Moi rodzice nigdy nie traktowali mnie jak własnego dziecka, ponieważ większość czasu spędzałam z moją babcią. A teraz choćby jeden dzień nie mogę spędzić ze swoimi wnukami.

Zawsze miałam poczucie, iż moi rodzice traktowali mnie niesprawiedliwie. Zacznijmy od mojego dzieciństwa, kiedy praktycznie wychowywała mnie babcia, bo rodzice całymi dniami pracowali, żeby nas utrzymać. Doskonale pamiętam, jak zostawiali mnie pod jej opieką, gdy szli do swoich obowiązków. Szczerze mówiąc, to babci zawdzięczam wychowanie i do dziś jestem jej za to ogromnie wdzięczna.

Teraz sama mam dwie córki Zuzannę i Jagodę. Mój mąż i ja pracujemy na dwa etaty, odkładając każdą złotówkę, żeby kupić własne mieszkanie. Początki były trudne, nie wiedzieliśmy, w co ręce włożyć, ale rodzice zaoferowali swoją pomoc. Odprowadzali dzieci do przedszkola, zabierali je z powrotem, brali na różne wydarzenia, spędzali z nimi czas.

Słowem, przejęli opiekę nad wnuczkami, gdy my harowaliśmy od świtu do nocy. Rozumieli naszą sytuację i byli gotowi do pomocy bez narzekania. Aż pewnego dnia mama przyszła do mnie i oznajmiła, iż planują wynająć swoje mieszkanie i przenieść się na wieś. To było daleko od Krakowa, gdzie mieszkaliśmy, a ja poczułam nagły strach. Mamo, proszę, czy możesz poczekać jeszcze kilka miesięcy zanim się wyprowadzicie? Jesteśmy już blisko odłożenia całej kwoty na własne mieszkanie. jeżeli odejdziecie teraz, będę musiała rzucić pracę i nie zdążymy kupić mieszkania w tym roku błagałam.

Jej odpowiedź mnie zszokowała. Nie zostajemy tu dla Ciebie. To nasza decyzja, chcemy coś zmienić i wyjedziemy. Musisz sobie sama radzić z dziećmi. Zawsze liczysz na innych, ale my nie mamy obowiązku pomagać odpowiedziała chłodno. Czułam się, jakby ktoś mnie uderzył byłam rozżalona, zraniona, ale nie pokazałam tego po sobie. Zrozumiałam wtedy, iż kilka dodatkowych miesięcy nic dla nich nie znaczy, skoro podjęli już decyzję. Nie próbowałam ich przekonywać wiedziałam, iż przecież nie mogę nikogo zmusić, by spędzał czas z moimi dziećmi wbrew woli. Mój mąż i ja zawsze mierzyliśmy się z trudnościami razem i wiedziałam, iż i tym razem damy radę, choćby jeżeli świat się walił.