Monika wyprowadziła się daleko od swoich rodziców, do innego miasta. Tam podjęła studia, aby zdobyć wykształcenie. Po ukończeniu nauki poznała mężczyznę, za którego wyszła za mąż. Jej siostra, Jadwiga, została w rodzinnym domu. Jadwiga także wyszła za mąż, ale już dwukrotnie się rozwiodła i samotnie wychowywała dwóch synów.
Monika i jej mąż zamieszkali w mieszkaniu odziedziczonym przez niego po babci. Początki ich wspólnego życia nie były łatwe. Często brakowało im pieniędzy, a na dodatek pojawiło się dziecko. Z czasem jednak sytuacja się poprawiła. Udało im się odłożyć trochę oszczędności i kupili dwupokojowe mieszkanie. Wyremontowali je i zaczęli wynajmować. Lata mijały. Ich córka, Zuzanna, dorosła i rozpoczęła naukę w szkole medycznej. Monika z mężem planowali przekazać jej wynajmowane mieszkanie, gdy tylko wyjdzie za mąż.
W międzyczasie córka Jadwigi, Emilia, dostała się na uniwersytet w Krakowie. Jadwiga poprosiła Monikę, czy Emilia mogłaby tymczasowo zamieszkać w wynajmowanym przez nich mieszkaniu. Monika nie miała serca odmówić siostrze. Emilia pilnie się uczyła, a potem rozpoczęła pracę w lokalnej kawiarni. Niebawem poznała chłopaka, który po pół roku związku oświadczył się jej. Okazało się również, iż Emilia była w ciąży.
Wtedy Monika wyjaśniła siostrze, iż jeżeli jej siostrzenica zamierza założyć rodzinę, powinna znaleźć inne mieszkanie. Para obiecała, iż poszuka nowego lokum. Miesiąc później Emilia zadzwoniła do ciotki, prosząc, by pozwolili jej zostać jeszcze trochę, obiecując wyprowadzkę po ślubie. Tymczasem córka Moniki również zaczęła spotykać się z chłopakiem, ale nie mieli śmiałości wyprosić ciężarnej Emilii.
Wkrótce urządzili wesele, Emilia urodziła dziecko. Po uroczystości Monika zakomunikowała rodzinie, iż nadszedł czas na znalezienie nowego mieszkania, bo to miejsce przeznaczone jest dla jej córki, która niedługo także planuje ślub. Jednak Emilia wciąż znajdowała nowe wymówki: brakowało dobrych ofert wynajmu, dziecko było chore, zawsze coś się działo. W końcu zmieniła numer telefonu i przestała otwierać drzwi. choćby mąż Moniki poszedł z wizytą, ale po tej wizycie Jadwiga stwierdziła, iż przez niego Emilia przestała mieć pokarm.
Cierpliwość Moniki i jej męża została wystawiona na próbę i w końcu, po burzliwej kłótni, zdecydowali się wyeksmitować rodzinę z mieszkania. Przez dwa lata rodzina nie odzywała się do Moniki, zarzucając jej, iż była bezduszna, wyrzucając z domu siostrzenicę i małe dziecko.
Czasami w życiu trzeba podjąć trudną decyzję, by zadbać nie tylko o dobro innych, ale i własne oraz swojej najbliższej rodziny. Pomoc ma wartość tylko wtedy, gdy jest oparta na współpracy i wzajemnym szacunku.
