Adam zawsze miał jasny plan.
Politechnika, potem rok pracy w Krakowie, oszczędności, powrót do Katowic.
Tak miało być.
Życie jednak pisało inny scenariusz.
W Krakowie poznał Martynę.
Zakochali się szybko, prawie od razu.
„Zostaję tu, mamo” – powiedział przez telefon.
„A mieszkanie w Katowicach?” – zapytała mama.
„Kupię tutaj, w Krakowie.”
Zaręczyli się po kilku miesiącach.
Potem padła data ślubu.
O Martynie nikt z nas nic nie wiedział.
Żadnych zdjęć, żadnych opowieści.
Tylko imię i uśmiech na jednym selfie.
Ślub wypadł w najgorszym możliwym momencie.
Moja żona była w dziewiątym miesiącu ciąży.
Lekarz mówił: „Lada dzień.”
Musiałem zostać w Katowicach.
„Nie pojedziemy, Adam. Wybacz” – powiedziałem bratu.
„Rozumiem. Zdrowia dla małego” – odpowiedział spokojnie.
Tata nie dostał wolnego w hucie.
Zmiany były ustalone z miesiąca.
Na ślub pojechała tylko mama.
Wróciła po kilku dniach, zadowolona.
„Martyna jest miła” – mówiła. „Uśmiechnięta, bardzo ładna.”
„A bliżej jej poznałaś?” – spytałam.
„Niewiele czasu było. Wesele, podróż poślubna, pożegnanie.”
Tak to się zaczęło.
Mijały lata, rodziły się dzieci.
Bratowej wciąż nie poznaliśmy osobiście.
Telefony, życzenia świąteczne, krótkie rozmowy.
Nic więcej.
Czasem pytałam Adama, kiedy przyjedziecie.
„Praca, dzieci, czas ucieka” – tłumaczył.
Nie naciskałam zbyt mocno.
Każdy ma swoje życie.
Tej jesieni zadzwonił z wielką nowiną.
„Jedziemy w podróż po Polsce. Kilka tygodni.”
„Serio? Wreszcie się zobaczymy?”
„Tak, najpierw do was, do Katowic.”
Serce mi zabiło szybciej.
Tyle lat czekania na to spotkanie.
„Potem wesele kolegi, potem zjazd klasowy” – dodał.
„A na koniec?”
Zawahał się przez chwilę.
„Na koniec spotkanie z…”
Głos mu się urwał na sekundę.
Czekałam w napięciu na dalszy ciąg.
Adam westchnął i zaczął mówić.
