Kropelki

A wcale nie jest straszna! Piękna jest! Maksymilian, powiedz im!

Saszka tuliła do siebie poszarpaną, chudą jak patyk kotkę i płakała tak głośno, iż sąsiedzi, zebrani wokół, zatykali uszy.

Głośna i stanowcza, jak cała jej liczna rodzina, Aleksandra umiała przekazać swoje racje, jeżeli nie zgrabnie, to przynajmniej donośnie. W wieku pięciu lat nie miała sobie równych na podwórku, jeżeli chodzi o umiejętność lamentowania tak, iż drżały szyby w oknach.

Wszyscy już dawno przywykli do Saszki i jej licznego rodzeństwa. Nikt nie zwracał uwagi na ich wybryki, doskonale rozumiejąc, iż Marianna, ich matka, nie zawsze radzi sobie z taką gromadką. Pracowała w takim tempie, iż każda inna dawno by już w rozpaczy płakała i zawisła bezsilnie na płocie.

Płot ten, piękny, kuty, oddzielający stary, niegdyś szlachecki dworek zamieniony jeszcze przed wojną na kamienicę, od ulicy, był dumą całego domu. Marianna co roku razem z sąsiadami malowała go wiosną i miała pełne prawo na nim odpoczywać, ile tylko zechce.

Choć z tego przywileju jeszcze korzystać nie chciała i powtarzała ze śmiechem:

Wszyscy jesteśmy jak konie pociągowe! Piękne, mądre, silne szkuty… A kto za nas coś poniesie? Każda sama musi dźwigać swój ciężar! Ja jestem nieśmiertelnym kucykiem. Biegam w kółko, sama nie wiedząc dokąd. Po co to już zrozumiałam dawno. Ale dokąd… Pchają cię inni, a ty tylko nosem pchajesz ogon tej, co biegnie przed tobą i marzysz, by już był wieczór. By wszyscy czyści, najedzeni, zadowoleni leżeli w łóżkach. I by w zlewie, gdzie powinna być sterta brudnych naczyń, była cisza i pusto… Bo ktoś już to wszystko po cichu zmył. I choć to dziwne, właśnie ta pustka nazywa się szczęściem…

Mariannę cechowało filozoficzne podejście do życia i nie brakowało jej urody ani wdzięku. Ale kto dziś spojrzy na kobietę, która ma sześcioro dzieci i prawie żadnej pomocy? O swojej osobistej przyszłości Marianna dawno przestała marzyć. Miała wystarczająco dużo na głowie bez amoryzmu.

Bycie matką szóstki to nie bułka z masłem!

Nikt jednak nie miał o to pretensji, bo wszyscy dobrze znali historię tej rodziny.

Saszka, jak i troje innych dzieci Marianny, była jej przybraną córką.

Nie, Marianna nie wzięła ich z domu dziecka, by uratować je i dać lepsze życie. Czy byłaby do tego zdolna? Pewnie tak. Ale wtedy jeszcze nie, i na pewno nie sama. Sama miała inne plany na życie; zostanie samotną matką z taką gromadą dzieci choćby jej się nie śniło.

Ale życie to mistrzyni niespodzianek. Podrzuca ludziom próby wiary, wytrwałości, rozumu i serca, nie pytając ich o zdanie.

Proszę bardzo! No rusz głową, zdecyduj, kim jesteś, człowieku!

I Marianna musiała myśleć, rozważać, co robić choć od początku było wiadomo, jaką podejmie decyzję.

Wszystkie dzieci, które wychowywała Marianna, były jej dziedzictwem.

A dziedzictwo jak wiadomo albo się przyjmuje, albo odrzuca. Dla Marianny odmowa była po prostu nie do zaakceptowania. Jej samej przecież nikt nie porzucił. Dlaczego więc ona miałaby zostawić tych, których los skrzywdził? Zwłaszcza, iż byli bliskimi.

Ona miała do tego powody. Czy były słuszne to już inna kwestia. Ważne było, iż były.

Marianna była dzieckiem lat dziewięćdziesiątych.

Hanna jej matka królowa piękności małego miasteczka pod Warszawą była powodem westchnień i zawiści. Dopiero co osiemnastka, a już ślub w bajecznej sukni, o jakiej mogły inne tylko marzyć, i mąż tak zaradny, iż aż strach pomyśleć, jakie interesy kręcił.

Marianna swoich rodziców wcale nie pamiętała.

Chodziła z babcią Janiną odwiedzać ich na cmentarzu parafialnym. Stał tam piękny nagrobek ze zdjęciami, które mała Marianna gładziła paluszkiem i szeptała, żeby babcia nie usłyszała, jak idzie w szkole i na muzyce, i jak cudowny szalik w czerwono-białe paski zrobiła babcia.

Co się stało z rodzicami, dowiedziała się, gdy miała szesnaście lat.

Twojego ojca, dziecko, nie mogę pochwalić… Źle skończył i twoją matkę za sobą pociągnął. O nim źle mówić nie należy, ale nie umiem mu nigdy wybaczyć mamy twojej. Jak ja płakałam! Prosiłam, by nie wiązała się z nim! Nie posłuchała mnie, zakochała się… A on ją kochał, przeklęty… Jego koledzy mówili, iż jak po nią przyszli, to własnym ciałem ją osłonił. Chciał uratować… A może naprawdę kochał? Któż to dziś wie? Ciebie na pewno obydwoje kochali. I z tego mam radość, iż mi jeszcze zostałaś, moja wnusia…

Wtedy Marianna pojęła, kim byli ci dziwni ludzie, którzy czasem przychodzili do nich z babcią. Przestępowali w milczeniu próg, grzali przez chwilę ręce przy herbacie, słuchali jak babcia opowiada o jej sukcesach w szkole i w muzycznej, zostawiali grube koperty i odchodzili bez słowa wyjaśnienia.

Babcia pieniędzy nie odrzucała. Ale też nie wydawała. Odkładała, aż pod koniec liceum kupiła wnuczce spore, wygodne mieszkanie.

Masz, kochanie. To twoje dziedzictwo. Od mamy… i od ojca…

Mieszkać tam Marianna nie chciała. Została z babcią.

Dlaczego, Mario? Piękny blok, centrum! Do liceum dwa kroki. Na uczelnię jednym tramwajem. Po co się upierasz?

Nie chcę bez ciebie! Albo przeprowadzasz się ze mną, albo zostajemy tutaj!

Babcia długo nie chciała opuszczać swojego ciasnego mieszkania. Zgodziła się dopiero, gdy odezwała się jej siostrzenica, Genowefa.

Mario, pozwól nam zamieszkać w twoim mieszkaniu. Proszę! Ja mam dzieci, ty i tak tam nie mieszkasz. Stoi puste. Będę za nie płacić. I meldunku potrzebuję, bo dzieci do przedszkola nie przyjmą bez meldunku!

Genowefa była kobietą zaradną i upartą, a babcia Marianny słusznie podejrzewała, iż to typ co potrafi wkręcić się wszędzie.

Nie słuchaj jej, Mario! choćby rodzina, ale cwaniara jakich mało! Lepiej trzymaj się na baczności!

Babciu, ale ona ma dzieci…

I co z tego? Ona ich matka czy ciotka? Sama się o nie troszczy! Mnie o ciebie chodzi!

Marianna słuchała babci, ale i tak nie umiała oddalić od siebie jeszcze wtedy małych Maksymiliana i Lidzi. Maluchy ciągnęły do niej, czując ciepło, i smuciły się, gdy mama zabierała je od Marianny:

Dość! Przestań się z nią kleić! Mario to nie niańka!

Marianna głaskała dzieci, myśląc, iż to chyba nie w porządku mieć duże, puste mieszkanie, kiedy innym tak trudno. Zwłaszcza, iż Genowefa ciągle powtarzała, iż są rodziną, a rodzinę nie zostawia się bez pomocy.

To zdanie ścigało Mariannę latami. Babcia zawsze powtarzała, iż gdyby ojciec Marianny żył po ludzku, matka by pewnie żyła.

To bolało. Dlatego Marianna starała się usłyszeć kiedyś od babci zwyczajne:

Dobrze, Mario! Po ludzku to zrobiłaś. Jestem z ciebie dumna. Rośniesz na człowieka.

To była najlepsza pochwała. I wydawało jej się, iż z Genowefą też powinna tak postąpić, ale tu babcia ją zaskoczyła.

Nie, Mario! To nie to!

Dlaczego? Przecież niesprawiedliwe, iż Genowefa z dziećmi gnieździ się po wynajmach, a moje mieszkanie stoi puste.

Właśnie dlatego. Bo zapomniałaś bajkę o chytrej lisicy i lodowej chatce. Ja ją pamiętam dobrze!

Babciu…

Cisza! Genowefa w twoim mieszkaniu mieszkać nie będzie! Koniec! Tam zamieszkamy my.

Przecież nie chciałaś się przeprowadzać!

Teraz już muszę. W czymś masz rację. Rodzinę trzeba wesprzeć, ale nie oddawać wszystkiego za jednym zamachem! Genowefa się ustawi zobaczysz! Potrzeba tylko czasu i wędki, nie rybki! Zaufaj mi, dziecko: czasami szczerość i wielkoduszność nie jest wcale dobrocią.

Dlaczego?

Bo taki człowiek nie musi się już starać. Po co? Ma wszystko pod nosem! Puścisz Genowefę do swojego mieszkania nie wyprowadzisz jej potem. Zawsze zostaniesz z długiem wdzięczności. Bo przecież sama zaprosiłaś. A ona to wykorzysta, wcześniej czy później. Bo ma dzieci. I sama chce żyć wygodnie, najlepiej od razu. Rozumiesz?

Chyba tak… Ale babciu, czy to dobrze tak myśleć o ludziach?

Nie wiem. Może nie. Ale to teraz możemy sobie moralizować, zanim cokolwiek się wydarzyło. Potem przyjdzie gorycz i ciemność do serca. Po co nam to potrzebne?

Nie!

Więc nie warto dawać okazji. Prędzej czy później i tak się znajdzie. Życie jest długie, wszystko się jeszcze może zdarzyć. Ty nie mieszaj się w to, rozumiesz? O to cię proszę ze względu na dzieci Genowefy. Niech mają ciocię, która ich kocha. To ważne! Był ktoś, komu nie byli obojętni.

Babciu, Genowefa dzieci swoje kocha…

Oczywiście, iż kocha. Ale czy źle, jeżeli pokocha ich jeszcze ktoś? W życiu każda kropla miłości jest skarbem! Pamiętaj o tym, Mario!

Czas pokazał, iż babcia miała rację.

Genowefa westchnęła tylko, gdy babcia zaproponowała swoje mieszkanie.

Wiedziałam, iż nie pozwolicie skrzywdzić Marianny.

Miałaś taki zamiar?

Nie, skądże! Przecież nie mam już rodziny. Tylko wy zostaliście!

To trzymajcie się nas, dziewczyno! Pomożemy, wiesz o tym.

Wiem…

Genia, rozumiem wszystko: dzieci, trudności. Ale Marianna to sierota. A sierocie krzywdy zrobić nie wolno! Potem w niebie się nie wytłumaczę. Mnie tam córka czeka… Co jej powiem? Jak odpowiem za jej dziecko? Nie! Nie mogę inaczej! I nie patrz tak na mnie! Teraz może nie ma żalu, ale potem będzie. Bo co za darmo przyjdzie, nie przyniesie pożytku. I nie oddaję ci mojego mieszkania w prezencie, tylko na czas. Mieszkajcie. Jest małe, ale dobre. I dzielnica wspaniała. Dla dzieci wszystko pod ręką. Szkoła, przedszkole.

Dziękuję! Za szczerość i dom dla nas!

Genia, nie jesteś mi obca. Pamiętajmy o tym!

Przeprowadzka się udała i Marianna z babcią zaczęły układać swoje życie na nowo.

Ale czas nie lubi stać w miejscu pędzi jak szalony, nie oglądając się na ludzkie plany czy marzenia.

Marianna chciała, by babcia nareszcie spokojnie odpoczęła, ale los rozrządził inaczej.

Babcia chodziła regularnie do pobliskiej przychodni zdrowia.

Prawie jak do pracy! żartowała, przeglądając recepty.

Zdrowie kulało.

Marianna się martwiła, proponowała swoje towarzystwo, ale babcia odganiała ją śmiechem.

Jeszcze dobrze się trzymam, dziecko! Idź do swoich spraw! Poradzę sobie!

Później wiele razy żałowała, iż nie była bardziej uparta…

To była zwykła zima, niby nic szczególnego śnieg, mróz, śliska chodniki. Babcia przewróciła się blisko przychodni, uderzyła głową i straciła przytomność. Ludzie mijali ją, śpiesząc na własnych sprawach, nie zwracając uwagi na staruszkę leżącą z głową opartą o krawężnik.

Taksówkarz, który zatrzymał się w pobliżu, zadzwonił po pogotowie i do Marianny, znajdując w torebce babci kartę z jej numerem. Ale było już za późno…

Babcia Marianny odeszła dzień później. Marianna przesiedziała ten czas na szpitalnym korytarzu, tuląc zapłakaną Genowefę, która rzuciła wszystko i przyjechała, gdy tylko się dowiedziała.

Jak ja sobie bez niej poradzę, Geniu?

Nie będziesz bez niej! szeptała Genowefa, choć wiedziała dobrze, jaka jest prawda.

Lekarze kręcili głowami, nie patrząc w oczy. Genowefa pojęła, iż cud się nie wydarzy.

Mario, babce by się to nie spodobało!

Co?

Że tak się zamartwiasz! Była silna! Taką cię wychowywała, prawda?

Prawda…

To otrzyj łzy! Dasz radę… dla niej.

Postaram się…

Dzień później Marianna wiedziała, iż jej życie się zmienia. Teraz to ona została odpowiedzialna za wszystko, co się zdarzy.

Zmieniło się wiele.

Pojawił się Olgierd, z którym Marianna spędziła prawie pięć lat i rozstała się bez awantur została z dwójką dzieci, ale przynajmniej bez ciężaru. Olgierd był szczery do bólu, co żonie bardzo odpowiadało. Gdy pojawiła się nowa uczucie, powiedział jasno, iż nie może już z nią być, ale zawsze będzie pomagał.

Przecież jesteśmy przyjaciółmi, Mario, prawda? pakował się bez złości w głosie.

Tak… Olgierdzie, słyszysz siebie w ogóle? Marianna, która czuła się wtedy jak po telefonie od taksówkarza, nie potrafiła się choćby zezłościć.

Za co? Za szczerość? Za to, iż odchodzi do innej? No przecież zdarza się. Najgorzej, bo dzieci będą miały trudniej

Nie wiedziała, co zrobić. Pomogła Olgierdowi spakować się i po prostu go pożegnała.

Potem odwiedziła dzieci, zadzwoniła do Genowefy i poprosiła tylko:

Przyjedź, proszę…

Genowefa, która wciąż mieszkała w babcinym mieszkaniu, była oddaną pielęgniarką, właśnie położyła się spać po nocce i była gotowa rzucić Mariannie kilka cierpkich słów, gdyby nie usłyszała tej cichej prośby.

Zaraz będę! rzuciła krótko.

I po pół godzinie tuliła Mariannę rozpaczliwie szlochającą, co chwila klęła na rodzinę Olgierda.

Nie płacz! Droga wolna dla niego! Znajdziesz jeszcze szczęście! Mario, prędzej czy później by cię opuścił! Już to widzę!

Dlaczego? Co zrobiłam źle?

O matko! Sama wiesz, to jest ta rasa faceci-łaziki, przepraszam! I nie ważne, czy ty, czy ktoś inny i tak by odszedł. Dobrze, iż nie zapomina o dzieciach. Czas pokaże, ale wydaje mi się, iż dotrzyma obietnic i to też się liczy! Mój zostawił mnie i nie odezwał się ani razu. Dzieci tylko moje, płaci coś, ale to tyle co łza. Ja już jestem i matką, i ojcem… Zresztą, Mario, nie gniewaj się, ale chłopakowi potrzebny jest ojciec… Maksymilianowi może najbardziej… A nie ma go już i tyle…

Co dalej, Genia?

Nie kłóć się! To jedyna rada… Reszta, to już czas zagoi. Mówią, iż leczy rany, ale to bzdura. Po prostu przykryje ból nowymi sprawami.

Skąd w tobie tyle mądrości?

Twoja babcia to jej mądrość. Powtarzam ją tobie i czuję, jakby ona przez cały czas była przy nas…

Dzięki, babciu… Marianna ocierała oczy ściereczką, odkładając już przemoczony ręcznik. Czemu to musi tak boleć?

To akurat normalne! Genowefa wzruszyła ramionami. Gdybyś nic nie czuła, wtedy byłoby się czym martwić!

I rzeczywiście, czas leczył a może przykrywał rany. Życia na zamartwianie się nie starczyłoby.

Olgierd spotykał się z dziećmi, zabierał je na weekendy i robił, co mógł, by ich nie zawieść.

Kiedy oznajmił, iż będzie miał kolejne dziecko, Marianna znosiła to spokojniej.

To dobrze…

Mario, dziękuję ci.

Za co?

Że tak reagujesz! Jesteś wyjątkową kobietą!

Wiem uśmiechnęła się.

A zaraz potem przyszła wieść od Genowefy.

Genia, jak to?

Oj, Mario! Przecież sama rodziłaś! Nie tłumaczyć ci szczegółów? uśmiechnęła się zgryźliwie Genowefa, ale w jej oczach czaił się strach.

Ty śmieszko! A ojciec?

Nie warto gadać. Jak się dowiedział, iż jestem w ciąży, tak zniknął. Ale żałować nie będę! choćby nie wie, iż to bliźniaki! Mario, co ja zrobię? Nie jako pielęgniarka pytam. Ale po ludzku czy to uczciwe? Jak dam radę z czwórką? Przecież sama ledwo wiążę koniec z końcem…

Genowefa uciekła do łazienki, a Marianna patrzyła na tę rozbrykaną gromadkę dookoła słodyczy.

No dobra, wy nie łakomczuchy! dowodził Maksymilian. Każdy po równo! Proszę, ciociu Mario, zjedz i ty cukierka! Od razu lepiej!

Patrząc w te bystre, czułe oczy, Marianna podjęła decyzję, którą wielu nazwałoby szaleństwem.

Zwariowałaś! Genowefa wpatrywała się w akt notarialny i kręciła głową. Nie powinnam…

Wszystko możesz! Marianna spojrzała na notariusza i uśmiechnęła się. Tak będzie dobrze, Genia. Babcia też by się zgodziła. U ciebie rosną dobre dzieci. Niech mają dom.

I mieszkanie babci przeszło na Genowefę. Dziwna to była rodzina, która teraz oczekiwała przyjścia na świat bliźniąt.

Saszka i Maszka pojawiły się, jak wyznaczył lekarz. Malutkie jak laleczki, już pierwszego dnia dały znać światu, iż trzeba się z nimi liczyć.

Głośne dziewczynki! Jak je nazwiesz, mamusiu?

Jedną na cześć mamy Aleksandra, a drugą Maria.

Dobre imię po cioci? Musiała być niezwykła…

Najwspanialsza! Gdyby nie ona, choćby dzieci tych by nie było!

Ze szpitala Genowefę odbierali dzieci i Marianna.

Teraz jesteśmy liczniejsi szepnęła Marianna do Genowefy, rozchylając rąbek białego rożka bliźniaczki. Co za piękności!

Byleby szczęśliwe… Genowefa tuliła dzieci, skrywając przed światem swoje lęki.

Gdyby powiedziała Mariannie o swoich obawach albo wcześniej poszła do lekarza, wszystko mogło być inaczej.

Ale która matka myśli o sobie, kiedy ma pod opieką dziecko?

Źle się poczuła tydzień po powrocie do domu. Przywołała Maksymiliana, szykującego się do szkoły, i skinęła w stronę śpiących bliźniaczek.

Popilnuj ich. Pogotowie już wezwałam. Dzwoń do Marianny. Ale nie płacz! Nie strasz Lidzi! Jeszcze nie trzeba…

Genowefy nie udało się uratować.

Jej serce nagle przestało bić.

Marianna musiała podjąć kolejną trudną decyzję. Ale czy mogła wybrać inaczej?

Jest pani jedyną rodziną, to prawda mówiła zmęczona urzędniczka z opieki społecznej. Ale odpowiedzialność… Czwórka dzieci! A pani już ma własne dwoje! My musimy się zastanowić! To nie jest prosta sprawa…

Marianna nie polemizowała.

Co tu mówić? Większych dylematów życie przed nią nie stawiało. Ale oddać Maksymiliana, Lidzię i bliźniaczki do domu dziecka czy obcej rodziny nie, to niemyślane. Uczyła się od babci, iż za każde słowo i każdy czyn odpowiada się sercem. Tak wychowywała swoje dzieci.

A skoro tak należy, to nie trzeba nic więcej dodawać. Dzieci muszą być razem i już!

Olgierd pomógł. Znalazł dobrego prawnika, pomógł z dokumentami, opiekował się dziećmi, gdy Marianna biegała po urzędach i dowodziła swoich kwalifikacji.

A twoja żona nie ma nic przeciwko?

Nie. Sama jest matką. I wie jedno.

Co takiego?

Ty mnie już nie przyjmiesz z powrotem. Prawda?

Prawda.

No to po co jej się martwić? wzruszał ramionami Olgierd. Mario, jesteś pewna?

Wcale nie. Boję się. Ba, jestem przerażona! Ale nie umiem inaczej. One są wszystkie moje… Jak je rozdzielić? Jak komuś oddać?

Czego się boisz?

Myślisz, iż nie mam powodu? Może nie dam rady. Przecież jestem sama…

Wcale nie. o ile pozwolisz, pomogę. Jestem ci dłużny, pamiętasz? otarł łzy Marianny. I wiesz co?

No?

Lepszej kobiety nie spotkałem! Lepszego człowieka nie znałem! I nie ma takich! Jesteś wyjątkowa, Mario. Ty dasz radę. Kto inny nie wiem. Ale ty tak!

Oby Bóg to słyszał, Olgierdzie!

Pewnie słyszy. Tam przecież twoja babcia! Jak tam się czegoś nie zrozumie, ona wyjaśni!

No fakt! pierwszy raz od śmierci Genowefy Marianna się uśmiechnęła.

A potem było… ciężko.

Marianna trzymała się dzielnie, ale czasem nocami pozwalała sobie płakać, jak w dzieciństwie, gryząc w róg poduszki, żeby dzieci nie usłyszały.

Babciu, co robić? Jak żyć? Ty zawsze wiedziałaś wszystko! Podpowiedz, jak postępować…

I dziwacznie, w pamięci pojawiały się obrazy, porady, babcine mądrości podszepty, nie dosłownie odpowiedzi, ale łzy się uspokajały i znów wiedziała, jak postępować dalej. Nie zawsze droga okazywała się najprostsza, ale dzieci rosły. I dla nich nikt nie był bliższy i ważniejszy niż Marianna. Każde wiedziało cokolwiek by się nie zdarzyło, trzeba biec do niej. Ona zrozumie, rozsądzi, wybaczy. I nie sprawi bólu innym.

Tak jak dziś Saszka, tuliła złapaną kotkę, uparcie kiwając głową na sąsiedzkie upomnienia:

Marianna cię wraz z tą kotką z domu wyrzuci! Popatrz, Saszko, jaka zaniedbana! I chyba świerzb! Zostaw ją!

Nie! Saszka spojrzała bezradnie raz na brata, raz na drzwi klatki schodowej.

Tego dnia Marianna miała zabrać dzieci do zoo. Wstała wcześnie, zrobiła śniadanie, zebrała całą gromadę i w michę organizacji w godzinę przygotowała się do wyjścia. Zatrzymała się tylko na chwilę, wysyłając młodszych pod opieką Maksymiliana na podwórko.

Na huśtawki ich weź, Maks! Mi dwie minuty! Gdzie ja schowałam pudło ze starymi trampkami?

U Lidzi szukaj! Porządki robiła! My na dwór! Maksymilian wyprowadził siostry za drzwi i rzucił: Mamo, umaluj drugi oko, bo dziwnie… I nie śpiesz się! Ja przypilnuję!

Marianna biegała po mieszkaniu. Znalazła buty, umalowała się dokładniej niż zwykle i usta, choć zwykle w weekend nie malowała się wcale. Do pracy to co innego do zoo wystarczy przecież naturalnie. A jednak spojrzała w lustro i pomyślała, iż trochę dbałości jej nie zaszkodzi. Ma tłum dzieci i co z tego? Trosk po dach, ale czy musi chodzić smutna? Czy nie lepiej wyglądać ładnie i cieszyć się sobą i dniem z rodziną?

Z czasem nauczyła się, iż można albo umrzeć z nerwów, goniąc za dziećmi i zrzędząc o każdą plamę po lodach, albo kupić watę cukrową, dać dzieciom jeszcze po lodzie i powiedzieć:

A ja idę oglądać słonia! Kto idzie ze mną?

I przypomnieć sobie, jak szła tam kiedyś z babcią. Jak piła domowy kompot i jadła kanapkę na ławce pod słoniarnią. Jak trzymała babcię za rękę i marzyła, by dzień trwał wiecznie.

Teraz sama gotuje kompocik i kanapki pakuje na wyjście. I jej dzieci kiedyś będą tak samo. I będzie dobrze.

Marianna spojrzała ostatni raz w lustro, chwyciła plecak i wybiegła.

Sąsiadka sunęła po schodach, uśmiechając się ze swoimi niespodziankami.

Leć, Mario! Niespodzianka na ciebie czeka!

Saszka wpadła w jej ramiona, wyciągając zdobycz.

Mamo! Popatrz, jaka śliczna! Moja kotka!

Co Marianna miała odpowiedzieć?

Jedynie objęła kotkę za kark, spojrzała na nią, westchnęła…

Zoo odwołane. Mamy w domu własnego tygrysa! Maks, gdzie tu jest najbliższa klinika weterynaryjna? To ruszamy!

I to był dobry dzień. Do zoo nie poszli, ale i tak zajęcia nie zabrakło.

A kotka, poszarpana i brudna, którą Saszka z dumą prowadziła do domu na oczach całego podwórka, po kilku miesiącach zamieniła się w śliczną, puszystą, mruczącą przyjaciółkę, która przyniosła jeszcze kroplę euforii i cały ocean szczęścia do domu Marianny.

I nikogo to nie dziwiło. Ani Marianny, ani dzieci. Bo dla nich wszystko było prostsze i jaśniejsze. Wiedzieli, iż tam, gdzie jest miłość nigdy nie jest jej za dużo.