Mój ojciec odszedł od nas, zostawiając mamę z ogromnymi długami. Od tego momentu straciłem prawo do szczęśliwego dzieciństwa.
Miałem wtedy 10 lat, a mój młodszy brat zaledwie 3. Tata znalazł sobie inną kobietę, podobno ładniejszą od naszej mamy. Zostawił nam mieszkanie, które wcześniej wzięli na kredyt. Gdy moi rodzice byli jeszcze razem, uczęszczałem do porządnej podstawówki, brałem udział w konkursach oraz kółkach zainteresowań, grałem też w koszykówkę. Jednak po rozwodzie wszystko się zmieniło. Mama musiała podjąć dwie prace na raz.
Rano sprzątała, a wieczorami opiekowała się chorą starszą panią. Musiałem zmienić szkołę na taką, która była bliżej domu. Skończyłem grać w kosza, bo mama zostawiała mi pod opieką mojego brata, gdy tylko miała wolny czas. Wszystko było zupełnie inne. Ukończyłem liceum, poszedłem na studia, potem zacząłem pracować. Moje beztroskie dzieciństwo zostało odebrane.
Wyrwano mi je z rąk. Ojciec wybrał wolność, a mama coraz częściej zostawiała mi brata do pilnowania. Niedawno wreszcie udało nam się spłacić cały kredyt za mieszkanie. Mam 22 lata i postanowiłem odkładać na własne cztery kąty. Życie w końcu nabrało sensu. Ale pojawiły się kolejne wieści: razem z ostatnią ratą kredytu pojawił się znowu ojciec. Najwyraźniej znudziła mu się wolność i postanowił wrócić do rodziny. Mama promienieje ze szczęścia. Ale ja tego nie rozumiem. Przecież nie opiekował się nami, nie pomagał finansowo, zostawił nas z ogromnym długiem, a teraz nagle chce być częścią rodziny. Czy ktoś pytał, czy się za nim stęskniliśmy? Mama jest pełna radości, ale ja nie mogę patrzeć na obojgaKażdy mówił mi: daj mu szansę, to wasz ojciec. Ale w środku czułem gniew i pustkę, których nie mogłem wypełnić cudzymi oczekiwaniami. Przez tyle lat byłem dorosły za wcześnie, walczyłem o spokój dla mamy i brata, podczas gdy on układał sobie życie gdzieś indziej.
Patrzyłem, jak mama przygotowuje kolację, znowu śmieje się głośno. Mój brat kręci się wokół stołu z dziecięcą beztroską, jakby w końcu było można znowu wierzyć w rodzinną magię. A ja? Czułem się obco w tym powracającym szczęściu.
Postanowiłem wyjść na spacer. Usiadłem na ławce w parku, gdzie kiedyś rzucałem piłką do kosza. Przypominałem sobie tamte dni i zrozumiałem, iż nie chcę już żyć w przeszłości. Tata nie może przywrócić mi straconego dzieciństwa, ale może uczyć się być obecny teraz, jeżeli tego naprawdę chce.
Podniosłem głowę, czując ulgę, jakby ciężar spłaconego kredytu zniknął także z mojego serca. Może wybaczenie jest bardziej dla mnie niż dla niego? Może prawdziwą dorosłość osiąga się nie wtedy, gdy bierze się na siebie cudze troski, ale gdy pozwala się sobie na nowy początek. Wróciłem do domu, gotów zrobić pierwszy, niepewny krok ku przyszłości tej, w której to ja wybieram, jaką rodziną chcę być.
