Moja teściowa zaoferowała pomoc w opiece nad naszymi dziećmi podczas letnich wakacji – jest już na e…

Moja teściowa zaproponowała, iż pomoże nam z opieką nad dziećmi podczas wakacji. Od niedawna jest emerytką, ma mnóstwo czasu, więc zgodziliśmy się bez wahania.

Oboje pracujemy na pełen etat i wychowujemy trójkę dzieci, a perspektywa dłuższego urlopu w naszym przypadku graniczy z cudem. Zwykle bierzemy urlop na zmianę tylko wtedy, gdy któreś z dzieci rozchoruje się albo ma istotną uroczystość szkolną. jeżeli akurat nic się nie dzieje, czasem zdołamy wyrwać się na weekend, ale to i tak rzadkość.

Od trzech lat spłacamy dwudziestoletni kredyt hipoteczny. Po latach ciągłego przenoszenia się z mieszkania do mieszkania mieliśmy dość chcieliśmy mieć własny dom i poczucie stabilizacji, choćby kosztem wyższej raty co miesiąc. Pracujemy również w wakacje, bo każda złotówka liczy się na spłatę kredytu, więc na żadne rodzinne wakacje nas nie stać. Problemem jest też opieka nad dziećmi, bo latem nie ma szkoły nie byłoby komu z nimi zostać. Przynajmniej mamy spokój, iż są bezpieczne i mają się dobrze pod własnym dachem!

Propozycja teściowej była dla nas wybawieniem. Od kiedy przeszła na emeryturę i zyskała większą swobodę, często zostawia się u nas na dłużej. Przed każdą wizytą zawsze zaopatrujemy ją w zakupy spożywcze i dajemy gotówkę na różne smakołyki dla dzieci. Zawsze powtarza, iż jej emerytura nie starcza na dodatkowe wydatki, więc nigdy nie korzysta ze swoich pieniędzy. Wręczamy jej więc pieniądze osobiście i wychodzi na to o wiele taniej niż zatrudnianie opiekunki. Każdy na tym korzysta i wszyscy są zadowoleni.

Ostatnio brat mojego męża, Andrzej, również postanowił podrzucić swojej mamie swoje dzieci, bo sam ma trójkę. Problem w tym, iż jego pociechy są młodsze i rozbrykane, więc babcia musi mieć nad nimi stałe oko. Niestety, Andrzej nigdy nie przywiózł im ani zapasów jedzenia, ani nie zostawił pieniędzy. W efekcie musieliśmy wykładać na ich potrzeby z własnej kieszeni.

Czułam złość i bezsilność. Wielokrotnie prosiłam męża, żeby porozmawiał z bratem, ale wolał unikać konfliktów i nic z tym nie robił. Dlaczego to ja mam ponosić dodatkowy ciężar, podczas gdy ktoś inny nie poczuwa się do żadnej odpowiedzialności za własne dzieci? Szukam teraz najlepszego sposobu na rozmowę z Andrzejem, żeby wyjaśnić sytuację bez kłótni i nieporozumień.