Na radę matki mąż zabrał cierpiącą żonę w odludne miejsce… Rok później wrócił – po jej majątek.

Zgodnie z radą teściowej mąż zabrał swoją ciężko choryą żonę na opuszczone podwórko Rok później powrócił po majątku kobiety.
Gdy Valentina ożeniła się z Artyomem, miała zaledwie dwadzieścia dwa lata. Była młoda, promienna, o wielkich oczach i marzeniach o domu, w którym unosiłby się zapach świeżego ciasta, słychać będzie śmiech dzieci, a wszystko będzie przepełnione ciepłem. Sądziła, iż to jej przeznaczenie. Mężczyzna był starszy, powściągliwy, mało gadatliwy ale w jego milczeniu Valentina odczuwała podporę. Tak właśnie myślała.
Teściowa od pierwszego dnia patrzyła na nią nieufnie. Jej spojrzenie mówiło wszystko: Nie jesteś warta mojego syna. Valentina dawała z siebie wszystko sprzątała, gotowała, dopasowywała się. Mimo to nie wystarczało. Zbyt rzadko podawała barszcz, źle układała ubrania, zbyt często patrzyła zakochanym wzrokiem na męża. To wszystko drażniło teściową.
Artyom milczał. Dorastał w rodzinie, w której słowo matki było święte i niepodważalne. Nie odważył się jej sprzeciwić, a Valentina znosiła to. choćby gdy czuła się słaba, straciła apetyt, a wstawanie stało się trudne przypisywała wszystko zmęczeniu. Nie przypuszczała, iż w jej wnętrzu czai się nieuleczalny, zły charakter.
Diagnoza przyszła nagle. Zaawansowany etap. Nieoperacyjny. Lekarze jedynie kiwali głowami. Tego wieczoru Valentina płakała pod poduszką, ukrywając ból przed mężem. Rankiem znów się uśmiechała, prasowała koszule, gotowała zupę, znosiła uwagi teściowej. Artyom coraz bardziej się od niej oddalał. Nie szukał już jej spojrzenia, a jej głos stawał się zimny.
Pewnego dnia teściowa weszła do niej i szepnęła:
Jesteś jeszcze młoda, przed tobą życie. On jest tylko ciężarem. Po co ci to? Zabierz go na wieś, do Duni. Tam jest cisza, nikt cię nie osądzi. Odpocznij. Potem możesz zacząć nowe życie.
Mężczyzna nie odpowiedział. Następnego dnia Valentina w ciszy spakowała rzeczy, pomogła wsiąść do samochodu i ruszyła w głąb kraju tam, gdzie drogi kończą się, a czas płynie wolniej.
Po całej drodze milczała. Nie zadawała pytań, nie płakała. Wiedziała prawdę: nie choroba ją zabiła, ale zdrada. Koniec rodziny, miłości, nadziei wszystko runęło, gdy mąż uruchomił silnik.
Tutaj znajdziesz spokój rzekł mąż, wyładowując walizkę. Będzie łatwiej.
Wrócisz? wyszeptała Valentina.
Nie odpowiedział. Skinęła lekko głową i odjechał.
Miejscowe kobiety przynoszące jedzenie i Duna nierzadko zaglądały, by sprawdzić, czy jeszcze żyje. Valentina leżała tygodniami, potem miesiącami, patrząc w sufit, słuchając kapania deszczu na dachu, obserwując, jak drzewa kołyszą się na wietrze. Śmierć nie śpieszyła się.
Po trzech, a potem sześciu miesiącach do wioski przyjechał młody lekarz. Był ciepły, miły. Zaczął do niej chodzić, podawać kroplówki, leki. Valentina nie prosiła o pomoc po prostu nie chciała już umierać.
I nastąpił cud. Najpierw mały wstała z łóżka. Potem wyszła na werandę. Później poszła do sklepu. Ludzie patrzyli zdumieni:
Żyjesz, Valjuszko?
Nie wiem odpowiedziała. Po prostu chcę żyć.
Minął rok. Pewnego dnia w wiosce przyjechał samochód. Z niego wysiadł Artyom, szary, napięty, z papierami w ręku. Najpierw rozmawiał z sąsiadami, potem podszedł do domu.
Na werandzie, owinięta kocem, z filiżanką herbaty w dłoni, siedziała Valentina. Jej twarz rozświetlona, oczy czyste. Artyom zamarł.
Ty naprawdę żyjesz?
Patrzyła na niego spokojnie.
Czego się spodziewałeś?
Myślałem, że
Umarłam? dokończyła. Prawie. Ale to ty tego chciałeś, prawda?
Artyom milczał. Cisza mówiła więcej niż słowa.
Naprawdę chciałem umrzeć. W tym domu, w którym przeciekł dach, w którym ręce zmarzły, w którym nie było nikogo przy mnie chciałem tam wszystko zakończyć. Ale ktoś przychodził co wieczór. Ktoś, kto nie bał się śnieżycy, nie oczekiwał wdzięczności. Po prostu robił, co trzeba. Ty odszedłeś. Nie dlatego, iż nie mogłeś być ze mną ale dlatego, iż nie chciałeś.
Zgubiłem się wyszeptał Artyom. Moja matka
Twoja matka cię nie uratuje, Artyomie odezwała się Valentina łagodnie, ale stanowczo. Ani przed Bogiem, ani przed samym sobą. Zabierz swoje papiery. Nie odziedziczysz nic. Dom zostawiłem człowiekowi, który uratował moje życie. Ty zaś pogrzebałeś mnie przy życiu.
Artyom pochylił głowę, stał chwilę, po czym bez słowa wrócił do samochodu. Duna patrzyła z progu.
Idź, synu, i nie wracaj.
Wieczorem Valentina siedziała przy oknie. Na zewnątrz cisza, w środku spokój. Pomyślała, jak dziwnie działa życie: czasem nie choroba zabija, ale samotność. I nie lekarstwo leczy, ale prosty ludzki gest, ciepłe słowo, troska, której nie prosiliśmy.
Tydzień po odejściu Artyoma nie padło słowo po prostu odszedł. Valentina nie płakała. Jakby w jej sercu odpadł fragment, w którym jeszcze tliła się miłość. Została jedynie cisza, jak po burzy w lesie: wszystko ucichło, ale echo burzy wciąż wibrowało w powietrzu. Żyła dalej, zostawiając za sobą przeszłość miłość, małżeństwo, zdradę.
Los jednak miał inne plany.
Pewnego dnia obcy stanął na werandzie w czarnej kurtce, z podniszczoną teczką. To nie lekarz, ale młody notariusz z urzędu. Zapytał, czy mieszka tu Valentina Mezenceva.
To ja odpowiedziała ostrożnie.
Notariusz niepewnie podał teczkę dokumentów.
Ma pani testament. Zmarł ojciec. Zgodnie z papierami, jest pani jedyną spadkobierczynią mieszkania w mieście i konta bankowego. Czekają znaczne środki.
Valentina zamarła. Przypomniała sobie myśl: Nie mam ojca. Mężczyzna, który odszedł, gdy miała trzy lata, nigdy nie był w jej życiu. A teraz zostawił wszystko?
Ale formalnie jest wymieniony jako ojciec dodał notariusz.
Dzień minął w mgle. Rok po tym Valentina po raz pierwszy sięgnęła po telefon i zadzwoniła do dawnej przyjaciółki, Niny, mieszkającej w mieście.
Valja?! Ty? Żyjesz? Słyszeliśmy Artyom mówił, iż umarłaś! Zorganizowano pogrzeb!
Serce Valentina zamarło.
Pogrzeb?
Tak. On to zaaranżował. Mówił, iż zmarłaś w straszliwych cierpieniach. Miesiąc później sprzedał nasze mieszkanie. Mówił, iż nie może już tam mieszkać.
Valentina usiadła, przygnębiona. Nie tylko ją opuścił zabił ją w oczach innych. Wymazał jej istnienie, sprzedał dom, jakby nigdy nie istniała.
Dwa dni później wyruszyła do miasta z Ilją tym lekarzem, który codziennie przemierzał śnieżne zaspy, by do niej dotrzeć. Trzymała się go, prosząc, by ją przywiózł.
Może kiedyś przyda się pomoc powiedziała po prostu.
I nie na darmo. Wszystko okazało się prawdą. Mieszkanie, pieniądze, dokumenty prawo przyznało jej wszystko. Valentina nie była już porzuconą, skazaną na śmierć kobietą, ale osobą, która może kształtować własny los.
Ale historia się nie kończyła.
Pewnego dnia Valentina szła po rynku i zobaczyła Artyoma przy innej kobiecie. Kobieta była w ciąży, trzymała się za rękę z Artyomem. Obrócił się też jej teściowa, zmęczona, chora. Kobieta, która kiedyś uważała Valentynę za niegodną syna.
Spojrzeli na siebie. Artyom zamarł, twarz zbielała.
Valja
Nie spodziewałaś się tego, prawda? odparła spokojnie. Myślałaś, iż zniknę na zawsze?
Nowa partnerka Artyoma spojrzała na nią.
Kim ona jest?
Stara znajoma odparł Artyom chłodno.
Valentina uśmiechnęła się słabo:
Tak, bardzo stara. Kogoś, którego już pogrzebałeś.
Odwróciła się i odszedła. Ilja czekał przy samochodzie z torbą pełną jabłek.
Wszystko w porządku? zapytał.
Tak, już odpowiedziała Valentina. Odzyskałam swoje imię.
Wieczorem, na balkonie swojego domu, owinięta kocem, z gorącą herbatą w dłoni, nie czuła bólu tylko ciszę. ale nie była to cisza żałoby, ale jasna, zdrowa cisza, jakby wszystkie potwory zostawiły ją w tyle.
Czas płynął. Valentina przyzwyczaiła się do nowej rzeczywistości. W jej mieszkaniu panował ciepły domowy klimat: miękkie światło lamp, kwiaty na parapecie, zapach kawy i świec. Znowu zaczęła wiązać warkocze, tak jak w młodości. Ból minął, pojawiały się jedynie przelotne smutki o utraconych latach.
Ilja często ją odwiedzał, nie spiesząc się, nie naciskając. Przynosił jedzenie, pomagał w domu, gotował barszcz, a potem cicho siedział obok, gdy Valentina potrzebowała jedynie obecności.
Pewnego zimowego wieczoru, gdy na zewnątrz padał śnieg, Valentina odezwała się:
Wiesz, po raz pierwszy naprawdę czuję, iż żyję. Dziwne, prawda?
Ilja uśmiechnął się:
Czasem, żeby znów oddychać, trzeba najpierw zostać uduszonym. Przeszłaś to. Jesteś silniejsza, niż myślisz.
Patrzyła na niego długo, po czym po raz pierwszy po długim czasie położyła rękę na jego ramieniu nie jak przy ratowniku, ale jak przy kimś, kto był przy niej, gdy najbardziej go potrzebowała.
Kilka miesięcy później poczuła osłabienie. Najpierw myślała, iż to przeziębienie, potem zmęczenie. Lekarz, z łagodnym uśmiechem, przyszedł z inna wiadomością:
Gratuluję, Pani Valentina. Jest Pani w ciąży.
Serce zamarło, a jednocześnie przyspieszyło. Ciąża? Po wszystkim chorobie, zdradzie, śmierci i odrodzeniu?
Ultrasonografia pokazała mały płód, serce biło regularnie. Valentina opuściła gabinet i zaczęła płakać nie z żalu, ale z niewyobrażalnej euforii i delikatnego lęku. Czuła, iż jej historia jeszcze się nie skończyła.
Ilja objął ją bez słów, trzymając mocno.
Rozwiążemy to razem szepnął.
W lokalnej gazecie natknęła się na artykuł:
Mężczyznę zatrzymano za oszustwo. Oskarżenie: fałszowanie dokumentów, organizowanie śmierci byłej żony i sprzedaż jej majątku.
Nazwisko Artyom Mezencev.
Serce Valentina zwężyło się. Odrzuciła gazetę, wypiła herbatę i położyła dłoń na brzuszku.
Nigdy nie poznasz zdrady wyszeptała. Będziesz mieć matkę i prawdziwego ojca.
Poród był trudny. Valentina wiele razy traciła przytomność, serce waliło jakby chciało wyłamać się z klatki piersiowej. Wokoło krzyki lekarzy, migoczące lampy, niepokojące dźwięki. Przy drzwiach stał Ilja, milczący jak mur, modląc się jak dziecko.
Wtedy płacz. Głośny, żywy, pełen życia.
Dziewczynka oznajmił lekarz. Malutka, ale silna. Wyszedł po chwili.
Valentina spojrzała na małą twarz, na wilgotne łzy i szepnęła:
Witaj, życie moje. Czekałam na ciebie od tak dawna
Rok minął. W kuchni woda w czajniku bulgotała. Ilja podawał Liza, małą, kłębiącą się w miseczce, a Valentina smażyła twarogowe naleśniki. Słońce ogrzewało przez okno, wypełniając powietrze zapachem orchidei. Nie było krzyków, obraźliwych słów, ani chłodu.
Spójrz pokazała Valentina na dziewczynkę. Uśmiecha się. To twoje oczy.
Ilja przytulił się od tyłu.
Ale twoja siła jest teraz w niej.
Nie szepnęła Valentina. Moja siła to wy, oboje.
Zrozumiała, iż by osiągnąć własne niebo, czasem trzeba przejść przez piekło. Aby odrodzić się, najpierw musiała umrzeć dla starego świata. I tak uczyniła.
Dwa lata upłynęły. Życie stało się trwałe jak świeżo upieczony chleb ciepłe, pożywne, bezpieczne. Liza rosła na wesołą dziewczynkę, z letnim spojrzeniem i piegami. Ilja otworzył aptekę, a Valentina pomagała zajmowała się papierkologią, zamawiała leki, po prostu była przy nim. Wszystko zdawało się na miejscu.
Pewnego ranka przyszedł list. Żółty kopert, niechlujny rękopis. W środku jedna strona, bez podpisu, kilka zdań:
CzyValentina otworzyła list, a w nim znalezione słowa potwierdziły, iż sprawiedliwość w końcu zwyciężyła, co napełniło ją spokojem i nadzieją na przyszłość.