Kacper ożenił się w dwudziestym czwartym roku życia. Jego żona, Jadwiga, miała dwadzieścia dwa lat. Była jedynaczką w rodzinie profesora i nauczycielki. Najpierw przyszli na świat dwaj chłopcy małe wicherki, a dopiero później córka.
Teściowa, Natalia Antoniewicz, po przejściu na emeryturę poświęciła się wnukom. Relacje Kacpra z nią były napięte: on zwracał się do niej po imieniu i z rodzicielskim patronimicznym Natalio Antoniewicz, ona odpowiadała chłodnym Pan Kacprze, zawsze używając pełnego imienia. Nie kłócili się otwarcie, ale w jej obecności Kacpru ogarniał chłód i niepokój. Mimo to Natalia nigdy nie wdawała się w otwarte spory, rozmawiała z nim wyłącznie z wyraźnym szacunkiem i zachowywała bezwzględną neutralność wobec małżeństwa syna.
Miesiąc temu firma, w której Kacper pracował, zbankrutowała i został zwolniony. Przy kolacji Jadwiga rzuciła:
Nie wytrzymamy dłużej twojej pensji i mojej emerytury, Kacprze. Musisz szukać nowej roboty.
Łatwo powiedzieć szukaj! Trzydzieści dni przeszukał każde okno w okolicy, a nic nie znalazł.
Ze złości Kacper kopnął leżącą pod stołem butelkę po piwie. Na szczęście Natalia wciąż milczała, ale jej spojrzenia były pełne niewypowiedzianych oskarżeń.
Przed ślubem przypadkowo podsłuchał rozmowę matki z córką:
Jadziu, czy na pewno ten facet jest tym, z którym chcesz spędzić całe życie?
Mamo, oczywiście!
Nie zdajesz sobie sprawy z odpowiedzialności. Gdyby ojciec żył
Mamo, przestań! Kochamy się, wszystko będzie dobrze!
A dzieci? Czy będziecie w stanie je utrzymać?
Poradzimy sobie, mamo!
Nie pozostało za późno, przemyśl to. Jego rodzina
Kocham go!
Ojej, nie musisz łamać sobie łokcie!
Nadszedł czas na gryzienie, mruknął Kacper, rzucając nieprzyjemny uśmiech. Teściówka patrzyła na niego jak na wodę w kałuży.
Nie chciał wracać do domu. Miał wrażenie, iż Jadiga udziela mu fałszywej otuchy: Jutro się uda, a matka milczy osądzająco, a dzieci z szyderczym pytaniem: Tato, znalazłeś pracę?. Słuchać tego raz po raz stawało się nie do zniesienia.
Poszedł na promenadę nad Wisłą, usiadł na ławce w parku, a późnym wieczorem pojechał na wieś, gdzie w latach od maja do października mieszkała jego rodzina. Na chacie w Mazurach w oknie sypała się jedynie blade światło w sypialni Natalii Antoniewicz. Skradł się po ścieżce, zasłona drgnęła, a on wpadł na pnia drzewa, zaciągając się w piątek.
Natalia wyjrzała zza drzwi:
Kacpra już długo nie ma. Dzwoniłaś, Jadziu?
Tak, mamo, numer niedostępny. Pewnie znów nie znalazł pracy i gdzieś się rozjeżdża.
Głos jej zamarzł:
Jadziu, nie odważ się tak mówić o ojcu naszych dzieci!
Och, mamo, naprawdę? Po prostu wydaje mi się, iż Kacper tylko się wyleguje i nie szuka roboty. Już miesiąc siedzi na moich barkach!
Po raz pierwszy od sześciu lat teściowa podniosła pięść i uderzyła w stół, podnosząc głos:
Nie wolno ci tak mówić o mężu! Co obiecałaś, kiedy wchodzisz za mąż? w chorobie i w zdrowiu! być przy nim i wspierać go!
Jadiga wymamrotała:
Mamo, przepraszam. Nie martw się, naprawdę po prostu jestem wykończona. Przepraszam, kochana.
Dobrze, idź spać, zmęczona ręką machnęła Natalia.
Światło przygasło. Teściowa przechadzała się po pokoju, odsuwała zasłonę, wpatrując się w ciemność, a potem, podnosząc oczy ku niebu, szczerze złożyła krzyż:
Panie Boże, Wszechmogący i Litościwy, chroń i zachowaj ojca moich wnuków, męża mojej córki! Nie pozwól, by stracił wiarę w siebie! Pomóż mu, Boże, mój synu!
Szeptała i krzyżyła, a łzy spływały po policzkach. W piersi Kacpra rozrósł się ognisty guzek. Nikt nigdy nie modlił się za niego! Ani surowa matka, która poświęciła całe życie pracy w urzędzie, ani ojciec, którego ledwie pamiętał zniknął, gdy miał pięć lat. Dorastał w przedszkolu, w szkole i świetlicy. Po studiach od razu wstąpił do pracy, bo matka nie tolerowała bezrobocia i wierzyła, iż Kacper sam się utrzyma.
Ciepło wzbierało coraz wyżej, wypełniając wnętrze i wyciskając się na zewnątrz niespokojnymi łzami. Przypomniał sobie poranne wypieki Natalii pachnące pierogi, aromatyczny żurek, bigos, które rozpuszczały się w ustach, a także domowe konfitury, kiszone ogórki i kapustę, które trzymały zimę w szkle.
Czemu nigdy nie dziękował? Dlaczego nigdy nie pochwalił? On i Jadiga tylko pracowali, rodzieliły dzieci i myśleli, iż tak powinno być. Czy naprawdę tak wierzył? Przypomniał sobie, jak kiedyś cała rodzina oglądała program o Australii, a Natalia wyznała, iż marzy o tej odległej krainie. On zaśmiał się, iż tam za gorąco, a kobiety w lodowych pancerzach nie przepuszczają.
Kacper długo siedział pod oknem, trzymając głowę w dłoniach. Rano wraz z żoną zeszli na werandę, by zjeść śniadanie. Na stole stały jeszcze ciepłe bułeczki, dżem, herbata i mleko, a dzieci uśmiechały się szeroko. Podniósł wzrok i ciepło, ale szczerze, rzekł:
Dzień dobry, mamo!
Natalia drgnęła, chwilę się zastanowiła, po czym odparła:
Dzień dobry, Kacprze!
Po dwóch tygodniach Kacper w końcu znalazł pracę, a po roku, pomimo gorącego oporu Natalii, wysłał ją w wypoczynek do Australii, spełniając jej dawno odkryte marzenie.
