Nie może po prostu odejść. Łucja i Wojciech biorą ślub, mimo iż matka Łucji, Zofia Leonarda, nie aprobuje tego małżeństwa.
Córeczko, nie taki mąż ci się przyda, co wziąłbyś od tego twojego Wojtka. Wychował go dziadek, rodziców nie ma, pracuje w jakimś warsztacie samochodowym jedno słowo robotnik.
Mamo, Wojtek nie jest winny, iż jego rodzice zginęli, kiedy był mały odpowiada Łucja, nieco zirytowana. On w końcu skończył technikum, ma wprawne ręce i potrafi naprawić wszystko.
Co on potrafi, to tylko grzebać w metalach, a nie zarabiać na życie mówi Zofia. Jak wy przeżyjecie na jego pensję, kiedy ty dopiero jesteś na czwartym roku studiów? Musisz skończyć edukację. Bez naszej pomocy z ojcem nie będziecie mieć nic.
Łucja często słyszy takie wypowiedzi od Zofii, choć Wojciech nie jest w domu, gdy matka prowadzi swoje podstępne intrygi, starając się wprowadzić rozłamanie między młodą parą. Nie lubi jej synowa.
Wojciech jest poważnym facetem, po służbie wojskowej, bardzo kocha swoją Łucję, ona nie wyobraża sobie życia bez niego. Przed ślubem namawia ją:
Zamieszkajmy u mojej babci, mamy dwupokojowe mieszkanie, nie jak twoi rodzice, co mają cztery pokoje Wojciech wie, iż matka Łucji nie może go znieść, choć ojcu od razu podszedł przyjaźnie, ale w domu rządzi Zofia, surowa i uparta.
Kiedy Zofia postanowi coś zrobić, doprowadzi to do końca. Łucja o tym wie, dlatego stoi mocno na własnych nogach i nie słucha matki, polegając głównie na sobie. Zofia denerwuje się jej samodzielnością i nieposłuszeństwem, ale przyznaje, iż część charakteru odziedziczyła od niej.
Łucja wie, iż Wojciech jest drażliwy wobec jej matki, ale przekonuje męża, by przynajmniej na jakiś czas zamieszkali u rodziców.
Wojtku, uczę się, ty pracujesz sam, trudno nam będzie żyć z jednej pensji, a mama zawsze pomoże.
Dobrze, zobaczymy zgadza się Wojciech.
W pewnym momencie Wojciech dostaje wypłatę i wchodzi do supermarketu po zakupy. Łucja jeszcze nie wróciła ze zajęć. Teściowa spotyka go przy kasie i nagle krzyczy:
Kto ci kazał to kupować?
Sam postanowiłem odpowiada spokojnie. Łucja lubi ten ser, a ja też
A ty kim jesteś? Nie jesteś nikim w tym domu, nie mam dla ciebie imienia. Toleruję cię tylko ze względu na córkę, która znalazła takiego mówi groźno. Wojciech zamarza.
Zofio Leonardo, po co mnie obrażacie? Rozmawiam z wami uprzejmie i spokojnie
Spójrz na niego, jeszcze mnie będzie uczyć. Słuchaj więc uważnie: całą wypłatę, którą dostaniesz następnym razem, oddajesz mi i tak będzie zawsze. Ja będę dysponować pieniędzmi i kupować jedzenie. Rozumiesz?
Dlaczego mam oddawać ci pensję? My mamy własną rodzinę.
Nie macie rodziny, nie macie. Daj pieniądze.
Nie, Zofio, zarobiłem je i oddam żonie.
Wtedy wyjedź z mojego mieszkania, natychmiast. Nie chcę cię widzieć
Wojciech odchodzi. Trzy dni nie ma od niego żadnych wieści. Łucja czeka, ale nie odważa się go odwiedzić, choć wie, iż nie odszedł bez powodu. Oczekuje dziecka.
Nie dzwoni myśli na pewno jest u swojej babci Anny.
Zofia krótko tłumaczy Łucji przyczynę wyjazdu, przedstawiając wszystko tak, iż to Wojciech ją obraził. Nie wspomina jednak, iż żądała oddania pieniędzy i wyrzuciła go z mieszkania.
Mamo, powiedziałaś mi wszystko, nie ukryłaś nic pyta podejrzliwie Łucja. Nie mogło tak po prostu zostawić mnie Wojtek.
Córeczko, w czym miałabym cię okłamywać?
Czwarty dzień Łucja postanawia pojechać do babci, bo Wojciech nie odbiera telefonu.
Jadę do Wojtka informuje matkę.
Gdzie?
Do jego domu, pewnie u babci, gdzie ma iść.
jeżeli się nie pojawi, to nie jest ci potrzebny.
To nieprawda, nie mógł po prostu odejść Nie rozumiem, co między wami zaszło, ale coś mi nie mówisz.
Oczywiście, iż Wojtek jest dla ciebie najważniejszy, a ja się nie liczę. Ile pieniędzy i sił poświęcam wam, a wy jesteście niewdzięczni.
Mamo, nie o to chodzi. Dziękuję za wsparcie materialne, ale wiem, iż nie znosisz Wojtka. Zawsze mu dokuczasz, on jest ci w nosie jak kamień
Łucja chwyta torbę i kurtkę, wybiegając z mieszkania, myśląc, co powiedzieć mężowi.
Nie zachowuj się jak obrażone dziecko. Bez względu na to, co matka powie, nie reaguj tak. W końcu jest dorosły rozważa i powinien mieć opanowanie. Matka go drażni, a ja stoję między dwoma ogniami. Zmęczenia od studiów…
Przekonuje się, iż mąż odszedł z powodu kolejnej uwagi matki. Teraz czeka, aż przyjdzie po niego. Łucja postanawia najpierw wszystko wyjaśnić Wojciechowi, a później mu wybaczyć.
Kiedy wchodzi do domu babci Anny, widzi otwartą drzwi, a babcia patrzy smutno i winnie, wpuszcza ją do mieszkania. Wojciech siedzi przy stole, przed nim stoi otwarta butelka wódki. Łucja jest zszokowana nigdy nie pił, nie palił, a tu
Wojciech nie wydaje się zdziwiony jej przyjściem, nie jest jednak pijany, wypił tylko odrobinę, skinął głową w stronę krzesła naprzeciw. Łucja siada naprzeciw i patrzy mu w oczy. Wszystkie przygotowane słowa ulatują, serce ściska żal.
Co mogła powiedzieć moja matka, iż Wojtek od razu otworzył wódkę? myśli, po czym cicho mówi:
Wojtku, chodźmy do domu.
Nie odpowiada głośno.
Dlaczego?
Nie chcę żyć z twoją matką Nie mogę nic zrobić bez jej wskazówek. Kontroluje każdy mój ruch, od jedzenia po sposób mówienia, a niedługo powie, jak mam oddychać Muszę oddawać jej wszystkie zarobki, a nie zamierzam. Mamy własną rodzinę.
Ach, to sedno szepcze Łucja.
Zdała sobie sprawę, iż matka ukrywała przed nią część kłótni.
Co teraz robimy?
Nie wiem przyznaje szczerze Wojciech. Zostańmy w domu babci.
Potrzebujemy pieniędzy, niedługo przyjdzie nasz syn, a dziecko potrzebuje wszystkiego
Pracuję, dostaję dobrą pensję, mogę pracować po dziesięć godzin, jeszcze więcej mi płacą.
Nie rozumiesz, iż przy moich studiach i twojej pracy nie będziemy w stanie wychować dziecka. Trzeba kupować jedzenie, gotować Czy mogę zrezygnować ze studiów? Nie chcę porzucać edukacji, zostało niewiele. Może wrócimy do moich rodziców, dopóki nie urodzi się syn i nie pójdzie do przedszkola, a ja znajdę pracę.
Nie, Łucjo, nie wrócę do teściowej mówi stanowczo.
Może po prostu się rozstaniemy wybucha Łucja, przerażona własnymi słowami.
jeżeli nie chcesz mieszkać ze mną, nie odmawiając wsparcia rodziców i nie być samodzielna, być może naprawdę musimy się rozwieść odpowiada ostry Wojciech.
Łucja wstaje, chce wybiec na korytarz, ale zatrzymuje ją babcia Anna.
Usiądź, Kocieńku, uspokój się Przepraszam, iż podsłuchałam waszą rozmowę, ale wiedziałam, iż tak się skończy Pomogę ci. Nie musisz rezygnować ze studiów, mam jeszcze siłę nie mam tyle pieniędzy, co twoi rodzice, tylko emeryturę, ale podzielę się z wami. Nie potrzebuję wiele. Mogę gotować i opiekować się wnuczkiem, obiecuję. Proszę, odrzućmy rozwód. Przeprowadź się do nas.
Łucja przyjmuje propozycję. Myślała o tym wielokrotnie, komfort i pomoc rodziców były kuszące, ale miłość do męża przeważyła. Własna rodzina, mąż i nienarodzone dziecko stały się dla niej najważniejsze.
Wojciech patrzy na żonę z napięciem, odczuwa, iż Łucja rozważa ofertę babci. W końcu Łucja się uśmiecha:
Dobrze, zgadzam się, co ty na to, Wojtku? mówi. On podskakuje, obejmuje żonę, całuje, a babcia też się uśmiecha i modli się w duchu.
Łucja musi znosić naciski matki, kiedy pakują rzeczy, by wyjechać do Wojciecha. On stoi na klatce schodowej, nie wchodzi do mieszkania, słysząc krzyki teściowej.
Zginiesz z Wojtkiem z głodu, będziesz w nędzy, a wnuk mi niepotrzebny. Wyrośnie tak uparty jak ojciec. Odejdź, odejdź wykrzykuje matka, a Łucja czuje, iż włosy jej się jeżą.
Łucja wychodzi z mieszkania z walizką, kładzie dużą torbę na klatce. Wojciech podnosi rzeczy, schodzi w dół, a za nimi lecą przekleństwa.
Boże, to moja matka przerażona Łucja. Mam rację, iż opuściłam dom, teraz rozumiem męża i wiem, co mu zrobiła.
Życie Wojciecha i Łucji układa się w domu babci. Spokój powraca, babcia przejmuje gospodarstwo. Łucja spokojnie przechodzi ciążę i rodzi zdrowego synka Antka. Babcia Anna i młodzi rodzice są w siódmym niebie. Zofia Leonarda nie utrzymuje z nimi kontaktu i nie chce wnuka. Dziadek w tajemnicy dzwoni, pyta o Antka, a Łucja wysyła mu zdjęcia, co go cieszy.
Gdy Antek kończy trzy lata, idzie do przedszkola, choć babcia namawiała, iż może go opiekować. Łucja wraca do pracy.
Babciu, Antek powinien mieć kontakt z rówieśnikami, w przedszkolu szybciej się rozwija, bo opiekunki pracują z dziećmi. A ty będziesz go odbierać, bo to blisko mówi Łucja. A potem odpoczywaj, bo potrzebujemy cię, planujemy jeszcze córkę śmieje się.
