„Jeszcze urodzisz córeczkę” — piszecie, chcąc ukoić mój ból. A ja długo zbierałam siły, żeby powiedzieć wam prawdę: tamtej nocy straciłam nie tylko dziecko. Straciłam również możliwość, by kiedykolwiek jeszcze urodzić.
Wiele razy zaczynałam ten wpis. Pisałam pierwsze zdanie i odkładałam telefon. Nie umiałam znaleźć słów, które pomieściłyby to wszystko.
Czytam wasze wiadomości. Widzę w nich troskę, miłość i pragnienie, żeby podarować mi choć odrobinę nadziei.
„Jeszcze będziesz miała maleństwo.”
„Jeszcze przytulisz swoją córeczkę.”
Nie mogliście wiedzieć, iż z powodu ciężkich powikłań lekarze musieli usunąć mi macicę.
Razem z moją córeczką odeszła również cicha nadzieja na kolejną ciążę.
Uczę się przyjmować życie, którego nie planowałam. Wciąż płaczę. Wciąż pytam. I wciąż wracam myślami do tej jednej niedzieli.
Mieszkaliśmy w Lublinie. Tamten dzień zaczął się zupełnie zwyczajnie.
Obudziłam się w dobrym humorze. Przygotowałam śniadanie i zaczęłam lepić pierogi na obiad. Później poszliśmy całą rodziną do kościoła. Czułam wtedy szczególną potrzebę, żeby przystąpić do spowiedzi i Komunii Świętej.
Pamiętam ruchy córeczki podczas mszy.
Stałam, trzymałam dłoń na brzuchu i cieszyłam się, iż jest ze mną. Byłam przekonana, iż przed nami jeszcze tyle wspólnych chwil.
Po obiedzie razem z mężem, Michałem, zabraliśmy naszych chłopców, Kubę i Antka, do kina.
Pierwszy ból poczułam o 17:30.
Był delikatny, tępy, podobny do bólu miesiączkowego. Zaniepokoił mnie, bo wcześniej czegoś takiego nie miałam. Pomyślałam jednak, iż może to skurcze przepowiadające.
Po pewnym czasie rzeczywiście zelżał. Obejrzeliśmy film i wróciliśmy do domu.
Wieczorem położyłam się odpocząć. Czułam wzdęcie. Potem znowu zaczęło pobolewać mnie podbrzusze.
Napisałam do lekarki prowadzącej ciążę. Wyraźnie opisałam sytuację: czuję ruchy dziecka, nie mam krwawienia, ale brzuch boli.
Zaleciła magnez i czopek. Było około 21:20.
Po godzinie odezwałam się ponownie.
— przez cały czas boli. Może powinnam przyjechać, żeby zbadał mnie lekarz dyżurny?
Poradziła, żebym skontaktowała się z lekarką, z którą byłam umówiona na poród. Okazało się, iż mieszka niedaleko. Zaproponowała, iż przyjdzie mnie zbadać.
Michał po nią pojechał.
Po badaniu powiedziała, iż szyjka jest zamknięta, ale macica się kurczy. Uznała, iż może to być początek przedwczesnego porodu, jednak nie widziała wtedy niczego krytycznego.
— Proszę jeszcze poleżeć. Powinno się uspokoić.
Uwierzyłam.
Była już jedenasta wieczorem. Wtedy jeszcze czułam ruchy mojej córeczki.
Dostałam kolejne zalecenia dotyczące leków. Czekałam na poprawę. Tymczasem do tępego bólu zaczęły dołączać ostre, przeszywające ukłucia.
Próbowałam sobie tłumaczyć, iż to pewnie jelita. Że może zaszkodził mi popcorn.
O 1:30 napisałam znowu:
— Zrobiłam wszystko, co pani zaleciła. Ale naprawdę nie jest mi lżej.
Wiadomość nie została od razu odczytana. Nie zadzwoniłam ponownie. Leżałam i wierzyłam, iż za chwilę leczenie zacznie działać.
O trzeciej nad ranem ledwo podniosłam się z łóżka.
— Michał, obudź się… Już nie mogę. Musimy jechać.
Miałam silne mdłości. Z trudem dotarłam do samochodu. Mąż zadzwonił do lekarki i po drodze zabraliśmy ją ze sobą.
Do szpitala przyjechaliśmy o 3:55.
Zaczęli szukać tętna dziecka.
Przesuwali urządzenie po moim brzuchu. Raz w jedną stronę, raz w drugą.
Patrzyłam na ich twarze.
— Dlaczego jej nie słychać? Co się dzieje z moją córeczką?
Usłyszałam słowo „bradykardia”. Kiedy zapytałam, co oznacza, powiedziano mi, iż dziecku jest w środku źle.
Potem znów zapadła cisza.
Z tego, co pamiętam, długo czekaliśmy na lekarkę, która miała wykonać USG. Następnie trzeba było przejść do innego gabinetu, piętro wyżej.
— Jak to, po schodach? W takim stanie? — zapytał Michał.
Poszłam. Każdy krok kosztował mnie ogromny wysiłek.
Przy monitorze w końcu padły słowa:
— Nie ma czynności serca.
Nie umiem opisać, co wtedy poczułam. Jeszcze kilka godzin wcześniej moja córeczka poruszała się we mnie. A teraz ktoś mówił, iż jej serce już nie bije.
Michał połączył się przez wideo z lekarzem, u którego wykonywałam wcześniejsze badania USG, i pokazał mu ekran. Ten na podstawie obrazu podejrzewał całkowite odklejenie łożyska i nalegał na natychmiastową operację.
Nie krwawiłam na zewnątrz. Krwotok odbywał się wewnątrz.
Przez te wszystkie godziny nie widziałam krwi. Widziałam tylko zegar i czekałam, aż przestanie boleć.
Potem wszystko przyspieszyło.
Pamiętam drogę na blok operacyjny, trudności z wkłuciem, zdenerwowanie wokół mnie i znieczulenie. Później podano mi narkozę.
Obudziłam się ze świadomością, iż moje dziecko nie żyje.
Jeszcze nie wiedziałam, iż mnie również ledwie uratowano.
Dopiero później usłyszałam, iż aby zatrzymać krwotok i ocalić moje życie, lekarze musieli usunąć mi macicę.
Od tamtej pory pytania nie milkną.
Dlaczego tak długo zostałam w domu? Dlaczego nie skierowano mnie wcześniej do szpitala? Dlaczego podczas domowego badania nie sprawdzono tętna dziecka ani mojego ciśnienia?
Dlaczego musiałam chodzić między oddziałami z tak silnym bólem?
W dokumentacji zapisano transport na wózku. Ja pamiętam jednak własne kroki i to, jak trudno było mi je stawiać.
Nie jestem lekarką. Nie potrafię sama rozstrzygnąć, w jakim stopniu poszczególne decyzje wpłynęły na przebieg wydarzeń. Dlatego zależy mi na rzetelnym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności.
Jestem wdzięczna osobom, które uratowały mi życie. Jednocześnie wciąż nie rozumiem wielu rzeczy, które wydarzyły się wcześniej.
W wypisie znalazły się trzy straszne rozpoznania: wewnątrzmaciczne obumarcie córki, usunięcie macicy i wstrząs krwotoczny III stopnia.
Od pierwszego bólu do operacji minęło prawie dwanaście godzin.
Dzisiaj rozumiem, jak kilka brakowało, by moi chłopcy stracili także mamę.
Wierzę, iż Bóg przez cały ten czas trzymał mnie za rękę.
Uczę się żyć z dwiema rzeczami naraz: niewypowiedzianą tęsknotą za moją córeczką i wdzięcznością, iż przez cały czas jestem przy tych, którzy mnie potrzebują.
Przy dzieciach. Mężu. Rodzicach.
Nie wiem, co jeszcze przede mną. Ale skoro moje życie trwa, moja historia na tej ziemi jeszcze się nie skończyła.
