Leonard nie wierzył, iż Irena to jego córka. Wiera pracowała w sklepie, a ludzie plotkowali, iż z obcymi mężczyznami zamykała się w zapleczu. Dlatego mąż nie wierzył, iż drobna Irenka to jego dziecko, i nie zaakceptował córki. Tylko dziadek wspierał wnuczkę i zostawił jej w spadku dom. Tylko dziadek kochał Irenkę W dzieciństwie Irenka często chorowała. Była delikatna, drobnej postury. „Ani w mojej, ani w twojej rodzinie takiego maleństwa nie było” – powtarzał Leonard. – „A to dziecko – malutkie jak trzcinka”. Z biegiem lat niechęć ojca do córki udzieliła się także matce. Prawdziwie kochał Irenkę tylko jeden człowiek – dziadek Mateusz. Jego dom stał na skraju wioski, przy samym lesie. Mateusz przez całe życie był leśniczym. choćby kiedy przeszedł na emeryturę, codziennie odwiedzał las. Zbierał jagody, zioła lecznicze. Zimą dokarmiał zwierzynę. Troszkę się go bali we wsi, bo gdy coś powiedział, to często się sprawdzało. Ale i tak chodzono do niego po zioła i napary. Mateusz dawno pochował żonę. Pocieszeniem została mu wnuczka i las. Gdy dziewczynka poszła do szkoły, częściej mieszkała u dziadka niż u rodziców. Mateusz uczył ją o ziołach i korzeniach. Nauka przychodziła Irenie łatwo. Na pytanie kim chce być, odpowiadała: „Chcę leczyć ludzi”. Ale matka powtarzała, iż nie ma pieniędzy na naukę. Dziadek zaś pocieszał: „Nie jestem biedny, pomogę ci – w razie potrzeby choćby krowę sprzedam”. Zostawił wnuczce dom i szczęście w spadku Córka rzadko odwiedzała ojca. Pewnego dnia pojawiła się na progu. Przyszła prosić o pieniądze, kiedy syn przegrał w karty w mieście i groziło mu niebezpieczeństwo. „Jak ci się pali pod nogami, to wtedy przekraczasz mój próg?” – zapytał ostro Mateusz. – „Przez lata nie zaglądałaś!”. I odmówił: „Nie będę spłacał długów Andrzeja. Muszę uczyć wnuczkę”. Wiera była wściekła. „Nie chcę was więcej widzieć! Nie mam już ojca ani córki!” – rzuciła i wybiegła. Gdy Irena dostała się do medycznej szkoły, rodzice nie dali jej ani grosza. Pomagał tylko Mateusz. Wspierało ją też stypendium, bo dobrze się uczyła. Przed końcem nauki Mateusz poważnie zachorował. Przeczuwając śmierć, powiedział wnuczce, iż zostawia jej dom i przykazał, by szukała pracy w mieście, ale domu nie opuszczała – „Dom żyje, póki człowiek w nim bywa. Zimą musisz palić w piecu. Nie bój się tu spać sama – tutaj znajdziesz szczęście” – przepowiedział. I najwyraźniej coś wiedział. Słowa Mateusza się sprawdziły Mateusz odszedł jesienią. Irena zatrudniła się w powiatowym szpitalu jako pielęgniarka. W weekendy jeździła do dziadkowego domu, paliła w piecu. Drewna starczyłoby na lata. Prognozy były złe, a Irena miała dwa dni wolnego. Wolała dom dziadka od wynajmowanego pokoju u krewnych koleżanki. Wieczorem przyjechała na wieś. W nocy rozpętała się śnieżyca. Drogi zasypało. Rano, gdy śnieg dalej padał, usłyszała pukanie. Otworzyła drzwi i zobaczyła nieznajomego młodego mężczyznę. „Dzień dobry. Utknąłem tuż przy Państwa chacie, nie mogę odkopać auta. Ma pani łopatę?” – zapytał. „Leży przy ganku, proszę brać. Może pomóc?” – odpowiedziała Irena. Nieznajomy tylko się uśmiechnął, bo była filigranowa. gwałtownie odkopał auto, uruchomił je, ale dalej nie przejechał – znów utknął. Irena zaprosiła go do środka na herbatę. Mężczyzna, który przedstawił się jako Staszek, po chwili namysłu wszedł. „Nie boisz się tu sama mieszkać na skraju lasu?” – spytał. Odpowiedziała, iż wpada tylko w weekendy; w tygodniu pracuje w mieście. Bała się, iż autobus nie przyjedzie, więc Staszek zaoferował podwózkę, bo sam też do powiatowego miasta musiał wracać. Irena się zgodziła. Wracając z pracy do domu, Irena spotkała Staszka. „Widocznie twoja ziołowa herbata ma magiczne moce – musiałem cię jeszcze raz zobaczyć” – zażartował. „A może jeszcze raz mnie poczęstujesz?” Nie było wesela. Irena nie chciała. Staszek nalegał, potem machnął ręką. Ale mieli prawdziwą miłość. Teraz Irena wiedziała, iż to nie tylko w bajkach mężczyźni noszą swoje żony na rękach. Gdy urodził się ich syn, w szpitalu wszyscy się dziwili, jak taka drobna kobieta mogła urodzić takiego olbrzyma! Na pytanie, jak nazwą syna, Irena odpowiedziała: „Będzie Mateuszem – na cześć bardzo dobrego człowieka”.

Janusz nigdy nie wierzył, iż Malwina była jego córką. Jego żona, Grażyna, od lat pracowała w sklepie spożywczym w centrum wioski. Ludzie szeptali, iż często zamyka się w magazynie z obcymi mężczyznami. Może dlatego Janusz nie potrafił dostrzec w tej drobnej dziewczynce swojego dziecka i nigdy jej nie polubił. Tylko dziadek okazał Malwinie prawdziwą czułość i to właśnie jej zapisał swój dom na wsi.

Malwinkę kochał jedynie dziadek
Jako dziecko Malwina często chorowała. Była wątła, niewysoka, delikatna jak gałązka brzozy. Ani w twojej, ani w mojej rodzinie takich drobinek nie było, mawiał Janusz. Ten dzieciak ledwo co do parapetu sięga. Z czasem niechęć ojca przeszła także na matkę.

Jedyną osobą, która naprawdę kochała Malwinkę, był dziadek Stanisław. Jego izba stała na końcu wsi, tuż przy lesie. Stanisław całe życie pracował jako leśniczy, a choćby na emeryturze zaglądał do lasu niemal codziennie. Zbierał jagody, zioła, a zimą dokarmiał zwierzynę. Ludzie z wioski uważali go trochę za dziwaka, choćby się go bali czasem coś powiedział, a to potem sprawdzało się co do joty. Ale do niego przychodzili po nalewki i lecznicze napary.

Żonę pochował dawno, otuchą była wnuczka i las. Kiedy Malwina zaczęła szkołę, więcej czasu spędzała u dziadka niż w domu. Opowiadał jej o ziołach i korzeniach, a nauka nie sprawiała jej trudności. Gdy ją pytali, kim chce zostać, odpowiadała: Będę ludzi leczyć. Mama odpowiadała, iż nie ma pieniędzy na szkołę dla córki. Dziadek zaś uspokajał wnuczkę, iż nie jest biedny, coś zawsze pomoże, a jak trzeba to i krowę sprzeda.

Zapisał wnuczce dom i dobrą przyszłość
Grażyna rzadko wpadała do ojca, jednak przyszła, gdy jej syn doigrał się w Poznaniu. Michał przegrał sporą sumę w karty i został pobity kazano mu oddać dług, choćby miał w ziemi pieniądze kopać.

Jak ci się przypiekło, to i progu nie omijasz? srogo powiedział Stanisław. Latami tu nie zaglądałaś. Odmówił pomocy córce: Nie będę spłacał cudzych długów. Teraz myślę o Malwinie, jej szkoła czeka.

Grażynę zalała złość. Nie chcę was znać, nie mam już ani ojca, ani córki! wrzasnęła i wybiegła z domu. Gdy Malwina dostała się do szkoły medycznej w Kaliszu, rodzice nie dali jej ani grosza. Tylko dziadek wspierał ją, a także stypendium, dzięki temu iż dobrze się uczyła.

Pod koniec nauki Stanisław zachorował. Przeczuwając zbliżający się koniec, powiedział wnuczce, iż dom należy teraz do niej, by w mieście szukała pracy, ale o domu pamiętała. Dom żyje, gdy ludzie w nim są. Zimą trzeba nagrzać piec. Nie bój się tu sama spać tu cię szczęście znajdzie, przepowiedział. Będziesz szczęśliwa, dziecko. Chyba coś przeczuwał.

Przepowiednia Stanisława się sprawdziła
Stanisław zmarł na jesieni. Malwina pracowała już jako pielęgniarka w szpitalu powiatowym. W weekendy wracała do domu po dziadku, rozpalała ogień w kominku podczas mrozów. Dziadek narąbał tyle drewna, iż starczyłoby jeszcze na kilka zim. Prognozy nie zapowiadały dobrej pogody, a przed Malwiną stał wolny weekend. Nie lubiła siedzieć w wynajętym pokoju u rodziny koleżanki z medycznej.

Wieczorem dotarła do wioski, a w nocy rozszalała się śnieżyca. O poranku wiatr trochę ucichł, ale śnieg dalej sypał i zasypał drogę. Gdy usłyszała pukanie, była zaniepokojona. Otworzyła drzwi i zobaczyła nieznanego młodego mężczyznę.

Dzień dobry. Musiałbym odkopać auto, utknąłem naprzeciwko pani domu. Ma pani łopatę? zapytał. Jest koło ganku, proszę wziąć. Może pomóc? odpowiedziała Malwina. Mężczyzna tylko się zaśmiał, zerkając na filigranową kobietę. Prędzej pani zginie pod śniegiem niż mi pomoże!

Poradził sobie z łopatą i ruszył autem, ale utknął kilka metrów dalej. Ponownie zaczął kopać. Malwina zaprosiła go na gorącą herbatę śnieżyca może niedługo minie, a szosa prowadzi przez wioskę, często jeżdżą tędy samochody.

Nieznajomy chwilę się wahał, ale wszedł za Malwiną do izby. Nie boi się pani sama tu mieszkać, przy lesie? spytał ją. Odpowiedziała, iż pojawia się tu tylko na weekendy, na stałe pracuje w mieście. Zastanawia się właśnie, jak później się wydostać, w razie gdyby autobus nie przyjechał. Przedstawił się jako Staszek, okazało się, iż mieszka w Kaliszu, więc również musi jechać do powiatu. Malwina zgodziła się przyjąć jego pomoc.

Któregoś dnia, po dyżurze w szpitalu, Malwina postanowiła wrócić do domu pieszo. Spotkała Staszka na drodze.

Chyba pani ziołowa herbata ma jakąś magię, zażartował. Chciałem panią koniecznie zobaczyć jeszcze raz. Może kiedyś znowu napijemy się razem herbaty?

Ślubu nie było. Malwina nie chciała. Staszek wpierw nalegał, potem ustąpił. Za to ich miłość była szczera i prawdziwa. Malwina zrozumiała, iż nie tylko w książkach piszą o mężczyznach niosących swoje żony na rękach. Kiedy przyszło na świat ich pierwsze dziecko, wszyscy dziwili się, jak taka delikatna kobieta urodziła takiego olbrzyma! Na pytanie, jak nazwą syna, Malwina odpowiadała: Będzie nazywał się Stanisław, na cześć pewnego bardzo dobrego człowieka.Staszek, owinięty w chuście, spał spokojnie przytulony do matki pod starym piecem kaflowym, gdy za oknem wiatr gnał śnieżne tumany. Malwina patrzyła na synka, czując, jak dziadkowe słowa zakorzeniają się w jej sercu: Tu cię szczęście znajdzie. Zza firanki sączyło się zima, ale wewnątrz domu biło ciepło, którego nie dała nigdy rodzina, ale wyrosło z czułości i cierpliwości zasianej przed laty.

Czasem wieczorem, gdy dom cichł zupełnie, Malwinie wydawało się, iż słyszy charakterystyczne stuknięcie dziadkowego laski o próg i cichy, uspokajający szept zza ciemności: Pamiętaj, dziecko dom to ludzie, a miłość nigdy się nie kończy. I wtedy wiedziała, iż wyrosła na silniejszą, niż chciał dostrzec świat. Była domem dla swojego dziecka, dla mężczyzny, który jej zaufał, dla samej siebie.

A pod starą lipą, wiosną, pojawiły się pierwsze przebiśniegi jak obietnica, iż każdy początek bierze się z trudnego końca, a szczęście znajduje drogę właśnie tam, gdzie odważy się zostać.