Jesteśmy na dworcu, masz pół godziny, żeby zamówić mi i dzieciom taksówkę klasy biznes! oświadczyła kuzynka.
Jesteś mi siostrą czy tylko przypadkową znajomą? Naprawdę nie wstyd ci tak się zachowywać, i to jeszcze przy dzieciach? Tak ci ciężko kupić coś do ubrania dla ukochanych siostrzeńców? Czemu w ogóle muszę cię prosić, żebyś im coś kupiła? Sama powinnaś o tym pomyśleć! I pomagać mi finansowo! Przecież ty choćby nie potrafiłaś urodzić dzieci i pewnie już ci się nie uda! A ja wychowuję je sama! Aniela ciskała słowa jak strzały, każdym celując w Justynę, chcąc ją zranić i jeszcze mocniej naruszyć jej prywatność.
Justyna nigdy nie była w rodzinie faworytką. Mama urodziła ją jako pannę, a gdy wyszła za mąż, starsza córka zaczęła wszystkim przeszkadzać. Ojczym wiecznie wypominał jej każdy kawałek chleba, a matka wyładowywała swoje frustracje, bo wyszła za mąż za pierwszego lepszego chłopa, byle nie być samotną matką. Dopiero gdy urodziła się młodsza córka, Justynie nieco ulżyło dostała zadanie. Rodzice uznali, iż starsza córka będzie niańczyć młodszą.
Justyna musiała poświęcać czas siostrze karmić ją, bawić się z nią, dbać o rozwój, choć miała własne życie, lekcje i pasje. jeżeli nie zdążyła przebrać lub nakarmić Anieli, była karana nie mogła iść na spacer z koleżankami ani na urodziny znajomej. Gdy Aniela podrosła, zaczęła traktować Justynę jak służącą, wzorem rodziców.
Po maturze, mając osiemnaście lat, Justyna postanowiła wszystko zmienić. Wybrała studia jak najdalej od rodzinnego Gorzowa Wielkopolskiego, spakowała się i wyjechała z mocnym postanowieniem, iż już nigdy nie wróci. Przez kolejne dziesięć lat nie interesowała się, jak rodzice i siostra sobie radzą. Rzadko dzwonili, a jeżeli już, to tylko z prośbą o pieniądze, których nigdy nie spłacali.
Nie chciała odwiedzać rodzinnych stron, ale wiedziała, iż siostra w wieku siedemnastu lat została matką, a zaraz potem, w wieku osiemnastu, wyszła za mąż i postanowiła urodzić drugie dziecko, żeby mężowi nie groził wojsko. Przypadkiem urodziły się bliźnięta, ale młody ojciec gwałtownie przejrzał na oczy i opuścił rodzinę, żądając rozwodu.
Od tej pory rodzina dzwoniła częściej. Justyna przez te lata osiągnęła więcej niż tylko urodzenie dzieci. Skończyła studia i dostała pracę w biurze, gdzie ją doceniono. Miała stałą pensję, powoli wzrastającą, co pozwoliło jej wziąć kredyt i kupić własne, choć niewielkie, mieszkanie w Poznaniu.
Wiedząc, iż Justynie się nie przelewa, rodzice zaczęli niemal co tydzień prosić o pożyczki w złotówkach. Nigdy nie oddawali, a prośby dotyczyły zawsze dzieci Anieli.
Justka, Polce rozerwała się kurtka. Wyślij pięćset złotych, bo nie ma w czym pójść rano do przedszkola!
Justka, bliźniaki mają urodziny! Anielka upatrzyła odpowiednie prezenty, potrzebujemy od ciebie tysiąc złotych.
Justka! Aniela znowu straciła pracę. W firmie nie rozumieją, iż matka trojga dzieci ma ważniejsze sprawy! Teraz ty opłacisz przedszkole dla bliźniaków i wyprawkę szkolną dla Poli!
Każda prośba od rodziców brzmiała jak rozkaz. Nikt nie pytał, czy Justyna ma pieniądze lub czy da radę wysłać wymaganą kwotę. Matka nigdy nie dopytywała, jak Justynie się wiedzie była przekonana, iż córka ma luksusowe życie, bo się oddaliła od rodziny. Sukcesami starszej córki się nie chwaliła, uznając iż powinna pracować więcej i jeszcze bardziej wspierać rodzinę.
Justyna nie umiała wyrugować z siebie poczucia winy, które jej wbito od dziecka. Nie potrafiła matce odmówić. Za każdym razem po takim telefonie wzdychała ciężko, siadała i przeliczała oszczędności, zastanawiając, z czego zrezygnuje w kolejnym miesiącu.
Życie osobiste Justyny było o wiele skromniejsze niż u siostry, ale i ona miała na koncie porażkę małżeńską. Gdy tylko zatrudniła się w firmie, poznała kolegę z pracy i gwałtownie się zaręczyli. Krótko przed ślubem dowiedzieli się, iż Justyna nie jest w stanie mieć dzieci. Narzeczony stwierdził, iż nie chce takiej żony, i odszedł. Ten dramat Justyna przeżyła sama, mamie zwierzyła się dopiero dwa lata później. Od tamtej pory temat jej bezdzietności powracał niemal przy każdej rozmowie z bliskimi.
Taka nasza Justka… Jałowa! No cóż, szczęście, iż Aniela dała mi wnuki… mawiała matka. Na jakiś czas dali jej spokój, ale pewnego dnia młodsza siostra uznała, iż najwyższa pora, by okazać siostrzaną miłość i troskę. W jeden z rzadkich wolnych weekendów w mieszkaniu Justyny zadzwonił telefon.
Justka, ty gdzie jesteś? Mam się z dziećmi tłuc autobusem? Natychmiast zamów nam taksówkę! Tylko żadnej taniej, bo maluchy nie znoszą zapachu spalonego dymu! Nie oszczędzaj na nas!
Cześć. A gdzie ty w ogóle jesteś i czemu miałabym ci zamawiać taksówkę? spytała zdziwiona Justyna.
Jak to? MAMA CI NIE POWIEDZIAŁA? Przenoszę się do ciebie. Nic tu w naszym miasteczku na mnie nie czeka! Będę u ciebie mieszkać. Jestem na dworcu, masz pół godziny, żeby zamówić dla nas kurs. Aniela rozłączyła się, a Justyna osunęła się na krzesło z wrażenia marna to była wiadomość.
Wieczorem Aniela już rozdawała polecenia.
Jutro załatwisz mi pracę w swoim biurze, przecież jesteś kierowniczką. Ma być dobrze płatna i nienadmiernie absorbująca! W zespole mają być młodzi faceci, a ja muszę móc wychodzić, kiedy tylko chcę! Dla bliźniaków kup łóżko piętrowe, bo przecież nie będziemy się cisnąć na jednej kanapie! Dziś z łaski swojej zgadzam się spać z chłopcami na twoim łóżku, a Pola śpi z tobą na kanapie. Zresztą zbliża się zima musisz kupić dzieciom ciepłe ubrania! I żeby nie były gorsze niż u koleżanek! Nie chcę, żeby mnie nazywali rozwódką z bagażem!
Justyna słuchała i nie mogła zrozumieć, czemu znosi to wszystko, nie wystawia tej rozpieszczonej baby za drzwi? Jak dała sobie tak wejść na głowę, pozwoliła dojść sprawom aż tu? Nagle poczuła przypływ złości na rodziców i na siostrę, a także pragnienie zmiany. Wstała gwałtownie, uciszyła Anielę gestem i powiedziała stanowczo:
Dziś możecie u mnie przenocować, ale jutro rano odwożę cię na dworzec i wracasz do rodziców! Nie będę więcej was utrzymywać ani płacić za twoje dzieci! Sama je urodziłaś, sama wychowuj! Mam już tego dość! To nie ja cię urodziłam, nie moja to odpowiedzialność. Uznaj, iż przez te lata spłaciłam wszystkie wasze rodzinne długi. jeżeli rano nie wyniesiesz się z mojego mieszkania, zadzwonię na policję i nie obchodzi mnie, iż są tu dzieci to twoje dzieci i twój problem! A spać będziesz ze wszystkimi na rozkładanej kanapie, mam w nosie, jak się tam pomieścicie! Ja się nie poświęcam, chcę spać wygodnie!
Justyna mówiła tak pewnie, iż Aniela nie odezwała się słowem. Cały wieczór jednak narzekała, dzwoniła do mamy, żaliła się, ale Justyna była niewzruszona. Rano choćby nie podwiozła jej na dworzec po prostu wystawiła za drzwi, dając na pożegnanie trochę gotówki na taksówkę i bilet.
To już koniec. Zapomnij o mnie. Ja mam swoje życie i nie będę podporządkowywać go twoim sprawom powiedziała Justyna, zamykając drzwi. Płakała jeszcze długo w poduszkę, rozmyślała, analizowała, ale zrozumiała, iż postąpiła słusznie. Inaczej wykończyliby ją… tacy kochani bliscy.
Pozbywszy się toksycznych obowiązków, Justyna jakby w końcu nabrała tchu pełną piersią. Zaczęła się spotykać z mężczyzną, a po dwóch latach wyszła za niego za mąż. Wspólnie adoptowali dwójkę dzieci i wreszcie zaczęli naprawdę żyć szczęśliwie.
