Mam 46 lat i z boku pewnie każdy by powiedział, iż moje życie jest absolutnie w porządku. Wyszłam za mąż młodo, miałam wtedy 24 lata. Mój mąż pracowity, odpowiedzialny facet taki, jakiego mama by sobie życzyła dla córki. Urodziłam dzieci jedno po drugim, najpierw Annę, potem Zosię miałam wtedy odpowiednio 26 i 28 lat. Studia musiałam przerwać, bo nie dało się pogodzić zajęć z maluchami w domu. A poza tym zawsze myślałam, iż przyjdzie jeszcze na to czas. Nigdy nie było u nas wielkich awantur, dramatów, jakichś spektakularnych kryzysów. Wszystko toczyło się tak, jak powinno.
Przez lata mój dzień był niemal identyczny. Wstawałam pierwsza, szykowałam wszystkim śniadanie, ogarniałam mieszkanie, potem szłam do pracy. Wychodziłam jak zwykle punktualnie, żeby po powrocie wszystko dopiąć: obiady, pranie, zakupy, sprzątanie. Weekend? Urodziny, imieniny, rodzinne posiadówki, obowiązki. Zawsze tam byłam, zawsze na miejscu, wszystko ogarniałam. Jak czegoś brakowało ja to załatwiałam. Gdy ktoś miał problem ze mną. choćby przez myśl mi nie przeszło, żeby chcieć czegoś innego.
Mój mąż nigdy nie był złym mężczyzną. Wieczorami jedliśmy razem kolację, oglądaliśmy telewizję, potem spać. Nie był specjalnie czuły, ale i nie był oziębły. Nie miał wielkich wymagań, ale też nie narzekał. Rozmowy najczęściej dotyczyły rachunków, spraw dzieci i pilnych obowiązków.
Pewnego zwyczajnego wtorku usiadłam sobie w salonie w ciszy i dotarło do mnie, iż nie mam nic do roboty. Nie dlatego, iż wszystko było idealnie, tylko dlatego, iż akurat nikt mnie nie potrzebował. Rozejrzałam się i uświadomiłam sobie, iż tyle czasu trzymałam ten dom w ryzach, a nagle nie bardzo wiedziałam, co ze sobą zrobić w tym wszystkim.
Z ciekawości zajrzałam do szuflady ze starymi papierami. Znalazłam indeks, dyplomy z kursów, których nie dokończyłam, zapiski, pomysły odłożone na później, projekty schowane do szuflady. Przeglądałam stare zdjęcia sprzed życia z Markiem, sprzed dzieci, kiedy byłam po prostu Katarzyną. Jak można się spodziewać nie poczułam nostalgii. To było coś gorszego: poczucie, iż zrobiłam wszystko, nie pytając siebie, czy to właśnie ja tego chciałam.
Zaczęłam zauważać rzeczy, nad którymi wcześniej się nie zastanawiałam. Że nikt nie pyta, jak się czuję. Że choćby gdy wracam zmęczona z pracy, wszystko i tak muszę ogarnąć sama. Że jak Marek powiedział, iż nie chce iść na rodzinną imprezę, to nikomu nie przeszkadzało. Jak ja nie mam ochoty i tak powinnam iść. Moje zdanie jest, ale nie ma żadnej wagi. Nie było krzyków, dramatów, tylko nie było dla mnie miejsca.
Pewnego wieczoru przy kolacji powiedziałam, iż chciałabym wrócić na studia albo spróbować czegoś nowego. Marek popatrzył na mnie zdziwiony i spytał: Po co teraz? Nie złośliwie, po prostu nie rozumiał, po co zmieniać coś, co działa. Dzieci milczały. Nikt się nie sprzeciwiał, nikt mi nie zabronił. Ale poczułam, iż rola, w której byłam przez tyle lat, jest tak oczywista, iż gdy próbuję choćby trochę z niej wyjść, nagle robi się niekomfortowo wszystkim.
Nadal jesteśmy razem. Nie spakowałam się, nie podjęłam żadnych drastycznych decyzji, nie uciekłam. Ale przestałam się oszukiwać. Wiem już, iż ponad dwadzieścia lat poświęciłam temu, żeby być spoiwem rodziny. I choć byłam potrzebna, nigdy nie byłam główną bohaterką.
Jak się człowiek podnosi po czymś takim?
