Nie będę mogła zostać Twoją mamą i nie pokocham Cię tak, jak matka, ale będę się o Ciebie troszczyć …

Nie będę mogła być dla ciebie mamą i nie będę w stanie cię pokochać, ale będę się tobą opiekować i nie powinieneś się na mnie gniewać. Bo u nas i tak będzie ci lepiej niż w domu dziecka.

Dzień dzisiaj był niesamowicie trudny. Janek chował swoją siostrę. Trochę się w życiu pogubiła, ale jednak była dla niego najbliższą osobą. Nie widzieli się prawie pięć lat, a tu taki dramat.

Małgorzata bo tak ma na imię moja przyjaciółka robiła, co mogła, żeby wesprzeć męża, próbując przejąć większość obowiązków na siebie.

Jednak po pogrzebie czekała ich jeszcze jedna, równie ważna sprawa. Irmina, siostra Janka, zostawiła po sobie małego synka. I wszyscy zebrani tego dnia, by pożegnać Irminę, niemal jednogłośnie uznali, iż to młodszy brat Irminy powinien zająć się chłopcem.

No bo kto, jak nie rodzony wujek? Tak samo nikt nie próbował dyskutować. Po prostu wszyscy wiedzieli, iż to jest jedyne sensowne wyjście.

Małgorzata rozumiała sytuację, jakoś nie protestowała, ale była jedna rzecz. Nigdy nie chciała mieć dzieci. Ani swoich, ani cudzych.

Tę decyzję podjęła dawno temu. Powiedziała o tym szczerze Jankowi przed ślubem, a on przyjął to bez większych rozterek. No bo kto w wieku dwudziestu kilku lat przejmuje się tym tematem naprawdę serio. Ustalili wtedy: nie, żyjemy dla siebie, robimy po swojemu, i tak minęło im już dziesięć lat.

A teraz musiała przyjąć pod swój dach zupełnie obce dziecko. Wyjścia nie było. Oddać do domu dziecka bratanka Janek by nie pozwolił, a Małgorzata choćby nie odważyłaby się o tym rozmawiać.

Wiedziała, iż nie pokocha tego chłopca i nie będzie w stanie zastąpić mu matki. Chłopiec był bardzo dojrzały jak na swój wiek, więc Małgorzata postanowiła rozmawiać z nim szczerze.

Wiktorku, gdzie wolałbyś mieszkać u nas czy w domu dziecka?

Chciałbym mieszkać u siebie, sam.

Ale nie możesz jeszcze mieszkać sam, masz tylko siedem lat. Musisz wybrać.

To wtedy u wujka Janka.

Dobrze, pojedziesz z nami, ale muszę ci powiedzieć jedną rzecz. Nie będę mogła być dla ciebie mamą i nie będę cię kochać, ale będę się tobą opiekować i nie obrażaj się na mnie. Bo u nas i tak będzie ci lepiej niż w domu dziecka.

Formalności częściowo załatwione, wrócili nareszcie do siebie.

Małgorzata po tym, co powiedziała chłopcu, uznała, iż nie musi już udawać przed nim troskliwej cioci i spokojnie może być sobą. Zrobić mu obiad, wyprać rzeczy, pomóc z lekcjami to nie sprawiało jej trudności. Ale oddawać swoje uczucia na to nie była gotowa.

A mały Wiktor od tego dnia nie zapominał ani na moment, iż jest niekochany, więc żeby nie trafić do domu dziecka, musi bardzo się starać, dobrze się zachowywać.

Dotarli do domu. Wiktorowi przydzielono najmniejszy pokój. Ale najpierw Małgorzata wszystko przerobiła dla chłopca.

Wybieranie tapet, mebli, dodatków w tym Małgorzata była mistrzynią i bardzo to lubiła. Z entuzjazmem zabrała się za urządzanie pokoiku dla Wiktorka.

Tapety mógł wybrać sam, wszystko inne dobierała Małgorzata. Nie żałowała pieniędzy w końcu, choć za dziećmi nie przepadała, skąpa nie była. Pokój wyszedł śliczny.

Wiktor był zachwycony! Szkoda tylko, iż mama nie widzi, jaki ma teraz pokój. Ech, jakby Małgorzata jeszcze go pokochała… Dobra jest, miła, tylko dzieci nie lubi.

Często chłopiec o tym rozmyślał, zwłaszcza wieczorami.

Potrafił się cieszyć wszystkim, choćby najdrobniejszymi rzeczami. Cyrk, zoo, wesołe miasteczko zawsze przeżywał to całym sobą, tak szczerze, iż Małgorzata zaczęła czerpać euforia z takich wycieczek. Coraz bardziej lubiła zaskakiwać chłopca, patrzeć, jak reaguje na różne rzeczy.

W sierpniu mieli z Jankiem lecieć nad Bałtyk, a Wiktorka na dziesięć dni miała wziąć do siebie ciocia.

Ale niemal w ostatniej chwili Małgorzata zmieniła plany. Ogarnęła ją nagle wielka chęć, żeby Wiktorek zobaczył morze. Janek trochę się zdziwił takim obrotem spraw, ale w sumie był szczerze zadowolony. Sam już bardzo się z chłopcem zżył.

A Wiktor był prawie szczęśliwy! Gdyby go jeszcze kochali… No trudno, ważne, iż zobaczy morze!

Wyprawa się udała. Morze było ciepłe, owoce pyszne, nastrój świetny. Ale wszystko, co dobre, kiedyś się kończy i urlop, rzecz jasna, też.

Zaczęły się zwykłe dni. Praca, dom, szkoła. Ale w ich małym świecie coś się zmieniło, pojawiło się nowe uczucie. Coś jakby większej euforii życia, jakiejś cichej nadziei na cud.

I cud się wydarzył. Małgorzata wróciła znad morza z nowym życiem pod sercem. Jak to się stało, iż przez tyle lat uniknęli podobnych niespodzianek, a tu nagle…

Co robić, sama nie wiedziała. Powiedzieć mężowi, czy załatwić wszystko samemu? Po pojawieniu się Wiktora już nie była pewna, czy Janek na pewno jest przekonanym „childfree”. Uwielbiał bawić się z chłopcem, chodził z nim na mecze, pomagał w lekcjach.

Małgorzata już raz dokonała wielkiego poświęcenia, ale na kolejne chyba nie była gotowa. Sama podjęła trudną decyzję.

Siedziała w klinice, gdy zadzwoniła szkoła. Wiktorka zabrano na sygnale do szpitala, podejrzenie wyrostka. No dobrze, wszystko na razie zostaje w zawieszeniu.

Wpadła do szpitala jak burza. Wiktor leżał blady jak ściana, telepało nim niesamowicie. Jak zobaczył Małgorzatę, rozpłakał się.

Małgosiu, błagam, nie odchodź, boję się. Zostań dziś moją mamą, proszę, tylko jeden dzień i już. Potem nigdy, ale to nigdy nie będę prosić.

Tak mocno złapał ją za rękę, łzy leciały mu po twarzy jak strumienie. Nigdy wcześniej Małgorzata nie widziała, żeby płakał tylko raz, po pogrzebie.

Teraz coś w nim pękło.
Małgorzata przytuliła jego rękę do policzka.

Kochanie, wytrzymaj chwilkę. Zaraz przyjdzie lekarz i będzie lepiej. Jestem tu, nie odejdę.

Boże, jak ona go wtedy kochała! Ten chłopiec, z oczami pełnymi zachwytu, był najważniejszy w jej życiu.

Childfree… Co za bzdura. Wieczorem wszystko powie Jankowi o tym, iż spodziewa się maluszka. Ta decyzja przyszła dokładnie wtedy, gdy Wiktor ze strachu i bólu mocniej ścisnął jej dłoń.

Minęło dziesięć lat.
Dzisiaj Małgorzata ma prawie okrągłe urodziny, 45 lat. Będą goście, życzenia. Ale zanim to wszystko, siedzi z kawą i dopadają ją wspomnienia…

Jak gwałtownie uciekł czas. Młodość, potem dorosłość. Stała się spełnioną kobietą, szczęśliwą żoną i mamą dwójki cudownych dzieci. Wiktor ma prawie osiemnaście, Zosia dziesięć lat. I niczego nie żałuje.

No, może jest jedna rzecz, której żałuje bardzo, bardzo. Tych słów o braku miłości. Chciałaby, by Wiktor ich nie pamiętał, żeby zapomniał i już nigdy do nich nie wracał.

Od tamtego dnia w szpitalu starała się mówić mu jak najczęściej, iż go kocha, ale czy Wiktor pamiętał te jej pierwsze wyznania… Nigdy nie miała odwagi zapytać.