Gdy moja babcia dowiedziała się, iż jej córka, czyli moja mama, jest w ciąży bez męża, przepełniła ją wielka złość. Sprawiła, iż życie mamy stało się nie do zniesienia znosiła wszystko w ciszy, z ogromną cierpliwością, mimo upokorzeń i przykrych słów.
Pamiętam jak dziś tamten dzień, kiedy miałam przyjść na świat. Babcia zamknęła mamę w domu i wyszła, zabierając klucz. Na szczęście była wtedy w domu moja ciocia, Jadwiga, dawna sanitariuszka, która w porę znalazła klucz i pobiegła pomóc mojej mamie. Tak właśnie się urodziłam, a mimo całego ciężaru sytuacji, mama kochała mnie bezgranicznie. Babcia, która już była wtedy sędziwą osobą, nauczyła mnie wielu umiejętności uprawy ogrodu, pracy na roli i gospodarstwa domowego. Często dobrze sobie radziłam, ale gdy popełniałam błędy, nie szczędziła mi przykrych słów, nie rozumiałam ich wtedy do końca, ale czułam, iż mają sprawić mi przykrość. Nie mogłam pojąć, dlaczego tak się zachowuje dlaczego nie zażyłam jej miłości, co takiego zrobiłam? Przecież ona sama doświadczyła trudów wychowania dziecka po śmierci swojego męża, więc powinna wiedzieć, jakie to trudne. Dorastałam bez obecności mężczyzn bez dziadka, bez ojca, bez brata.
Z czasem mama wyszła za mąż i doczekała się dwóch kolejnych dzieci, choć niestety jej mąż nie żył długo. Ku mojemu zdziwieniu babcia okazywała tym dzieciom dużo więcej czułości i troski niż mnie. Nie mogłam oprzeć się uczuciu zazdrości.
Babcia już dawno odeszła, a ja nie jestem już dzieckiem czasem jednak wracam myślami do tamtych lat, kiedy czułam się inna niż wszyscy. Jej gorzkie słowa przez cały czas odbijają się echem w moich wspomnieniach, wywołując te same emocje co dawniej.
Raz, gdy robiłam zakupy z mamą na rynku w Krakowie, spotkałyśmy kobietę, która kupowała torby pełne owoców i cukierków. Z euforią oznajmiła nam, iż jej córka niedługo zostanie mamą i szykuje się wesele. Cała wieś wiedziała, iż córka Wiktorii nie ma męża, ale szczerość i serdeczność tej kobiety wzruszyły moją mamę przypomniały jej własne zmagania, złośliwości i sąsiedzkie plotki, które musiała znosić przez długi czas.
Kocham swoją mamę i jestem jej wdzięczna za to, iż mnie urodziła i znosiła wszystko dla mnie. Nigdy nie postąpiła wobec mnie źle. Jej macierzyńska miłość jest czysta, bezgraniczna i prawdziwa.
Jeśli chodzi o pytanie, co zrobiłabym na miejscu babci, trudno odpowiedzieć, jeżeli nie przeszło się przez te same doświadczenia co ona. Jednak wierzę, iż najważniejsze byłoby okazać zrozumienie, empatię i wsparcie wobec własnej córki choćby w trudnych momentach. Miłość i współczucie powinny zawsze wygrywać, budując mocną więź rodzinną niezależnie od przeciwności losu.
