Jak to nie zamierzasz zajmować się dzieckiem mojego syna?! nie wytrzymała teściowa.
Po pierwsze, nie wykręcam się od pomocy Igorkowi. Przypominam, iż to ja po pracy, jak przystało na porządną żonę i matkę, robię drugi etat w kuchni, przy praniu i porządkach. Pomóc mogę, doradzić też, ale na pełen etat jako mama nie zamierzam się zatrudniać.
Czyli jak to nie zamierzasz?! Czyli taka jesteś? Dwulicowa?
Daj spokój, Ryśka. Kto potrzebuje pracy, za którą nie płacą? jak zwykle, podczas spotkania klasowego, Swetka nie mogła sobie odmówić przytyku. Od czasów szkolnych wciąż była mistrzynią w komentowaniu wszystkiego i wszystkich.
Ale minęły już dawno czasy, kiedy Ryśka nie miała co na takie teksty powiedzieć. Dziś radziła sobie słowem bez najmniejszego problemu i nie przepuściła okazji, żeby postawić Swetkę do pionu.
To, iż ty musisz się zastanawiać, skąd wziąć kasę, nie znaczy, iż każdy tak ma rzuciła z lekkim wzruszeniem ramion. Mam po tacie dwa mieszkania w Warszawie.
Jedno, w którym mieszkaliśmy przed rozwodem rodziców, a drugie dostał po dziadkach i potem przeszło na mnie.
A czynsze za wynajem w stolicy sami rozumiecie, to nie są tutejsze stawki i na życie mi wystarcza, i jeszcze zostaje na małe przyjemności. Więc mogę wybierać pracę nie pod kątem żeby tylko płacili.
Ty przecież dlatego zamieniłaś fartuch lekarski na kasę w sklepie, co?
W sumie to był sekret. Ryśka obiecała nikomu tego nie mówić.
Ale jak Swetka naprawdę chciała zachować to dla siebie, to powinna się zastanowić, zanim publicznie mnie nazwała głupią.
Serio myślała, iż puszczę jej to płazem? jeżeli tak to ja w tej sytuacji jestem najmniej naiwna.
Sprzedawczyni, poważnie?
Przecież miałaś nie gadać! Syknęła urażona Swetka.
Złapała torbę i wybiegła z knajpy, wyraźnie walcząc ze łzami.
I dobrze jej tak skomentował Andrzej po momentach ciszy.
Też tak myślę. Już nie mogłam jej słuchać. Kto ją w ogóle zaprosił? dodała z ulgą Asia.
Ja wszystkich zapraszałam z lekkim zażenowaniem przyznała Anka, dawna przewodnicząca klasy i obecna organizatorka tych spotkań. No wiadomo, Swetka nigdy nie była duszą towarzystwa, ale myślałam, iż ludzie się zmieniają. Czasem przynajmniej.
No, nie zawsze uśmiechnęła się Ryśka.
Towarzystwo głośno się roześmiało. Zaraz potem zaczęły się pytania do Ryśki o jej pracę.
To ciekawość czysta, bez podśmiechujek z jej wyborów czy rozumku. W końcu mało kto miał styczność z taką branżą (i raczej nikt nie chciałby mieć), więc wokół takiej pracy krąży mnóstwo mitów i domysłów.
Wszystko to Ryśka powoli prostowała w rozmowie ze starymi znajomymi.
Ale po co w ogóle ich leczyć, skoro i tak nic z tego nie będzie? podpytał jeden z kolegów.
Kto tak powiedział? Popatrz, mam chłopca, lat pięć. Podczas porodu coś poszło nie tak, była niedotleniona i w związku z tym teraz ma opóźnienie rozwoju.
Rokowania bardzo dobre jak na taki przypadek po prostu zaczął mówić bliżej trzeciego roku życia, a teraz rodzice ciągle go wożą do logopedy i neurologa.
Ale są duże szanse, iż i tak pójdzie do normalnej szkoły, nie do żadnej specjalnej, i nie będzie miał problemów w przyszłości.
Gdyby go olano byłoby zupełnie inaczej.
Kumam. Czyli skoro nie musisz gonić za złotówką, zajęłaś się czymś społecznie potrzebnym podsumował Waldek.
Reszta pogawędki już poszła w kierunku rodzinnych opowieści innych ze starych znajomych.
I nagle Ryśka poczuła się tak, jakby ktoś ją obserwował. gwałtownie uznała, iż sobie wkręca, ale za chwilę znowu czuła na sobie ten wzrok.
Dyskretnie zerknęła dookoła nikt się nie gapił. Serio, nikt z gości nie interesował się nią bardziej niż trzeba.
Wróciła spokojnie do rozmowy, a potem kompletnie zapomniała o tym dziwnym przeczuciu, iż ktoś ją obserwuje.
Tydzień po zjeździe klasowym.
Rano Ryśka szła już do auta na parkingu przed blokiem, kiedy zauważyła, iż ktoś ją zablokował.
Zadzwoniła pod numer podany za szybą obcego auta, a w słuchawce usłyszała całą lawinę przeprosin i zapewnienie, iż już, już schodzi.
Oj, przepraszam, przepraszam, młody chłopak dosłownie sypał się z przeprosinami. Miałem sprawę, nigdzie nie było miejsca, tylko tak mogłem stanąć. Jestem Maks.
A ja Ryśka uśmiechnęła się. Było w nim coś, co od razu wzbudzało sympatię.
Sposób bycia, stylówka, a choćby perfumy wszystko razem jakoś tak sprawiło, iż z chęcią zgodziła się pójść z nim na kawę.
A potem na kolejną. I po trzech miesiącach nie wyobrażała sobie życia bez Maksa.
Tym bardziej, iż zarówno mama Maksa, jak i jego syn z pierwszego małżeństwa, przyjęli ją jak najbliższą rodzinę.
Synek okazał się wyjątkowy, ale Ryśka dzięki swoim umiejętnościom zawodowym gwałtownie złapała z Igorem kontakt.
Co więcej, na prośbę Maksa podpowiedziała mu kilka nowych sposobów na lepszy kontakt z synem i poprawę jego relacji z rówieśnikami.
Po roku związku postanowili zamieszkać razem. A adekwatnie Ryśka przeprowadziła się do mieszkania Maksa i Igora.
Swoją kawalerkę, jak zwykle, wynajęła przez to samo biuro, które obsługiwało jej warszawskie mieszkania, a sama wzięła manatki i przeniosła się do przyszłego męża i jego synka.
I wtedy powoli zaczęły się pojawiać pierwsze sygnały ostrzegawcze.
Początkowo czy możesz pomóc Igorowi się ubrać, albo posiedzisz z małym chwilkę, jak wyskoczę po zakupy?.
To jeszcze było do ogarnięcia, bo Ryśka dogadywała się z chłopcem, a w tym czasie nie miała innych planów.
Ale z czasem te prośby robiły się coraz bardziej uciążliwe.
I musiała w końcu porozmawiać z Maksem o tym, iż jego syn to przede wszystkim jego odpowiedzialność.
Że może pomagać, ile jest w stanie, ale bycie na pełen etat macochą nie wchodzi w grę, bo Igor nie jest jej dzieckiem, a pracy z dziećmi ze specjalnymi potrzebami ma aż nadto w pracy.
Maks niby się zgodził, a potem, tuż przed ślubem, razem z mamą zaczęli rozmawiać o jakiejś nowej terapii dla Igora.
A adekwatnie przedstawiali Ryśce program tak, jakby to ona miała się tym zająć w każdej wolnej chwili.
Dobra, chwila moment, panowie gwałtownie ucięła temat Ryśka. Przecież mamy z Maksem umowę, iż to on się zajmuje swoim synem.
Nie proszę cię, żebyś chodził sprzątać mojej mamie albo jej robił remont sama ogarniam te sprawy na tyle, na ile potrafię.
A co to za porównanie prychnęła przyszła teściowa. Matka to matka, dorosła kobieta na swoim. Dziecko to dziecko.
Albo myślisz, iż po ślubie dalej będziesz odwracać nos od Igora, a my się na to zgodzimy?
Po pierwsze, nie odwracam się od Igora. Przypominam, iż w tym domu to ja po pracy, jak porządna żona i matka, odbębniam drugi etat z gotowaniem, praniem i sprzątaniem.
Ale nie zamierzam jeszcze robić całości rehabilitacji, bo to syn Maksa, to jego rola w pierwszej kolejności.
Mogę pomóc, coś podpowiedzieć, ale nie planuję być pełnoetatową matką.
Czyli jak to nie zamierzasz? To już wiemy, jaka jesteś. Wśród znajomych opowiadać godzinami o pracy pierwsza do tego, a jak przychodzi co do czego zero cię nie ma.
O czym wy w ogóle? Ryśka nie zrozumiała.
A potem nagle jej się coś przypomniało. Mama Maksa dorabiała w restauracji, gdzie było spotkanie klasowe.
Wszystko jasne.
Czyli specjalnie chcieliście mi podrzucić chore dziecko na głowę?
A co myślałaś, iż tak się zachwycam tobą? wybuchł Maks. Gdyby nie Igor i twoja praca, choćby bym na ciebie nie spojrzał
To już nie musisz. Ryśka zdjęła pierścionek i rzuciła go już byłemu narzeczonemu.
Jeszcze będziesz żałować zagroził Maks z matką. Normalny facet nie chce szarej myszki z bezsensowną pracą i bez grosza przy duszy.
Dwie mieszkania w Warszawie kasę mam akurat odpaliła Ryśka grzecznie.
Widząc ich miny, z przyjemnością zaczęła pakować rzeczy.
Oczywiście zaraz się zaczęły przeprosiny, prośby, solenne obietnice, iż już tylko sam się będzie zajmował synem, iż nigdy się więcej nie powtórzy, iż po prostu był urobiony, przeprasza, kocha, nie może bez niej żyć.
Ryśka nie była głupia, więc nie dała się nabrać. Zażartowała tylko na koniec, iż Maks już stracił myszkę i chyba nie ona powinna tego żałować.
Później jeszcze z klasą mieli z tego bekę. No a Ryśka wciąż ma nadzieję, iż trafi kiedyś na faceta, który będzie ją kochał nie za kasę czy przydatność, tylko zwyczajnie dlatego, iż dostrzeże w niej bratnią duszę.
A póki co wystarcza jej ulubiona praca, przyjaciele i w sumie można by kota wziąć. Z kotem się człowiek dogada w przeciwieństwie do niektórych facetówDlatego jeszcze tego samego wieczoru zamówiła przez internet kuwetę, paczkę karmy i zarezerwowała sobie czas na wizytę w schronisku. Wybrała mruczka o imieniu Tytus był rudy, przekorny i miał w sobie więcej charakteru niż niejedna ludzka znajomość.
Po kilku dniach Ryśka już wiedziała, iż decyzja była doskonała. Witał ją w drzwiach, gdy wracała z pracy, potrafił rozpraszać czarne myśli jednym mrugnięciem bursztynowych oczu i wprowadzał do pustych pomieszczeń to ciepło, którego nie mógł jej dać nikt z tych, którzy widzieli w niej tylko użyteczną opcję.
Na kolejnym spotkaniu klasowym, gdy temat związków wypłynął przy kawie, Ryśka uśmiechnęła się tylko szeroko i pokazała fotkę Tytusa przeciągającego się na kanapie.
Mam teraz chłopaka, który ceni mnie za to, kim jestem. Zaśmiała się, widząc zaskoczone miny. I nigdy nie każe mi brać dodatkowej zmiany, co najwyżej rano domaga się śniadania.
Towarzystwo ryknęło śmiechem, a Swetka o dziwo przesłała jej choćby buźkę z serduszkiem na WhatsAppie.
I tak Ryśka poczuła, iż naprawdę jest na swoim miejscu. Z pracą, znajomymi, kotem i samą sobą. Reszta? Przyjdzie wtedy, gdy będzie gotowa o ile w ogóle będzie potrzebna. Na razie cieszyła się spokojem i tą osobliwą satysfakcją, iż nie musi już nikomu niczego udowadniać choćby samej sobie.
