaraz się urodzi.
Od pięciu lat mój mąż, Andrzej, jeździ za pracą po Europie.
Był kierowcą w Niemczech, remontował mieszkania w Warszawie.
Wyjechał, bo nie mogliśmy utrzymać się z pensji tutaj.
Mamy dwóch synów, chcieliśmy zapewnić im przyszłość.
W Polsce jest ciężko, Andrzej nie miał wyboru.
Tam zaczęło mu się nieźle układać.
Co miesiąc przesyłał paczki – kasze, konserwy, olej, słodycze.
Przelewał też pieniądze na lokatę w banku.
Uzbieraliśmy sporą sumę.
Starczyło, żeby starszemu synowi kupić kawalerkę.
Wszystko wydawało się dobrze ułożone.
Ale kilka miesięcy temu poczułam, iż coś jest ze mną nie tak.
Pierwsza myśl – menopauza.
Ale to nie była menopauza.
Zaczęłam się zaokrąglać, ciągle spałam, jadłam więcej.
Nastrój zmieniał mi się z dnia na dzień.
Internet podsuwał jedno słowo – ciąża.
Ciąża w wieku 45 lat?
Nie wierzyłam, zrobiłam test.
Dwie czerwone kreski. Wyraźne.
Nikomu nie chciałam o tym mówić.
Ani synom, ani synowym.
Po co, żeby się ze mnie śmiali?
Postanowiłam ukryć ciążę pod grubymi swetrami.
Zima pomagała – nikt nie zauważył brzucha.
Ale sama nie chciałam rodzić tego dziecka.
Może ktoś powie, iż nie mam Boga w sercu.
Mam już swoje lata.
Są synowie, są wnuki – im chcę poświęcać czas.
Na trzecią pociechę nas nie stać.
Andrzej musiałby znowu wyjechać, a ja nie miałam siły zostać sama.
Lekarze powiedzieli, iż jest już późno na zabieg.
Mogłabym ucierpieć, więc czekałam.
Myślałam – może Andrzej się ucieszy.
Zadzwoniłam do niego przez Skype’a, bez kamery.
– Halo, Andrzeju…
– To nie Andrzej. To Anna.
– Anna? Kim pani jest?
– Proszę pani, kim pani jest? Ja jestem dziewczyną Andrzeja.
– Chciała pani czegoś? Męża nie ma, pracuje.
Rzuciłam słuchawką i rozpłakałam się.
Każdy mężczyzna może zdradzić, tu albo za granicą.
Chciałam złożyć pozew o rozwód.
Ale wciąż miałam nadzieję – kiedy dowie się o dziecku, wróci.
Wiedziałam, iż w lutym ma przyjechać na urodziny synów.
Przyśniło mi się, iż idziemy razem przez park, trzymając córeczkę za ręce.
W Walentynki Andrzej wrócił.
Przygotowałam kolację – świece, muzyka, nastrój.
– Andrzeju, mam dla ciebie niespodziankę. Jestem w ciąży. Będzie dziewczynka.
– Ty zdrajczyni! – wrzasnął.
Spąsowiał ze złości, rzucił talerze, bił pięściami w stół.
– Kiedy ja haruję za granicą, ty się tu z innymi bawisz? Chcesz mi podrzucić bękarta?
– Andrzeju, wszystko ci wyjaśnię…
– Odejdź, nie chcę cię widzieć!
Szturchnął mnie, upadłam brzuchem na kant stołu.
Andrzej wyszedł, zabrał torbę, trzasnął drzwiami.
Zakręciło mi się w głowie, zobaczyłam krew na podłodze.
Brzuch bolał tak, iż traciłam przytomność.
Ledwo sięgnęłam po telefon, zadzwoniłam po pogotowie.
Wiedziałam już, iż zaczyna się porodu.
Kiedy lekarze przyjechali, trzymałam w ramionach córeczkę.
Spała spokojnie, nie zapłakała ani razu.
– Pani jedzie z nami do szpitala?
– Nie. Zabierzcie dziecko, nie potrzebuję jej.
– Jak to?
– Tak mówię! Zabierzcie ją stąd.
– Zniszczyła moją rodzinę. Może ktoś ją pokocha, ja nie chcę.
– Proszę, zabierajcie!
Bez wyrzutów sumienia oddałam dziecko lekarzowi.
Zbadali mnie w domu.
Poród się już zakończył.
Zostałam sama, bez męża, bez dziecka.
Wszystko przez jeden telefon.
