«Kasia, między nami koniec! – rzucił chłodno Marek. – Chcę prawdziwej rodziny, dzieci. Ty nie możesz mi tego dać. Złożyłem pozew o rozwód! Masz trzy dni na spakowanie się. Jak wyjedziesz – zadzwoń. Zostanę u matki, dopóki nie przygotuję mieszkania dla dziecka i jego matki. Moja nowa kobieta jest w ciąży! Trzy dni, Kasia!»
Kasia milczała. Czuła, jak ziemia ucieka jej spod nóg.
Co mogła powiedzieć?
Pięć lat starali się o dziecko. Trzy ciąże skończyły się tragedią.
Lekarze mówili, iż jest zdrowa. Mimo to coś zawsze szło nie tak.
Dbała o siebie, jak mogła. Ostatnim razem zasłabła w pracy.
Karetka nie zdążyła.
Drzwi zatrzasnęły się za Markiem. Kasia osunęła się na kanapę.
Nie miała siły pakować walizek. Gdzie miała teraz pójść?
Ciotka, u której mieszkała przed ślubem, już nie żyła. Jej syn sprzedał mieszkanie.
Może wrócić do Brzozowa, do domu babci? A praca, co z pracą?
Pytania krążyły w głowie bez końca. czasu w myślenie nie było.
Rano w drzwiach stanęła teściowa, Jadwiga Stanisławówna.
„Nie śpisz? Słusznie – powiedziała sucho. – Przyszłam dopilnować, żebyś nie zabrała niczego ponad miarę.”
„Nie zamierzam brać starych skarpet twojego syna – odcięła się Kasia. – Moje rzeczy też będziemy liczyć?”
„Jaka zuchwała! Byłaś taka cicha. Mówiłam Markowi po pierwszym razie, iż nie dasz rady urodzić.”
„Po to przyszłaś? Więc milcz i patrz.”
„Gdzie jest ten serwis? – zaniepokoiła się teściowa.”
„Mój, od ciotki. Pamiątka po niej.”
„Bez niego będzie tu pusto!”
„To już nie mój problem. Przynajmniej będziesz miała wnuka.”
„Bierz tylko swoje rzeczy!”
„Laptop, ekspres, mikrofala – to prezenty od kolegów z pracy. Samochód kupiłam przed ślubem. Marek ma swój.”
„Masz wszystko, a dziecka nie umiesz urodzić!”
„To nie twoja sprawa. Taka była wola Boża.”
„Nie żałujesz? Może sama tak chciałaś?”
„Gadasz głupoty. Boli mnie choćby o tym myśleć.”
Kasia rozglądała się po mieszkaniu. Jej rzeczy już tu nie było.
Szczotka, kosmetyki, kapcie – wszystko spakowane. Zapomniała o czymś ważnym.
Teściowa wciąż jej przerywała. Nagle przypomniała sobie – figurka kota po babci.
W środku była skrytka z kolczykami i pierścionkiem. kilka warte, ale cenne dla serca.
Marek nazywał to śmieciem. Czy wyrzucił?
Kasia otworzyła drzwi na balkon.
„Co tam zapomniałaś? – zapytała teściowa. – Pakuj się i wynoś!”
Kot się znalazł. Wszystko było na miejscu.
„Oto klucze. Mam nadzieję, iż więcej się nie zobaczymy.”
Kasia wstąpiła jeszcze do biura. Była na zwolnieniu, ale poprosiła o urlop.
„Wszyscy ci współczujemy – powiedział szef. – Ale bez ciebie jest ciężko. Trzy tygodnie wystarczą?”
„Dobrze, to mnie zajmie. Dziękuję.”
„Potrzebujesz pomocy?”
„Nie.”
„Zajmę się wypłatą i premią urlopową.”
„Dzięki, przy okazji.”
Kasia nie szukała mieszkania. Pojechała prosto do Brzozowa.
Dom babci stał pusty od trzech lat. Matki nigdy nie znała – zmarła przy porodzie.
Teraz i ona nie mogła zostać matką.
Godzina drogi i była na miejscu. Stary klon, zarośnięte rumianki przy płocie.
Ostatni raz byli tu z Markiem jesienią. Piekli wtedy kiełbaski.
Wjechała na podwórze. Otworzyła dom i zastygła w progu.
Na stole stały brudne kubki i talerze. Przecież sprzątała przy ostatniej wizycie!
Ktoś tu był bez niej.
Dwa kubki, puste opakowania po soku, butelki ulubionego wina Marka. To nie były ślady z jesieni.
Więc przyjeżdżał. Z kim?
„Nieważne” – machnęła ręką Kasia. Trzeba zmienić zamki.
Zaczęła sprzątać. Gorąca kąpiel miała zmyć przeszłość.
Nagle stukanie do drzwi, potem w okno.
„Kto tam?”
„Wszystko w porządku?”
„Tak… – zdziwiła się.”
Wyszła przed dom. Stał tam nieznajomy mężczyzna.
„Przepraszam, chyba wystraszyłem – powiedział. – Jestem sąsiadem. Widziałem, jak się krzątasz cały dzień.”
„Dziękuję, wszystko w porządku.”
„Jesteś krewną Marka? Był tu niedawno z kobietą. Siostra?”
„Nie, prawie była żona. Rozwód w toku.”
„A dom twój?”
„Mój.”
„Ja tymczasowo mieszkam u kolegi. Też rozwód, niedawno. jeżeli coś, wołaj. Jestem Piotr.”
„Ja Kasia. Zmienisz mi zamek?”
„Tak. Powiedz kiedy.”
„Jak najszybciej. Jutro kupię nowy.”
„Daj, ja się rozejrzę i kupię. Jadę do miasta.”
„Dobrze.”
Minęły dwa tygodnie. Został tydzień urlopu, ale Kasia nie chciała wracać.
Marek milczał, tylko przesłał datę rozwodu. To było lepsze – nie musiała go widzieć.
W sobotę Piotr zaprosił ją nad rzekę. Nowego związku nie planowała, ale spacer wydawał się bezpieczny.
Dobrze się bawili i wrócili na obiad. Pod domem stało auto Marka.
Właśnie podjechał. Pomógł wysiąść ciężarnej kobiecie.
Kasia i Piotr podeszli do furtki. Marek grzebał przy zamku, zaskoczony.
Co teraz powie Kasia?
Co zrobi Marek?
Ciąg dalszy nadejdzie, kiedy sama będzie gotowa.
