Dziennik, 4 marca
Poznałem swoją żonę Martę na weselu wspólnego kolegi w Krakowie. Przeprowadziłem się niedługo później z małego miasteczka na Podkarpaciu, żeby podjąć pracę w jednym z urzędów miejskich. Czułem się wtedy naprawdę szczęśliwy w końcu zostawiłem wiejskie życie za sobą i miałem perspektywy na rozwój. Nasza relacja gwałtownie nabrała tempa, a po roku Marta urodziła naszą córkę Zuzannę.
Wtedy wszystko się skomplikowało.
Dlaczego Zuza ma jasne włosy i niebieskie oczy, a my oboje jesteśmy raczej ciemni? zapytała Marta pewnego dnia.
Może odziedziczyła to po twoim ojcu, spójrz, są bardzo podobni odpowiedziałem, mając nadzieję zakończyć temat.
Nie żartuj sobie odpowiedziała zirytowana. Dziecko powinno przypominać rodziców, a nie przypadkowych krewnych. Moja mama też twierdzi, iż Zuza nie jest twoja.
Muszę przyznać, iż moja teściowa, pani Jadwiga, od zawsze była do mnie nastawiona z rezerwą. Podejrzewała, iż nie kocham Marty. Tylko teść, pan Jan, był człowiekiem wyjątkowej dobroci. Mimo rozwodu z Jadwigą i nowej rodziny, nigdy nie zapomniał o córce.
Skończyło się dramatycznie Marta wprowadziła do naszego mieszkania nowego partnera. Kazała mi się natychmiast wyprowadzić. Nie miałem zbyt wielu opcji.
Nie mogłem wrócić do rodziców, bo dla nich rozbita rodzina to powód do wstydu. Stary dom na wsi nie nadawał się do zamieszkania zimą, nie było tam choćby pieca. Zadzwoniłem do przyjaciela, Artura, który przyjął mnie wraz z Zuzą na kilka dni. Potem wynająłem pokój na osiedlu w Krakowie, ale gwałtownie zaczęło mi brakować pieniędzy.
Pewnego dnia, wchodząc do Żabki po chleb, ktoś zawołał mnie po imieniu.
Adam, gdzie się podziewałeś? choćby na wieś pojechałem was szukać! krzyknął teść Jan.
Panie Janie, miło pana widzieć odpowiedziałem cicho.
Wiem, co zrobiła Marta. Nie ma dla tego żadnego wytłumaczenia. Gdzie teraz mieszkasz?
Wynajmuję pokój.
Dobrze. Spieszę się teraz na delegację do Warszawy, ale jak tylko wrócę, pomogę wam rozwiązać problem z mieszkaniem. Trzymaj, to na dwa tygodnie. wyciągnął kopertę z pieniędzmi, było tam prawie dwa tysiące złotych.
Z ulgą pomyślałem, iż na mleko i jedzenie wystarczy.
Teść wrócił wcześniej z wyjazdu i odwiedził nas w wynajmowanym pokoju. Był autentycznie zaszokowany warunkami, w jakich żyliśmy. Nie mógł zabrać nas do siebie jego nowa żona, pani Alicja, była temu przeciwna. Znalazł jednak inne wyjście wykorzystał wszystkie swoje oszczędności i kupił mieszkanie, które przepisał na Zuzę. Próbowałem wycofać się z tak hojnego prezentu, ale Jan nie dawał za wygraną. Powtarzał, iż robi to nie dla mnie, ale dla wnuczki.
W ciągu miesiąca z Zuzą zadomowiliśmy się w naszym skromnym mieszkanku. Jan przywiózł kilka mebli, lodówkę oraz pralkę.
Nie oddawaj jeszcze Zuzy do przedszkola ona potrzebuje ojca. Pomogę ci we wszystkim, nie martw się. choćby Alicja chce zobaczyć wnuczkę zapewnił mnie.
Byłem wdzięczny.
Adamie, pamiętaj, zawsze możesz się zwrócić do mnie o pomoc. choćby jeżeli czasem życie potraktuje gorzko, wszystko się kiedyś poukłada dodał.
Cieszę się, iż moja córka ma tak mądrego i dobrego dziadka. Jan oddał wszystko, by postawić nas na nogi.
Z biegiem lat ponownie się ożeniłem, ale nigdy nie zapomniałem o teściu. Do dziś jest u nas mile widziany, częstym gościem przy niedzielnym obiedzie. Wiem już, iż w najtrudniejszych momentach warto ufać ludziom czasem pomoc nadchodzi z najmniej oczekiwanej strony.
