Nie gap się tak na mnie! Nie chcę tego dziecka. Masz je! obca kobieta po prostu wcisnęła mi w ręce wózek dziecięcy. Stałam jak słup soli, kompletnie zdezorientowana.
Z mężem, Marianem, żyliśmy jak w bajce. Rzadko się sprzeczaliśmy ja starałam się być wzorową żoną i panią domu. Pobraliśmy się jeszcze na studiach w Poznaniu. Potem przyszły bliźniaczki Zosia i Hania a gdy podrosły, założyliśmy małą firmę. Pomagałam Marianowi tylko okazyjnie, bo większość czasu zajmowały mi dzieci i dom. Najbardziej uwielbiałam gotować. Mój mąż zawsze czekał na weekend jak na zbawienie, żeby spróbować moich nowych kulinarnych eksperymentów. Dziewczynki też zawsze pytały: Mamo, co dziś pachnie tak obłędnie?.
Między praniem, gotowaniem, szkołą i pracą choćby nie przyszło mi do głowy, iż Marian mógłby mnie zdradzić. Ostatni rok był ciężki firma ledwo zipiała, oszczędzaliśmy na wszystkim. Marian jeździł po całej Polsce, szukając klientów. Dziewczynki poszły do pierwszej klasy, więc zostałam z nimi w domu.
Aż pewnego dnia, gdy wracaliśmy z pracy do naszego mieszkania w Krakowie, nagle wyrosła przed nami jakaś kobieta. Wysiedliśmy z samochodu, a ta nieznajoma wręcz *wrzuciła* mi wózek w ręce.
Nie patrz tak na mnie! Nie potrzebuję tego dziecka, skoro on woli być z tobą! wrzasnęła, wskazując na Mariana.
Stałam jak rażona piorunem.
Obiecałeś, iż odejdziesz od niej! Jak nie chcesz mnie, to nie chcę i tego bachora! rzuciła jeszcze, splunęła pod nogi i odeszła, trzaskając obcasami po chodniku.
Minęło kilka minut, zanim ogarnęłam, iż trzymam wózek. Nie musiałam pytać Mariana po jego minie wiedziałam wszystko. Wróciliśmy do domu w ciszy. W wózku leżał chłopczyk, może dwutygodniowy.
Odbierzesz dziewczynki ze szkoły i kupisz wszystko, co napiszę dla dziecka powiedziałam twardo. Marian tylko skinął głową.
Minęło osiemnaście lat. Wielu znajomych nie rozumiało, czemu wychowuję cudze dziecko, skoro miałam już córki. Nigdy nie drążyłam tematu tej kobiety z Marianem. Wychowaliśmy chłopca jak naszego własnego. Dziewczyny uwielbiały młodszego brata Janka. Zawsze byliśmy z nim szczerzy, a gdy dorósł, wszystko mu wyjaśniliśmy. Ku naszemu zaskoczeniu, przyjął to spokojnie choćby nie spytał o biologiczną matkę. A ja? Byłam szczęśliwa. Miałam trójkę wspaniałych dzieci, które nas kochały. Z Marianem nie było już tak jak dawniej, ale starał się to naprawiać.
W dniu osiemnastki Janka zorganizowaliśmy rodzinne przyjęcie. Zosia i Hania, już zamężne, miały przyjechać z mężami. Gdy właśnie zasiadaliśmy do stołu, rozległ się dzwonek. Nie spodziewaliśmy się nikogo więcej… i słusznie. Od rana coś mi nie dawało spokoju. Gdy wyszłam do przedpokoju, zobaczyłam wychudzoną kobietę, która przypominała tamtą sprzed lat.
Chcę zobaczyć syna warknęła.
Nie ma tu pani syna odpowiedzieliśmy jednocześnie z Jankiem.
Drzwi zamknęły się z cichym *kliknięciem*. Wróciłam do stołu z łzami w oczach, ale też z ogromną dumą. Miałam wspaniałego syna choćby jeżeli nie był mój z krwi.
