Mam 65 lat i to jest moje życie od czasu, gdy wyszłam za mąż. Wyszłam za mąż w wieku 23 lat. Nie dla…

Mam 65 lat i tak wygląda moje życie odkąd wyszłam za mąż.
Wyszłam za mąż w wieku 23 lat. Nie dlatego, iż byłam w ciąży czy ktoś mnie zmusił, ale wtedy wierzyliśmy, iż małżeństwo to poważne zobowiązanie, a nie coś, co się sprawdza, żeby zobaczyć jak będzie. Oboje pracowaliśmy i chociaż na co dzień kilka się znaliśmy, wierzyliśmy, iż reszta przyjdzie z czasem.
Początki nie były łatwe. Uczyliśmy się wspólnego życia, balansując na granicy konfliktów o prowadzenie domu, o pieniądze, o nawyki. Były sprzeczki, długie ciche dni i napięcie. Nie było przemocy czy zdrady, ale różnice, których dziś wiele par nie wytrzymałoby choćby rok. Sama nie wiedziałam, czy dam radę.
Gdy urodziła się nasza pierwsza córka, zrozumiałam, iż małżeństwo to nie tylko miłość. To odpowiedzialność, zmęczenie, rezygnacja z siebie. On dużo pracował, a na mnie spoczywała większość obowiązków domowych. Czułam się czasem niewidzialna. Czułam się bardzo zmęczona. Gdy myślałam o odejściu, wyobrażałam sobie, co oznacza rozpad rodziny nie tylko dla mnie, ale i dla naszych dzieci.
Przetrwaliśmy trudne czasy gospodarcze. Były miesiące, kiedy ledwo starczało nam pieniędzy. Dawałam więcej, niż sądziłam, iż potrafię. On miał swoje słabości, wybuchy złości, milczenie. Popełniał błędy, wypowiadał bolesne słowa, ranił mnie. I tak wybaczałam. Wiele, wiele razy. Nie dlatego, iż byłam słaba, ale dlatego, iż zdecydowałam się budować na tym, co mam, a nie na marzeniach o doskonałości.
Mieliśmy kolejne dzieci. Wychowywanie ich nie było łatwe. Kłóciliśmy się o wychowanie, o pieniądze, o rodzinę, o zmęczenie. Ale była też stabilność stół, przy którym zawsze było jedzenie, ukończone szkoły, pokonane choroby, obchodzone urodziny. Nic idealnego, ale trwałego.
Dziś słyszę, jak młodzi mówią, iż nie warto się trzymać, iż przy pierwszym problemie trzeba odejść. Rozumiem ich czasy się zmieniły. Ale wiem też, iż gdybym odeszła przy pierwszej kłótni, pierwszym rozczarowaniu czy pierwszym zmęczeniu, nie byłabym dziś tutaj, żeby opowiadać tę historię.
Nie zostałam z lęku. Wybrałam, żeby zostać, bo wierzyłam, iż zobowiązanie ma wartość także wtedy, gdy jest trudno. Nie idealizuję cierpienia, ale nie zaprzeczam, iż długotrwałe i świadome wybaczanie utrzymało nasze małżeństwo przez dekady.
Kiedy dzieci wyprowadziły się z domu, nastała cisza. Już nie kłócimy się tak bardzo, ale nie jesteśmy też tym zakochanym małżeństwem z filmu. Jesteśmy dwojgiem ludzi, którzy dzielili ze sobą życie, znają siebie na wylot, widzieli się nawzajem w najgorszych momentach i mimo wszystko zdecydowali się zostać.
Czy byłam szczęśliwa przez cały czas? Nie.
Czy popełniłam błędy? Wielokrotnie.
Czy żałuję, iż wybaczałam? Nie.