Przez dwa lata byłem tylko pielęgniarzem dla jego matki.
Zosi udało się wyjść za mąż za bardzo poważnego faceta. Wszystkie jej koleżanki zazdrościły jej ogromnie. Jej mąż, Andrzej, posiadał własną firmę, nowoczesny dom na obrzeżach Warszawy, kilka samochodów i daczę na Mazurach. A to wszystko osiągnął w wieku zaledwie trzydziestu dwóch lat.
Zosia dopiero co ukończyła polonistykę na uniwersytecie i przez rok uczyła w gimnazjum w Krakowie. Ślub wzięli latem, w Kościele Mariackim. Po ślubie Andrzej uznał, iż nie ma najmniejszego sensu, by jego żona zarabiała marne kilka tysięcy złotych. Kazał jej zostać w domu i szykować się na przyjście dzieci. Zosia nie miała odwagi się sprzeciwić.
Pierwszy rok małżeństwa był jak z bajki podróże po Europie, mnóstwo wspomnień i kosztownych zakupów w polskich galeriach handlowych. Tyle iż Zosia nie miała gdzie się nimi pochwalić. Jej przyjaciółki pracowały od rana do wieczora, a w weekendy zajmowały się rodzinami. Andrzej ciągle bywał na różnych bankietach, ale żony nigdy nie brał ze sobą.
Z czasem dopadła ją nuda. Nie udawało się jej zajść w ciążę, a uczucia do Andrzeja zaczęły gasnąć. Gdy posprzątała dom, chodziła od pokoju do pokoju, rozmyślając o przyszłości. Rok minął. Mąż prawie nie bywał w domu za dnia, wracał późno, zmęczony, poirytowany. Powtarzał, iż firma gorzej prosperuje, niż oczekiwał.
Najpierw zasugerował jej, iż powinna zacząć oszczędzać. Później wymagał, by zapisywała każde wydane złotówki. Liczył wszystko, twierdząc, iż choćby za połowę tych pieniędzy można żyć równie dobrze. Zosia miała zmartwienie. Myślała o powrocie do pracy, ale nie mogła znaleźć zatrudnienia jako nauczycielka.
Chciała zapisać się na kurs, ale wtedy zachorowała jego mama. Na Andrzeja nie można było liczyć, więc opieka spadła na Zosię. Przez dwa lata była pielęgniarką na pełen etat. Mąż sprowadził teściową do ich domu, a Zosia robiła wszystko: gotowała, sprzątała, doglądała chorej. Andrzej prawie przestał wracać do domu.
Gdy matka Andrzeja zmarła, jeszcze bardziej się oddalił. Prawie z żoną nie rozmawiał, cały czas był przygnębiony i unikał spojrzenia w oczy. Coraz częściej nocował w pracy, zapominał, iż ma dom w Warszawie.
Zosia nie rozumiała, co się stało, póki nie odwiedziła dawnego mieszkania teściowej, do którego nie zaglądała od miesięcy. Za zamkniętymi drzwiami usłyszała płacz malucha. Zdziwiła się, bo była przekonana, iż mieszkanie jest puste. Nacisnęła dzwonek.
Drzwi otworzyła młoda kobieta, która przedstawiła się jako Kinga. gwałtownie wyszło na jaw, iż Andrzej już przed chorobą swojej matki założył nową rodzinę. Z czasem zamieszkał z kobietą w mieszkaniu po swojej mamie.
Dla Zosi był to wstrząs. Zrozumiała, iż jej małżeństwa nie da się uratować. Spakowała walizkę, pojechała do ciotki do Poznania, praktycznie bez niczego zabrała tylko kilka rzeczy. Nie chciała, żeby pozostawione przedmioty przypominały jej o związku i tym, jak bardzo rozczarowało ją życie…
