Ciociu Aniu, możesz mi pomóc z matematyką? cicho zapytał ośmioletni Michał, spoglądając z nadzieją na partnerkę taty. Jutro mam sprawdzian, a tata pracuje do wieczora.
Maluchu, nie mam teraz czasu odpowiedziała kobieta, nie odrywając wzroku od laptopa. Za dwa tygodnie mam ślub, a jeszcze tyle rzeczy do ogarnięcia. Chcesz przecież, żeby nasz ślub był idealny, prawda?
No… tak odparł Michał niepewnie i zrezygnowany powlókł się do swojego pokoju. Nie przepadał za Anią, ale tata wyglądał na szczęśliwego. Dla niego trzeba to wytrzymać.
Mama Michała była poważnie chora, nie była w stanie już go wychowywać.
Takie dziecko nie powinno oglądać cierpienia własnej matki! stwierdził Krzysztof, ojciec Michała, i zabrał syna do siebie. Jego narzeczona nie była zachwycona sytuacją, ale się nie odezwała. Kłócenie się tuż przed ślubem nie wydawało jej się najlepszym pomysłem.
Przed Krzysztofem Ania udawała troskliwą i przejętą Michałem kobietę. Ale gdy tylko wychodził do pracy, zaczynała go kompletnie ignorować. Cudze dziecko było jej zbędne.
Na kilka dni przed ślubem Krzysztofowi zepsuł się komputer, więc postanowił skorzystać z laptopa Ani. Potrzebował tylko przeglądarki, żeby wysłać ważnego maila. Jednak coś go podkusiło, żeby zajrzeć w historię.
Jego twarz pochmurniała z każdą sekundą. Z trzaskiem zamknął laptop i ruszył do salonu, gdzie jego prawie-żona oglądała telewizję.
O czym są te bzdury o domu dziecka dla mojego syna? wychrypiał, ledwie panując nad złością.
O czym ty mówisz? Ania zmarszczyła brwi. Mówiłeś, iż wysyłasz tylko maila, a tu się okazuje, iż zaglądasz gdzie nie trzeba. Wstyd ci nie jest?
Odpowiedz na pytanie. Krzysztof nie reagował na jej zarzuty. Kto dał ci prawo decydować o moim dziecku?
Właśnie, iż o twoim! Ania odrzuciła pilot. Będziemy mieli własne dzieci. A Michał będzie tylko przeszkadzał. Uczy się kiepsko, ledwo dostaje dostateczne. Jaki przykład da naszym?
Chłopak ma stres! Matka umiera! Wyrwany ze swojego domu! Co ty robisz, zamiast pomóc kombinujesz, jak się go pozbyć! Krzysztof krzyczał, nie mogąc opanować emocji. Dobrze, iż Michał był akurat w szkole.
Nie krzycz na mnie! Ania była oburzona. Nie muszę wychowywać twojego dziecka. Ma babcię, niech go sobie zabierze, jeżeli nie podoba ci się mój sposób.
I kiedy zamierzałaś mi powiedzieć o swoim rewelacyjnym planie? choćby nie próbował się uspokoić. Po tygodniu małżeństwa? Za miesiąc?
Za parę dni Ania wzruszyła ramionami, nie odczuwając wstydu. Po co czekać? Zresztą mam znajomą w opiece społecznej, gwałtownie da się wszystko załatwić. Michałowi będzie tam lepiej.
Wbij sobie do głowy odezwał się nagle spokojnie Krzysztof nigdy nie zostawię syna. Bardzo go kocham. Michał jest dla mnie najważniejszy na świecie.
A ja? Ania poderwała się z kanapy. Ja się nie liczę? Ty mnie nie kochasz? To tak: nie chcę, żeby twój syn mieszkał z nami po ślubie. Wybieraj on albo ja.
On. Bez wahania odpowiedział Krzysztof. Kobietę zawsze można znaleźć, ale syna mam jednego.
Kobietę! Ciekawe, kto poza mną na ciebie spojrzy! dyszała ze wściekłości. Myślisz, iż jakaś inna pokocha twojego synalka? Nie rozśmieszaj mnie! Cudzych dzieci nikt nie chce!
Masz godzinę, żeby się spakować i opuścić mieszkanie. Prezenty też zabierz, nie potrzebuję ich. Krzysztof założył kurtkę i przy progu dodał cicho Nie chcę cię więcej widzieć. jeżeli myślałaś, iż za tobą szaleję, to się myliłaś. Szukałem nowej mamy dla Michała to wszystko.
Krzyś, a co ze ślubem? Ania była zaskoczona. Była pewna, iż przeprosi i zgodzi się na jej warunki, a tu… ona ma wyjść?
Naprawdę nie rozumiesz? Krzysztof odpowiedział zdziwiony. Ślubu nie będzie. Wybrałem i nie ciebie. Pakuj się. jeżeli wrócę, a przez cały czas tu będziesz, nie będę delikatny.
Drzwi trzasnęły, a Ania została w mieszkaniu sama. Z bezsilności osunęła się na kanapę, nie wiedząc co dalej. Dawno uznała te cztery ściany za swoje i wcale nie chciała odchodzić.
Zadzwonił domofon. Podskoczyła i z nadzieją pobiegła do drzwi. Pewnie Krzysztof żartował on nigdy by jej nie zostawił…
Przesyłka dla pani, proszę tu podpisać rzucił radośnie kurier w firmowym uniformie.
Ania prawie połamała długopis, podpisując odbiór. Chłopak patrzył na nią dziwnie i gwałtownie zniknął.
W paczce, błyszcząc w świetle, leżała suknia ślubna. Kosztowna, przepiękna. Ania z wściekłością cisnęła ją w kąt, a potem jeszcze ją podeptała, zamieniając w bezużyteczną szmatę.
Zła, wyciągnęła telefon i wykręciła numer przyjaciółki, wyjmując przy tym walizkę z garderoby.
Co się stało? usłyszała zirytowany głos w słuchawce. Sama nie śpisz, innym nie dajesz. Nerwy przedślubne? sarknęła koleżanka.
Ślubu nie będzie! wysyczała Ania, włączając głośnik. Pakuję rzeczy, podjedź po mnie?
Co się dzieje? w głosie przyjaciółki zabrzmiała troska. On cię skrzywdził?
Oj, jeszcze jak! wykrzyknęła Ania i opowiedziała, co się wydarzyło. Koleżanka zamilkła. Żyjesz jeszcze?
Naprawdę chciałaś pozbyć się dziecka?
A co mi po nim, swojego bym wolała prychnęła.
Wiesz co po chwili milczenia odpowiedziała cicho koleżanka nie rozumiem cię. I nie chcę zrozumieć. Nigdy bym nie pomyślała, iż jesteś do tego zdolna.
Szczerze, mam gdzieś co myślisz ze złością odpowiedziała Ania, zamykając z trudem walizkę. Przyjedziesz?
Nie padła chłodna odpowiedź. Dzwoń po kogoś innego.
Doskonale, wezwę sobie taksówkę
***********************************************
Krzysztof odebrał Michała ze szkoły i razem poszli do parku karmić gołębie. Chłopiec był szczęśliwy z czasu spędzanego z tatą, ale zapytał nieśmiało:
Tato, nie musisz już pomagać cioci Ani przy ślubie? Zerknął z niepokojem spodziewał się, iż tata powie, iż musi… i wrócą do domu.
Nie muszę odpowiedział Krzysztof, czym wielce zaskoczył syna. Ślubu nie będzie. Nie będzie ci smutno, iż Ania z nami nie zamieszka? spytał z troską. Wyrzucając narzeczoną, nie pomyślał, jak zareaguje Michał.
Mi nie będzie smutno odpowiedział Michał, promieniując radością. Wcale. Szczerze mówiąc, ona mnie nie chciała. choćby jej nie lubiłem.
No to dobrze, synku Krzysztof mocno go przytulił. Na razie będziemy we dwóch. Ale na pewno w końcu znajdziemy kobietę, która pokocha cię jak własnego syna…
