Moja synowa Jadwiga jest wściekła, kiedy mówię jej, iż w naszej rodzinie tradycją jest nadawanie dziecku imienia po dziadku. Mam dobrą relację z Jadwigą; mieszkamy w Warszawie, nie kłócimy się i nie obrażamy. Od czasu do czasu pojawia się mała sprzeczka, ale gwałtownie znajdujemy wspólne rozwiązania i nie żywimy urazy.
Kiedy dowiaduję się, iż Jadwiga jest w ciąży, cieszę się ogromnie. Niedługo będę miał wnuka w domu. Fakt, iż to będzie chłopiec, uszczęśliwia mojego syna Marka; od dawna marzył o synu i zaraz po usłyszeniu płci dziecka mówi, iż nazwa go po swoim ojcu. W naszej rodzinie chłopcy nazywani są po dziadkach. Gdy Jadwiga słyszy, iż imię już jest ustalone, wybucha konflikt i twierdzi, iż sama nazwie dziecko i nie weźmie pod uwagę naszej opinii.
Chcę spokojnie porozmawiać z Jadwigą, ale ona stanowczo odrzuca rozmowę, mówiąc, iż decyzja jest już podjęta. Marek próbuje mnie wesprzeć, a Jadwiga nie chce słuchać, mówiąc, iż jej rodzice zabiorą ją z sali porodowej i będą mieszkać z noworodkiem.
Marek traktuje żonę dobrze, okazuje jej miłość i troskę, ale Jadwiga tego nie docenia. Jest egoistyczną dziewczyną, której nie stać na ciszę choćby dla dobra męża. Gdy próbuję przytoczyć rodzinne tradycje, przerywa mi natychmiast.
Zaskoczyło mnie, iż Jadwiga i Marek już wymyślili imię dla dziecka i iż będą sami decydować o wszystkich sprawach rodzinnych, ignorując mój głos. Widzę sytuację inaczej, bo to będzie mój wnuk, kontynuator naszej rodziny.
Kiedy temat imienia znów się podnosi, Jadwiga niegrzecznie odpowiada, iż to nie jej sprawa. Jestem zdruzgotany. Poświęciłem całe serce i energię Markowi, a teraz wydaję się być zbędny w jego życiu. Nie rozumiem, jak mam iść dalej, jak rozmawiać z Jadwigą i z własnym synem. Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło, ale teraz nie wiem, co przyniesie jutro.
