Moja córka poprosiła mnie o przeniesienie do innej szkoły. Bez łez. Bez krzyków. Bez uporu. Po prostu podeszła do mnie, zbierając tornister do szkoły, i cicho zapytała:
Tato… mogę zmienić szkołę?
Zatrzymałem się. Zapytałem, czy coś się stało. Ona odpowiedziała, iż nie. Zapytałem, czy ma tam przyjaciół. Ona wzruszyła ramionami: nie wiem. Zapytałem, czy ktoś się jej źle odnosi. Spojrzała w milczeniu.
Tamtej nocy ledwo zmrużyłem oko. Następnego dnia wymyśliłem powód, by pójść do szkoły. Powiedziałem, iż muszę porozmawiać z dyrekcją, ale w rzeczywistości chciałem zobaczyć, co się dzieje.
Stałem na korytarzu i czekałem na dzwonek. W końcu ją zobaczyłem. Stała przy płocie, z termosikiem w ręku, zamknięta w sobie. Grupa dziewczynek przechodziła obok śmiały się i popychały się nawzajem. Chłopiec oblany sokiem jej bluzkę i uciekł. Jedna z dziewczyn zrobiła jej potajemnie zdjęcie i pokazała innym, wszyscy się śmiali.
A ona nic. Po prostu zamknęła usta. Jakby była już przyzwyczajona. Ale najbardziej bolało to, iż dzieci nie było. To byli dorośli.
Nauczyciel wszedł do klasy. Spojrzał na moją córkę. Ignorowała ją. Szła dalej, jakby nic się nie działo. Jakby moja córka nie istniała.
Gdy wróciłem do domu, napisałem do szkoły. Opisałem wszystko, co mi powiedziała: iż chowają jej zeszyty, iż prześmiewcy drwią z niej na korytarzach, iż śmieją się z jej zdjęć w grupie na WhatsAppie.
Odpowiedź przyszła szybko: “Nie martw się, to tylko dziecięce sprawy. Zadbamy o to.” Ale nic nie zrobili.
Wieczorem cicho zapytała mnie:
A ty o tym myślałeś, tato?
Tak odpowiedziałem. I nigdy nie będziesz musiała tam wracać.
Nie zapytała dlaczego. Po prostu odłożyła tornister w kąt i wzięła głęboki oddech. Jakby wreszcie pozbyła się ciężaru, który długo nosiła sama. Dziś idzie do innej szkoły. Nie większej, nie nowocześniejszej. Po prostu bardziej przyjaznej.
Tam ludzie patrzą jej w oczy. Wołają ją po imieniu. I nie musi się kurczyć, by nikt jej nie zranił. Dziecko nie prosi o zmianę szkoły z kaprysu. Pyta, gdy nie ma już sił.
Najbardziej bolesne nie jest to, co robią inne dzieci, ale to, iż dorośli, którzy powinni ją chronić, nie reagują. Nie ignorujmy cichych sygnałów naszych dzieci. Za prostym nie chcę wracać mogą kryć się samotność, strach i poczucie odrzucenia. Dajmy im prawo do mówienia. I miejmy odwagę słuchać i działać.
Czasami najgłośniejsze krzyki dzieci brzmią jak szept. Nie czekajmy, aż będzie za późno. Obserwujmy, słuchajmy, reagujmy ponieważ każde dziecko zasługuje na bezpieczeństwo i troskę.
