Ignacy? z niedowierzaniem patrzyła sąsiadka, jesteś w domu? Myślałam, iż w Warszawie. Lidia mówiła, iż wyjedziecie dopiero za dwa tygodnie.
Przeziębiony, mruknął Ignacy Sieradzki, zamykając drzwi i odwracając się do niej.
Coś poważnego? zapytała troskliwie.
Co poważnego? wykrzyknął z dezynformowanym tonem Ignacy, tylko kaszlę od czasu do czasu, a już z tego wielka histeria! Biegnij stąd, bo dziecko zaraz złapie! Lidia musiała iść na własny rachunek. Dziś w nocy wyjechała.
A jak długo zamierzacie tak żyć? z nutą ironii dodała sąsiadka, już się nudzi?
Co? zmarszczył brwi Ignacy.
Nie lubił, gdy ktoś wtykał mu pytania o rodzinę, ale tym razem nie wytrzymał.
Praca na zmiany!
No więc, Tatka, skrzywił się Ignacy, a co tu ma wspólnego praca na zmiany? My nie jedziemy codziennie do biura. Dla nas to czysta przyjemność.
Przyjemność? zauważyła, to widzę, iż ostatnio chodzicie po domu jakby w wodzie! Może trochę przestaną się z siebie nabijać? Nikt i tak nie doceni!
***
Córka Ignacego i Lidii, Jadwiga, po ukończeniu studiów prawie rok szukała pracy w swojej specjalności, ale wszystko szło nie tak: albo za daleko, albo niska pensja, albo po prostu nie smakowało.
Rodzice pocieszali ją, twierdząc, iż w końcu znajdzie to, czego szuka.
Jednak czas płynął, a wymarzona posada pozostawała snem.
W końcu Jadwiga postanowiła wyjechać do Warszawy. Koleżanka z roku podłała jej miejsce i zasugerowała wspólny wyjazd: Mamy jeszcze wolne etaty, dwie osoby to mniej strachu, zwłaszcza iż to inny kraj.
Rodzice nie byli zachwyceni. Uważali, iż w domu można się jakoś ustatkować, trzeba tylko poczekać.
Poza tym Jadwiga nigdy nie mieszkała sama i nie miała pojęcia, co to znaczy samodzielność. A mieszkanie w dużym mieście to nie tania przyjemność. Było jasne, na czyje barki spadnie ten ciężar i jak długo.
Mimo iż Ignacy i Lidia starali się jej odradzać, pod groźbą codziennego dzwonienia i częstych wizyt, Jadwiga wyruszyła.
Zamieszkała w akademiku, więc nie musiała wynajmować mieszkania to była niespodzianka choćby dla niej.
Na początku przyjeżdżała codziennie, tęskniła. Z czasem wizyty stały się rzadsze, a kontakt ograniczył się do sporadycznych telefonów.
Jadwiga zakochała się.
Jej romans z warszawskim Krzysztofem nabrał tempa i już niedługo mówiono o ślubie. Dzieciak w brzuchu tajemniczy, ale już namacalny.
Ignacy i Lidia byli w siódmym niebie: córka szepnęła im w sekrecie, iż spodziewa się dziecka.
***
Po ślubie młodzi wynajęli mieszkanie. Krzysztof stanowczo odmówił mieszkania z rodzicami. Ci się obraźli, ale nie kłócili się dalej Chcesz żyć samodzielnie? No to żyj. Tylko nie liczyć na nas.
Krzysztof uśmiechnął się:
I nie zamierzam liczyć!
Dlaczego tak? zażartowała Jadwiga, zostawiając ich samych, to przecież twoi rodzice. Nigdy nie wiadomo, co się stanie.
Nie bój się! objął ją Krzysztof, wszystko będzie dobrze.
***
I rzeczywiście. Wszystko szło jak po maśle. Para dobrze zarabiała, ciąża przebiegała pomyślnie. Jadwiga poszła na urlop macierzyński i urodziła zdrową, uśmiechniętą dziewczynkę.
Dziadkowie nie szczędzili sobie pochwał.
Starsi z Warszawy odwiedzali wnuczkę co tydzień, a rodzice Jadwigi przyjeżdżali, kiedy mogli: ojciec dopiero co skończył pracę przed emeryturą, matka jeszcze miała pięć lat do przejścia na rentę.
***
Wszystko było piękne, dopóki Krzysztof nie stracił pracy. Nie tyle stracił, co sam się zwolnił, przekonany, iż znajdzie lepsze stanowisko. Niestety, oferta wylądowała w rękach kolegi.
Zdecydowanie nie podobało mu się to, ale Krzysztof zareagował fatalnie. Najpierw zamknął się w sobie, potem zaczął pić, stał się wiecznie niezadowolony i obrażony na cały świat. W końcu wpadł w głęboką depresję, z której wydostał się dopiero w szpitalu.
Jadwiga rozdarła się między mężem a dzieckiem. Krzysztof żądał więcej uwagi niż dwulatka Weronka.
A teściowa
Ciągle upominała się, iż Jadwiga zostawiła jej syna, nie dba o niego, choć żyje na jej koszt.
Na jakim karku? zdziwiła się Jadwiga, przecież jestem na urlopie macierzyńskim.
No to może przestań już siedzieć w domu! Dziecko ma dwa lata! Idź pracować! Czy chcesz żyć cały czas na naszym utrzymaniu?
Jadwiga nie wiedziała, czy teściowa naprawdę tak myśli, czy tylko udaje. Krzysztof od pół roku nie pracuje, a oni żyją z zasiłku i oszczędności, które rodzice wydzielili na własne mieszkanie. A ona krytykuje ich o chleb, który choćby nie ma w sklepie.
Zraniona, ale wytrwała, Jadwiga w końcu opowiedziała wszystko rodzicom.
Ignacy i Lidia wysłuchali i zasugerowali, żeby poszukali przedszkola na wszelki wypadek.
Po pierwsze, to zajmie trochę czasu, powiedziała matka.
Po drugie, jeżeli teściowa podnosi ten temat, to nie odpuści, dodał ojciec.
Ale Weronka pozostało tak mała! wpadła w łzy Jadwiga, jakie przedszkole?!
Twoją córkę, córeczko, od półtora roku chodziliśmy do żłobka, uśmiechnęła się Lidia, i patrz, jaka jesteś już duża!
Mamo! łzy w oczach, więc to nie mogło być inaczej! A teraz? Dlaczego mam ranić dziecko z powodu głupiej zachcianki babci?!
Zobacz sama, córeczko, wtrącił się Ignacy, ale pamiętaj: jeżeli coś będzie, pomożemy, jak tylko będziemy mogli.
Lidia wzruszyła ramionami i pomyślała: Zobaczmy, co możemy zrobić, kiedy dzielą nas 700 km!.
***
Jeśli coś stało się rzeczywistością szybciej niż się spodziewano.
Miejsce w przedszkolu pojawiło się niemal od razu. Jadwiga poinformowała przełożonych, iż może wrócić do pracy za miesiąc.
W samym tym czasie Krzysztof znalazł nową posadę.
Pozostało już tylko przyzwyczaić Weronkę do przedszkola
***
Nauczycielki poleciły, aby na pierwsze dni Jadwiga przyprowadzała dziewczynkę na godzinę, potem dwie, a potem do obiadu. Brzmiało prosto, ale w praktyce było to wyzwanie.
Gdy tylko zobaczyła budynek, Weronka zaczęła wyć jak szalona, nie płakać, a krzyczeć. Tak trwało przez cały tydzień.
W szatni chwilowo ucichła, ale kiedy tylko zobaczyła, iż mama odchodzi, krzyk wracał.
Próbowano, by Krzysztof odwoził ją do przedszkola ten sam efekt.
Potem rodzice prowadzili ją razem, obiecując bajki i smakołyki, ale nic nie pomagało.
Kilka razy zostawiali ją samą, licząc, iż się uspokoi, ale Weronka nic nie odpuszczała. Wydawało się, iż wie, iż tata i mama są w pobliżu i słyszy ich krzyki.
W końcu opiekunki nie wytrzymały:
Nie martwcie się, takie rzeczy się zdarzają. Przyprowadzajcie Weronkę za kilka miesięcy, niech rośnie. Miejsce zostawimy dla was.
Łatwo wam mówić za kilka miesięcy», wykrzyknęła Jadwiga, wracając do domu, a ja muszę iść do pracy! Co teraz?
Nie wiem, odparł Krzysztof, ale męczyć dziecko to nie jest w porządku.
Słuchaj, twoi rodzice już na emeryturze! Jadwiga poczuła błysk pomysłu, i mieszkają niedaleko! Niech przyprowadzają Weronkę do przedszkola, przynajmniej na jakiś czas!
Dobrze, porozmawiam z nimi, odparł Krzysztof, choć wątpię, iż się zgodzą.
No to przekonaj ich, żeby zgodzili się
***
Dziadkowie przypomnieli, iż Krzysztof ma sam rozwiązywać problemy, ale wszystko, co zrobić można dla ukochanej wnuczki… i tak się stało. Zaczęli na zmianę zawozić Weronkę. I cud! Dziewczynka szła spokojnie do grupy, machała ręką na pożegnanie i nie łamała sobie głowy.
Kiedy przychodził czas na drzemkę, Weronka nie chciała położyć się w łóżeczku. Opiekunki dzwoniły babci, a ta leciała lub wysyłała dziadka. System działał sprawnie, a dziewczynka przychodziła na przedszkole tylko do dwunastej.
Po pewnym czasie rodzice zaczęli się męczyć, tłumacząc opiekunom, iż nie czują się dobrze, więc przestały przychodzić.
Potrzebujemy oko w oko, a ja mam nadciśnienie! narzekała matka Krzysztofa, a tata ma ból pleców Ty wiesz, jak on się męczy!
Rozumiem, mruknął Krzysztof, ale co teraz? Dziecko od dwunastej wraca do domu, a my jesteśmy w pracy
A to wbrew temu, żeby podziękować! wykrzyknęła teściowa, patrz, jak nas nagrodzili za to, iż rok z dzieckiem w domu spędziliśmy!
Nie rok, poprawiła Jadwiga, a kilka miesięcy. To wasz pomysł był, żeby włożyć Weronkę do przedszkola. Zrobiliśmy to. Gdybyście nie wymyślili, siedziałaby w domu i nie byłoby kłopotów.
A więc jesteśmy winni?! podskoczyła matka Krzysztofa, chodźmy stąd, nie mamy tu nic do roboty!
Złapała męża za rękę i wciągnęła go do przedpokoju
***
Co teraz? zapytał Krzysztof, gdy drzwi się zamknęły.
Nie wiem, wzruszyła ramiona Jadwiga, chyba będę musiała zrezygnować z pracy.
To nie rozwiązanie.
Co proponujesz?
Zawieźć Weronkę do przedszkola i zostawić ją do wieczora.
A rano? Sam będziesz ją wozić? Nie dam się w to wciągnąć!
Ale wszystkie dzieci chodzą do przedszkola bez problemu!
Nasza córka nie jest wszystkim! krzyknęła Jadwiga i zaliczyła łzy.
W tym momencie zadzwoniła matka.
Jadwiga, przyjadę jutro! obiecała Lidia, mam urlop i właśnie szykuję się do was. Mamy prawie miesiąc czasu. Zobaczymy, co z tego wyjdzie.
Po rozłączeniu Jadwiga podskoczyła jak dziecko:
Jutro przyjedzie mama! oznajmiła mężowi, jesteśmy uratowani.
Wspaniale! odpowiedział Krzysztof, w końcu poznam teściową. Mam nadzieję, iż się dogadamy.
Oczywiście, iż się dogadamy, uśmiechnęła się Jadwiga, mam supermamę. Na pewno coś wymyśli.
***
Lidia naprawdę wszystko wymyśliła. Zadeklarowała, iż ona i ojciec będą przyjeżdżać na zmianę, by pilnować Weronkę, bo synowie wzięli się w garść.
Nie obrażaj się, dziewczynko, radziła matka, patrząc na zięcia, wiek to rzecz względna. Kiedyś mieliśmy siły, a potem po prostu ich nie było.
Nie obrażam się, odpowiedziała Jadwiga, tylko nie rozumiem, jak wy będziecie przyjeżdżać? A ja mam pracę!
Dogadam się z szefem, a tata za dwa tygodnie przejdzie na emeryturę. Wszystko będzie w porządku. I może gdy przyjedzie, Weronka już sama będzie chodzić. Ma cztery lata!
Tak postanowiono.
Rano Lidia zabrała Weronkę do przedszkola; dziewczynka poszła spokojnie, a po dwunastej zadzwoniło do niej, iż trzeba ją odebrać.
***
Od tego czasu Lidia i Ignacy krążą po Warszawie, zmieniając się co dwa tygodnie. Ignacy, już na emeryturze, ma wolny czas wozi Weronkę do przedszkola, odbiera po dwunastej i czeka, aż rodzice przyjadą z pracy.
Wieczorami wędruje po mieście, nie dlatego iż kocha Warszawę, a dlatego iż nie może patrzeć, jak młodzi budują życie.
Nic nie chcą robić mówi do żony, nie sprzątają, nie gotują, zamawiają jedzenie. Weronka ogląda jakieś przerażające kreskówki i kaprysi. Rozmawianie z nimi to strata czasu. Mają własne zdW końcu wszyscy pojęli, iż rodzina to nie ciężar, a wspólna przygoda, i ruszyli razem naprzód.
