– Jurek, ty siebie słyszysz? Mam chodzić z brzuchem w wieku czterdziestu lat, żeby naprawiać błędy t…

Jurek, ty się słyszysz? Serio mam w wieku czterdziestu lat znowu chodzić z brzuchem, żeby naprawiać błędy twojej młodości?

A niby dlaczego to ja mam odrabiać za to, iż wolałeś spędzać czas w garażu, zamiast z własnym synem? zapytała Hania z autentycznym zdziwieniem w głosie.

Haniu, no już przestań! obstawał przy swoim Jurek. Byłem wtedy głupi! Nie doceniałem. Nie rozumiałem co tracę. A teraz już wszystko stracone, Kacper choćby nie uważa mnie za ojca!

I w czym on nie ma racji? uśmiechnęła się gorzko Hania. Przez siedemnaście lat miał bardziej współlokatora niż ojca. Myślałeś, iż dziecko można wyłączyć i włączyć, kiedy ci się przypomni, iż jesteś ojcem?

Jurek spochmurniał, zaczęły błyszczeć mu w oczach te same nerwy, które Hania znała na pamięć szczególnie, gdy temat zbliżał się do odpowiedzialności rodzica.

Haniu, daj spokój! To już przeszłość. Daj mi jeszcze jedną szansę uparcie ciągnął.

Żebym znów została z tym sama, a kolejne dziecko dorastało bez ojca? Hania skrzyżowała ręce na piersi. Dziękuję, jedna edycja mi w zupełności wystarczyła! Nie, Jurek, choćby tego nie zaczynaj.

Twarz Jurka wykrzywiła się w dziwnej minie obrażonego i wkurzonego sześciolatka. Słowa ugrzęzły mu w gardle, więc po prostu prychnął i wbił nos w telefon.

Na razie konflikt się skończył. Problem jednak nigdzie nie zniknął. Hania czuła na sercu ciężki kamień i nie chodziło choćby o głupie żądania męża. Najbardziej było jej żal Kacpra.

…Hania miała dwadzieścia trzy lata, gdy urodził się Kacper. Pamiętała, jak stała przed szpitalem, zmęczona, ale szczęśliwa, trzymając w ramionach malutkie zawiniątko w białym kocyku.

Jurek krążył wokół nich jak bocian, nie odstępując ich na krok. Promieniał szczęściem, poprawiał kocyk, całował Hankę w czoło i czasem z nabożnym respektem brał synka na ręce.

Wykapany ja! choćby dołeczek na brodzie się zgadza zachwycał się ze szklistym spojrzeniem. Teraz to już jestem ojcem, Haneczko!

Właśnie teraz dociera do mnie, co to wszystko znaczy. Zrobię dla niego wszystko, będę go uczył kopać piłkę, ubierał, spacerował Zobaczysz, będę najlepszym tatą pod słońcem!

Hania przyglądała się mężowi z tym samym błyskiem w oczach. Wierzyła w każde słowo. Była przekonana, iż stworzą idealną rodzinę pełną miłości, troski i wspólnych radości.

A potem, jak to w życiu bywa, realia okazały się tak prozaiczne, iż aż śmieszne…

…Późna noc. Podkrążone oczy, Hania chodzi w tę i z powrotem kołysząc wrzeszczącego przez kolki niemowlaka. Trzeci raz tej nocy. Jurek przewraca się z boku na bok i naciąga kołdrę na głowę.

Uspokój go wreszcie! syczy półgębkiem. Muszę rano wstać do pracy!

W takich chwilach Hania łapała płaczące dziecko i szła do drugiego pokoju z łzami bezsilności. Kacper darł się jeszcze głośniej, ale nie miała wyjścia. Zamknięte drzwi, godziny bujania, byle tylko Jurek się wyspał.

Niedziela, ona zmęczona po tygodniu bez snu, błaga nieśmiało:

Jurek, może pobawisz się z nim chociaż dwie godziny? Padam z nóg.

Haneczko, później okej? Teraz nie dam rady, chłopaki mi mieli auto przyprowadzić do garażu na przeróbki.

Ale naprawdę już nie daję rady…

Hanka, przecież ty jesteś silna! Dasz sobie radę. Ja potem wrócę i pomogę.

Trzask drzwi. Hania zostawała sama ze swoją siłą i matczyną misją, która już dawno przestała być romantyczna. Potem nie nadchodziło nigdy.

Czas mijał. Kacper rósł. Hania usiłowała zbudować między ojcem i synem jakiś most. Podchodzi do Jurka, który gnuśnie zalega na fotelu z oczami wlepionymi w mecz. Wyciąga do niego wiglancowanego malca, który łapki wyciąga.

Weź go, pobaw się z nim chwilę mówi, już nie dla siebie, ale dla ich rodziny.

Jurek niechętnie bierze syna, jakby ktoś wręczył mu bańkę z polonem. Trzyma dziecko na wyciągniętych rękach, nie przytulając, patrząc cały czas ponad głową malucha na ekran. Minuta, dwie i stawia Kacpra z powrotem na dywan, wracając do swojego meczu.

Kacper ma już pięć lat, buduje z klocków w salonie. Jurek idzie do kanapy, mija syna… Zero kontaktu wzrokowego, Kacper choćby nie podnosi głowy. Już się nauczył, iż tata jest osobą towarzyszącą w domu.

Jurka nie mogliśmy nazwać totalnym nieudacznikiem dom utrzymywał, czasami choćby pomógł coś ugotować czy posprzątać.

Ale dzieciństwo syna przespał z pilotem w ręku. Trudno się dziwić, iż teraz Kacper, już dorosły, nie widzi w nim ojca, a raczej przypadkowego sąsiada?

Kacperku, jak tam w szkole? zaczął się interesować Jurek w pewnym momencie.

Eeee, spoko. Wszystko okej bąknął zmieszany Kacper.

Oceny są okej? Jak coś, to pomogę. Nauka to podstawa, wiesz? Nie chciałbym, żeby mój syn sprzątał klatki w bloku!

Nie, tato, dziękuję. Radzę sobie odpowiadał Kacper i ulatniał się do pokoju w tempie światła.

No, dobra, jak chcesz, to w weekend możemy iść na ryby! wołał Jurek już do zamykających się drzwi.

A tylko Hania wiedziała, iż dziś w szkole dyskoteka, iż Kacper zaprosił Zosię, którą skrycie lubił, a ona mu odmówiła. Wiedziała, iż ryby to ostatnia rzecz, na jaką miał ochotę.

Było jasne jak dzień pociąg już dawno odjechał. Kacper przestał być dzieckiem, które pragnie ojca. Dzieciństwo, którego Jurek próbował nadrobić, wyparowało z harmonogramu.

Gdy to pojął, zapragnął czystej kartki drugiego dziecka. Hania, która pamiętała każdą nieprzespaną noc, była twardo na nie.

Wkrótce o domowych przepychankach wiedzieli już wszyscy krewni.

Córeczko, Jurek mi wszystko opowiedział. Posłuchaj matki, zdecyduj się na drugie! Jurek się zmienił, dojrzał! Nie odbieraj mu szansy, to szczęście znów mieć bobasa!

Teściowa też miała swoje do powiedzenia:

Hania, jak się nie zdecydujesz, możesz go stracić powiedziała. Każdy facet chce być ojcem raz jeszcze.

Nie zgodzisz się ty, znajdzie sobie inną, która się zgodzi. Zastanów się. Kacper zaraz wyleci z domu, a drugie dziecko uratuje wasze małżeństwo i będzie wam pomocą na starość.

Hanię aż scyzoryk w kieszeni otwierał, słuchając, jak jej ciało i życie staje się przedmiotem rodzinnych negocjacji. Wszyscy widzieli w niej matkę i żonę, nigdy zmęczoną kobietę, która już raz przez ten tor przeszkód przeszła i bardzo dobrze wie, jak się kończy.

I tak w desperacji narodził się pewien plan. Trochę absurdalny, ale mocno obrazowy. Hania wygrzebała z piwnicy starą paczkę po dziecięcych rzeczach Kacpra i znalazła szczęśliwie stare, ale sprawne tamagotchi.

Elektroniczny stworek trzeba go karmić, zabawiać, pilnować zdrowia, sprzątać. Gdy Jurek z pracy wrócił, Hania bez słowa podała mu plastikowe jajko z mikroekranem.

Co to jest? zapytał zdezorientowany, przekładając podarek w dłoniach.

Twój okres próbny. Przetestuj chociaż kawałek tego, co wiąże się z byciem ojcem. To trzeba karmić punktualnie, dbać o niego.

Jak z niemowlakiem, tylko wystarczy naciskać przyciski. Zawalisz zacznie piszczeć. Jak twoje tamagotchi po roku będzie żywe, uwierzę, iż jesteś gotowy na dziecko.

Jurek najpierw patrzył testująco na żonę, potem głośno się zaśmiał, sądząc, iż to żart. Ale widząc jej kamienną twarz, uśmiech mu wyparował gdzieś na plecy.

Ty to serio? Porównujesz dziecko do tej chińszczyzny?

Zacznij choć od tego. jeżeli z tym polegniesz, to o czym my w ogóle mówimy?

Mąż prychnął, uznał wszystko za głupstwo i schował tamagotchi do kieszeni.

Pierwsze trzy dni dzielnie wstawał w nocy, żeby nakarmić wirtualnego pupila. Piątego już warczał, ale misję trzymał. Po tygodniu jęczał, iż w pracy zdycha z niewyspania.

A ósmego dnia wrócił z roboty, rzucił tamagotchi na stół a tam już statystyczny krzyżyk. Nie przetrwał.

Zapomniałem nakarmić. W robocie miałem urwanie głowy mruknął Jurek, unikając wzroku Hani.

Awantury jeszcze się zdarzały, ale z czasem wybuchy ucichły. przez cały czas unosiło się w domu poczucie żalu i niezrozumienia, ale Jurek już nie był aż tak uparty w prośbach o dziecko numer dwa.

Trzy lata później życie poukładało wszystko samo. Kacper już student przyprowadził do domu dziewczynę, a niedługo potem oznajmili, iż spodziewają się dziecka.

Jurek nagle znów odżył. Entuzjazm na miarę telewizyjnego programu o superdziadkach! Z miejsca zaczął roztaczać wizje drugiej szansy, tylko iż tym razem w roli dziadka.

Dla młodych kupił wypasiony wózek za pół pensji, dorzucił kombinezony w rozmiarze na roczniaka i klocki, którymi da się połamać palce. Obiecywał, iż będzie najcudowniejszym dziadkiem na świecie, iż będzie pomagał, spacerował i opiekował się wnukiem.

Hania patrzyła na wszystko z dystansem zdrowa dawka sceptycyzmu nie zaszkodzi nikomu.

Jak tylko pojawił się wnuczek, historia się powtórzyła. Przez pierwsze tygodnie Jurek trzymał dzielnie front bujał, tulił, robił selfie. Ale jak tylko opadła euforia nowości, zapał parował szybciej niż polski śnieg w kwietniu.

Na jego serdeczne prośby młodzi przenieśli się do wynajmowanego mieszkania, a pomoc dziadka ograniczała się do dokładnie zaplanowanych wizyt w weekend, kiedy wnuczek był nakarmiony, wykąpany i raczej w nastroju do selfie.

Wystarczyło, żeby dziecko zaczęło marudzić, a Jurek już miał pilny telefon do szefa, przypadkową rozmowę o pracy albo przypominał sobie, iż mamie truskawki trzeba na działce pielić.

Hania wtedy wkraczała do akcji, patrzyła na tych młodych, na swojego syna i jego zmęczoną dziewczynę i wiedziała, iż kiedyś podjęła adekwatną decyzję.

Kacper wyrósł na dobrego, odpowiedzialnego faceta, nie zostawiał żony samej w potrzebie. A Jurek… Cóż. On wciąż najbardziej kochał samą ideę bycia ojcem a nie to, co naprawdę oznacza.

A wy co myślicie? Dobrze zrobiła Hania? Dajcie znać w komentarzach i jak tradycja internetowa każe dawajcie lajki!