„Jak to nie zamierzasz zajmować się dzieckiem mojego syna?” – nie wytrzymała przyszła teściowa – Po pierwsze, wcale nie odwracam się od Igorka. Przypomnę, iż w tym domu to właśnie ja po pracy, jak przystało na porządną żonę i matkę, zarywam drugi etat przy gotowaniu, praniu i sprzątaniu. Mogę pomóc i podpowiedzieć, ale nie zamierzam całkowicie przejmować na siebie obowiązków rodzica. – Jak to nie zamierzasz?! To co, jesteś taka dwulicowa? – D…a jesteś, Rytka. Kto chce pracować, jeżeli mu za to nie płacą? – jak zwykle na zjeździe klasowym, Swietka postanowiła skrytykować wszystko i wszystkich. Ale czasy, kiedy Rita nie miała nic do powiedzenia, już dawno minęły. Teraz nie bała się odpowiedzieć, więc nie przepuściła okazji i odprawiła z kwitkiem złośliwą Swietkę. – jeżeli musisz się martwić, skąd wziąć pieniądze, to nie znaczy, iż każdy ma takie same problemy – wzruszyła ramionami. – Ja po tacie mam dwa mieszkania w Warszawie. Jedno jego, gdzie mieszkaliśmy do rozwodu rodziców, a drugie dostał po babci i dziadku, potem przeszło na mnie. A ceny najmu tam są zupełnie inne – spokojnie wystarcza mi na życie i przyjemności, więc nie muszę brać pracy byleby tylko płacili. Ty przecież dlatego zmieniłaś zawód z lekarki na ekspedientkę? To był sekret. Rita obiecała nikomu o tym nie mówić. Ale jeżeli Swieta rzeczywiście chciała zachować tę informację w tajemnicy, powinna uważać, co mówi – przynajmniej nie nazywać publicznie Rity „d…ą”. Naprawdę myślała, iż to jej ujdzie płazem? jeżeli tak, to d…a na pewno nie Rita. – Sprzedawczyni, serio? – Obiecałaś milczeć! – oburzyła się Swieta, po czym wybiegła z restauracji z płaczem. – Dobrze jej tak – komentował Andrzej po chwili ciszy. – Też tak uważam. Kto ją w ogóle zaprosił? – dopytywała się Tania. – Przecież ja wszystkich zapraszałam – głosem przepraszającym powiedziała Anna, była przewodnicząca klasy. – Pamiętałam, iż Swieta nie była zbyt miła w szkole, ale ludzie przecież się zmieniają. Chyba. Nie wszyscy. – Nie zawsze – wzruszyła ramionami Rita. Cała grupa się roześmiała, a po chwili zaczęto dopytywać Ritę o jej pracę. To było zwykłe zainteresowanie – nikt nie wyśmiewał jej wyboru ani nie obrażał. Mało kto znał tę branżę (i nikt nie życzyłby jej choćby wrogowi), przez co krążyło wiele mitów i nieporozumień. Wszystko to Rita wyjaśniała podczas rozmowy z dawnymi znajomymi. – Po co w ogóle ich leczyć, skoro to bez sensu? – zapytał któryś z dawnych kolegów ze szkoły. – A kto powiedział, iż nie ma sensu? Słuchajcie, miałam chłopca, pięć lat. Podczas porodu wydarzyło się coś złego, doszło do niedotlenienia – i w konsekwencji opóźnienia rozwoju psychicznego. Rokowania, jak na taki przypadek, były dobre – po prostu zaczął mówić później, około trzeciego roku życia, teraz rodzice prowadzą go do logopedy i neurologa. Ale ma duże szanse pójść do zwykłej szkoły i nie mieć w życiu większych problemów. A gdyby nikt się nim nie zajął – wszystko wyglądałoby zupełnie inaczej. – Czyli nie musiałaś szukać pracy dla pieniędzy, więc zajęłaś się czymś społecznie potrzebnym – podsumował Waldek. Po czym rozmowa przeszła na temat życia i rodzin innych kolegów. Rita nagle poczuła na sobie czyjeś spojrzenie. Uznała, iż to paranoja, ale potem znowu miała to wrażenie. Rozejrzała się dyskretnie – nikt nie patrzył. Uspokoiła się, wróciła do rozmowy, a w końcu całkiem zapomniała o dziwnym przeczuciu. Tydzień później. Rano, szykując się do pracy, Rita zauważyła, iż jej samochód został zablokowany. Zadzwoniła pod numer widoczny za szybą obcego auta, odebrał młody mężczyzna, przepraszając i natychmiast obiecał zjechać i odblokować miejsce. – Przepraszam najmocniej – był bardzo uprzejmy. – Przyjechałem załatwić sprawy, nie było gdzie stanąć, tylko tak. Nazywam się Maks. – Rita – przedstawiła się. Maks wywarł na niej dobre wrażenie. Sposób bycia, styl, choćby perfumy sprawiły, iż chętnie poszła z nim na randkę. Potem jeszcze na jedną. Po trzech miesiącach nie wyobrażała sobie życia bez Maksa. Tym bardziej iż zarówno matka Maksa, jak i jego syn z pierwszego małżeństwa przyjęli Ritę bardzo ciepło. Dziecko okazało się wymagające, ale Rita – dzięki doświadczeniu zawodowemu – gwałtownie odnalazła z Igorem wspólny język. Doradziła Maksowi, jak lepiej nawiązywać kontakt z synem i pracować nad jego rozwojem. Pod koniec pierwszego roku związku zamieszkali razem – Rita przeprowadziła się do Maksa i Igora. Swoje mieszkanie bez problemu wynajęła przez to samo biuro, co dwa warszawskie. Wtedy zaczęły się pierwsze niepokojące sygnały. Na początku drobiazgi – „pomóż Igorkowi się ubrać”, „posiedź chwilę, póki pójdę do sklepu”. To jeszcze było do zaakceptowania – Rita miała z chłopcem dobry kontakt, a sama akurat nic ważnego do zrobienia. Stopniowo jednak prośby stawały się coraz bardziej uciążliwe. Rita musiała poważnie porozmawiać z Maksem – iż jego dziecko to przede wszystkim jego odpowiedzialność. Jest gotowa pomagać w miarę możliwości, ale nie zamierza brać na siebie większości obowiązków, bo Igor nie jest jej synem, a zawodowo z dziećmi pracuje i tak aż nadto. Maks niby się zgodził, a potem, tuż przed ślubem, zaczęli z matką układać szczegółowy plan rehabilitacji syna i wnuka. Ale wyraźnie sugerowali, iż to Rita będzie się tym zajmować po pracy. – Zaraz, zaraz, spokojnie – przerwała im. – Mieliśmy się dogadać, Maks, iż swoim synem zajmujesz się sam. Nie proszę cię, byś pomagał mojej mamie, robił jej remont czy rozwiązywał jej problemy – sama wszystko ogarniam, ile mogę. – No, ale co porównujesz – prychnęła przyszła teściowa. – Matka to dorosły, dziecko to dziecko! Chyba nie sądzisz, iż po ślubie będziesz dalej odsuwać się od Igorka, a my to zaakceptujemy? – Po pierwsze, nie odsuwam się od Igorka. Przypomnę, iż ogarniam tutaj gotowanie, pranie i sprzątanie po pracy. Ale rehabilitacji Igora na siebie nie wezmę – to syn Maksa, więc to Mak powinien robić najwięcej. Mogę pomóc i doradzić, ale nie przejmę całości obowiązków. – To jak to – nie zamierzasz? Jesteś obłudna! Umiesz opowiadać swoim znajomym o pracy, ale jeżeli trzeba naprawdę dzieckiem się zajmować – już nie ma cię w pobliżu? – O co adekwatnie wam chodzi? – zdziwiła się Rita. Wtedy nagle zrozumiała – przypomniała sobie, iż matka Maksa dorabiała w tej samej restauracji, gdzie odbywał się zjazd klasowy. No jasne, wszystko zaplanowali, by przerzucić na mnie odpowiedzialność za ich dziecko? – Myślałaś, iż naprawdę mam ochotę być z kimś takim jak ty? – nie wytrzymał Maks. – Gdyby nie Igor i twoja praca, choćby bym na ciebie nie spojrzał… – No to nie patrz – zdjęła pierścionek, rzuciła nim w byłego już narzeczonego. – Pożałujesz – zagrozili Maks z matką. – Normalnemu facetowi niepotrzebna taka szara mysz z marną pracą bez pieniędzy. – Mam dwa mieszkania w Warszawie, o pieniądze się nie martwię – odpaliła Rita. I gdy zobaczyła ich miny, spokojnie poszła się pakować. Oczywiście, zaraz potem próbowali się pogodzić, zasypując ją obietnicami, przeprosinami i zapewnieniami o wielkiej miłości. Rita – nie będąc „d…ą” – nie uwierzyła im. Pośmiała się tylko, iż Maks stracił swoją „myszkę” i raczej to nie ona będzie żałować. Całą sytuację potem opowiadali ze znajomymi ze szkoły, śmiejąc się z absurdu. A Rita przez cały czas marzy, by spotkać człowieka, który pokocha ją nie za pieniądze czy umiejętności, ale po prostu za to, kim jest. A póki co, wystarczy jej ukochana praca, przyjaciele i może… kot – on przynajmniej pozwala się wychować, w odróżnieniu od niektórych mężczyzn.