«Kasia, między nami już koniec! – oznajmił Łukasz lodowatym tonem. – Chcę prawdziwej rodziny, dzieci. Ty nie możesz mi tego dać. Złożyłem pozew o rozwód. Masz trzy dni na spakowanie się. Jak wyjedziesz, zadzwoń. Zamieszkam u matki, dopóki nie urządzę mieszkania dla dziecka i jego matki. Tak, moja nowa kobieta jest w ciąży. Trzy dni, Kasia!»
Kasia milczała. Czuła, jak grunt usuwa się jej spod stóp.
Co mogła powiedzieć? Pięć lat starań o dziecko. Trzy ciąże skończone tragedią.
Lekarze powtarzali, iż jest zdrowa. Za każdym razem coś szło źle.
Dbała o siebie bardziej niż ktokolwiek. Ostatni raz zasłabła w pracy.
Karetka nie zdążyła na czas.
Drzwi trzasnęły. Kasia osunęła się na kanapę, bez sił.
Dokąd miała pójść? Ciotka, u której mieszkała przed ślubem, już nie żyła.
Jej mieszkanie sprzedał syn. Zostawała wieś Sosnówka, dom babci.
Pytania kłębiły się w głowie. czasu w myślenie nie było.
Rano w drzwiach stanęła teściowa, Halina Kowalska.
„Nie śpisz? Słusznie – rzuciła sucho. – Pilnuję, żebyś nie zabrała czegoś, co nie twoje.”
„Starych skarpet twojego syna nie wezmę – odparła Kasia. – Moje rzeczy też liczymy?”
„Jaka zuchwała się zrobiła. A taka cicha była. Już po pierwszym poronieniu mówiłam synowi, iż nie dasz rady.”
„Po to przyszłaś? To pilnuj w ciszy.”
„Dokąd niesiesz ten serwis?” – zaniepokoiła się teściowa.
„Mój, po ciotce.”
„Bez niego będzie pusto.”
„To nie mój problem. Za to wnuka będziesz miała.”
„Bierz tylko swoje!”
„Laptop mój. Ekspres i mikrofala – prezenty od kolegów z pracy. Samochód kupiłam przed ślubem.”
„Masz wszystko, a dziecka urodzić nie potrafisz!”
„To nie twoja sprawa. Widać taka wola Boża.”
„Nie żałujesz? Może specjalnie to robiłaś?”
„Co za bzdury. choćby myśleć o tym boli.”
Kasia rozejrzała się po mieszkaniu. Czegoś brakowało.
Przypomniała sobie – figurka kota po babci. W środku skrytka z kolczykami i pierścionkiem.
Bez wartości, ale drogie sercu. Łukasz uważał to za śmieć.
Czy wyrzucił? Sprawdziła na balkonie.
„Co tam robisz? – krzyknęła teściowa. – Pakuj się i wynoś!”
Kot się znalazł. Można było jechać.
„Oto klucze. Żegnajcie. Oby więcej się nie zobaczyć.”
W biurze szef spojrzał na nią ze współczuciem.
„Wszyscy ci współczujemy – powiedział. – Trzy tygodnie urlopu wystarczą? Bądź w kontakcie, projekty stoją.”
„Dobrze. To mnie oderwie. Dziękuję.”
„Potrzebujesz pomocy?”
„Nie.”
„Zajmę się urlopowym i premią.”
„Dzięki.”
Kasia nie szukała mieszkania. Pojechała do Sosnówki.
Dom babci stał pusty od trzech lat. Matki nigdy nie poznała – zmarła przy porodzie.
Teraz i ona nie mogła zostać matką.
Godzina drogi – i była na miejscu. Stary klon, zarośnięte rumianki.
Ostatni raz byli tu z Łukaszem jesienią. Wjechała na podwórko.
Otworzyła drzwi i zastygła. Na stole brudne kubki, talerze.
Przecież sprzątała ostatnim razem. Ktoś tu był.
Dwa kubki, puste soki, wino, które lubił Łukasz. Więc przyjeżdżał. Z kim?
„Nieważne – machnęła ręką. – Nowy początek.”
Nagle pukanie w okno.
„Kto tam?”
„Wszystko w porządku?”
Wyszła. Przed domem stał nieznajomy mężczyzna.
„Przepraszam, chyba cię przestraszyłem – powiedział. – Jestem sąsiadem. Widziałem dym z komina, pomyślałem, czy coś się nie stało.”
„Dziękuję, wszystko dobrze.”
„Jesteś krewną Łukasza? Był tu niedawno z kobietą.”
„Nie, prawie była żona. Rozwód w toku.”
„A dom twój?”
„Mój.”
„Ja tymczasowo u kolegi. Też rozwód. Jestem Tomasz.”
„Ja Kasia. Możesz wymienić zamek?”
„Tak. Powiedz kiedy.”
„Jak najszybciej.”
„Ja kupię, i tak jadę do miasta.”
Minęły dwa tygodnie. Łukasz przysłał tylko datę rozwodu.
To było lepsze. Widzieć go nie chciała.
W sobotę Tomasz zaprosił ją nad rzekę. Spacer wydawał się bezpieczny.
Wrócili na obiad. Pod domem stał samochód Łukasza.
Drzwi się otworzyły. Wysiadł, pomagając wyjść ciężarnej kobiecie.
Kasia i Tomasz podeszli do furtki. Łukasz szarpał się z zamkiem.
Zamek się nie poddawał.
Co teraz powie?
