Od dawna po sieci krąży opowieść, która niejednemu wyda się totalną bujdą. Ale sami dobrze wiecie, iż życie potrafi pisać takie scenariusze, iż nie jeden reżyser mógłby się schować. Zostawcie wszystko i czytajcie do końca będzie co wspominać!
Więc, bohaterem tej historii jest Tomek. Wracał akurat z nocnej zmiany w kopalni w Katowicach, wykończony jak po maratonie. Wszystko, o czym marzył, to rzut na łóżko i spanie do południa. Praca wcale nie była lekka, ale po wyjściu z zakładu karnego kilka więcej miał do wyboru. I tak miał szczęście, bo brygada z wynajmowanego mieszkania wzięła go pod dach w jego sytuacji mógł liczyć co najwyżej na barak gdzieś przy kopalni.
Chcąc skrócić sobie drogę, skręcił przez osiedlowy park, licząc na to, iż szybciej dotrze do klatki. A tu proszę bardzo na ławce widzi jakiś spory kłębek. Podchodzi bliżej, zagląda i… zaniemówił. W kawałek koca zawinięte było niemowlę, malutka dziewczynka!
Tomek stanął jak wryty, głowa mu się grzała od wszystkich tych myśli. Ciało krzyczało: „idziemy spać!”, ale sumienie nie dawało spokoju. No i trochę się bał, bo przecież z jego przeszłością to od razu byłby głównym podejrzanym. Ale sumienie wygrało. Do 15 facetów w mieszkaniu dziecka nie przyniesie byłby kabaret nie do opisania! Więc przytulił maleństwo i ruszył w stronę dwupiętrowego domu niedaleko, gdzie mieścił się dom dziecka.
Wyjaśnił pani pielęgniarce, co się stało. Okazało się, iż nikt nie zostawił żadnej karteczki od mamy. Pielęgniarka rzuciła: A może nazwijmy ją Małgorzata Tomkiewicz? Na to Tomek z uśmiechem: Niech już będzie! I od tego czasu coś mu zaczęło świtać w głowie. Sam był już bez rodziny i czasem brakowało mu ciepła i domowego kurzu. O swojej Małgosi, jak o niej myślał, nie mógł zapomnieć i miesiącami dzwonił, by spytać jak się miewa.
Gdy dziewczynka podrosła, Tomek zaczął ją odwiedzać, przynosząc pluszaki, kredki i te wszystkie cuda ze sklepów wszystko po 5 złotych. Przy każdej wizycie dostawał od niej laurki, na których zawsze była ona, mama i tata. Nowa opiekunka w placówce, Agnieszka, zauważyła jak bardzo Tomek troszczy się o dziewczynkę. Sama była kiedyś podopieczną domu dziecka, więc wiedziała, jaki to skarb: rodzina. Ale wiedziała też, iż samotny facet nie ma co liczyć na otrzymanie Małgosi pod opiekę.
Zaczęła myśleć, jak mogłaby pomóc. Pomysł przyszedł więc sam tym bardziej, iż coraz bardziej lubiła Tomka. Okazało się, iż już 10 lat odwiedzał swoją przyszywaną córkę! Małgosia za każdym razem pytała, kiedy zabierze ją do domu. Tomek od pięciu lat spłacał już kredyt hipoteczny na mieszkanie, bo pensja brygadzisty w kopalni to nie byle co, ale bez kobiety u boku wszystko wydawało się beznadziejne.
Aż wreszcie usiedli z Agnieszką i pogadali jak ludzie: czy by nie mogli tych spraw połączyć i życie, i miłość do dziecka? Uznali, iż się dogadują na tyle dobrze, iż można brać sprawy w swoje ręce. Ślub zrobili skromny, papiery załatwili w tempie ekspresowym, pokój dla Małgosi umeblowali jak w katalogu IKEI i już byli gotowi ruszyć do domu dziecka.
I to wtedy Małgosia rzuciła się Tomkowi na szyję, po czym obściskała Agnieszkę. Dziecko zauważyło, iż dzisiaj jej tata jest cały rozpromieniony. Tomek kucnął, spojrzał jej w oczy i powiedział cicho: Małgosiu, zbieraj manatki. Jedziemy do domu! Czekamy na ciebie. I tak spełniło się wielkie marzenie dziewczynki, którą Tomek kiedyś znalazł na ławce w parku po dziesięciu latach miała wreszcie prawdziwą rodzinę.
O tym, czy Tomek i Agnieszka zostali razem na zawsze, historia milczy. Ale pewnie tak, bo połączyło ich szczęście, dobroć i sam urok domowych pieleszy. Takich historii nigdy za mało! Bo Polacy naprawdę potrafią być dobrzy, choćby jeżeli czasem gderają pod nosem. No i jak podobała Wam się ta historia?
