NIE ZDĄŻYŁAŚ, MAŁGORZATO! SAMOLOT ODLATUJE! RAZEM Z NIM TWOJE STANOWISKO I PREMIA! JESTEŚ ZWOLNIONA! wrzeszczał szef w słuchawkę. Małgorzata stała pośrodku korka w Warszawie, patrząc na przewróconego seicento, z którego przed chwilą wyciągnęła obce dziecko. Straciła karierę, ale odnalazła siebie.
Małgorzata była wzorem korporacyjnego żołnierza. W wieku 35 lat dyrektor regionalny. Twarda, poukładana, zawsze pod telefonem. Życie rozpisane co do minuty w kalendarzu Google.
Tego poranka miała podpisać najważniejszy kontrakt roku umowę z kontrahentami z Chin. Miała być na lotnisku Chopina o 10:00.
Wyjechała z zapasem czasu. Nigdy się nie spóźniała.
Pędziła swoim nowym SUV-em ekspresową trasą S8, w głowie odtwarzając prezentację.
Nagle, sto metrów przed nią, stare maluchy zajechały drogę, jedno zahaczyło pobocze i stoczyło się kilka razy do rowu. Samochód zatrzymał się spodem do góry.
Odruchowo nacisnęła hamulec.
W głowie gwałtownie wykalkulowała: jeżeli się zatrzymam spóźnię się. Milionowy kontrakt, mogę wszystko stracić.
Inne samochody mijały wrak. Ktoś przystanął na chwilę, nagrał filmik telefonem, po czym ruszył dalej.
Małgorzata spojrzała na zegarek. 8:45. Czasu coraz mniej.
Już nacisnęła gaz, by ominąć tworzący się zator.
Wtedy zobaczyła przyciśniętą do szyby małą rękę w dziecięcej rękawiczce.
Zaklęła pod nosem, uderzyła otwartą dłonią w kierownicę i zjechała na pobocze.
Biegła w szpilkach przez śnieg.
Od starego Fiata czuć było benzyną.
Za kierownicą młody chłopak, nieprzytomny, krew na skroni. Z tyłu płakała dziewczynka, góra pięcioletnia, zablokowana dziecięcym fotelikiem.
Spokojnie, maleńka! wołała Małgorzata, szarpiąc się z zablokowanymi drzwiami.
Daremnie.
Złapała kamień, roztrzaskała szybę. Odłamki pocięły jej nowe futro. Trudno.
Wyciągnęła dziecko, potem z pomocą kierowcy ciężarówki wydostali chłopaka.
Po minucie samochód stanął w ogniu.
Na śniegu, z obcym dzieckiem w ramionach, drżały jej ręce. Pończochy porwane, policzek brudny od sadzy.
Telefon dzwonił nieprzerwanie. Szef.
Gdzie jesteś?! Odprawa kończy się za chwilę!
Nie zdążę, panie Wiktorze. Był wypadek, ratowałam ludzi.
Mam to gdzieś kogo ratowałaś! Kontrakt przepada! Zwolniona! Rozumiesz? Won z branży!
Odrzuciła połączenie.
Pogotowie przyjechało po dwudziestu minutach. Lekarz obejrzał rannych.
Będą żyć. Jest pani ich aniołem stróżem. Gdyby nie pani spaliliby się.
Następnego dnia Małgorzata obudziła się bez pracy.
Szef dotrzymał słowa nie tylko ją zwolnił, ale rozsiał plotki, iż jest nieodpowiedzialną histeryczką. W tej branży był to wilczy bilet.
Wszędzie odsyłano ją z kwitkiem.
Pieniądze topniały, kredyt na auto (to, którym właśnie jechała) zaczynał ciążyć.
Popadła w depresję.
Po co się wtedy zatrzymałam? myślała nocami. Przejechałabym jak wszyscy, byłabym teraz w Szanghaju, piłabym szampana. A tak zostałam z niczym.
Po miesiącu zadzwonił obcy numer.
Pani Małgorzato? Tu Andrzej, ten chłopak z seicento.
Głos słaby, ale radosny.
Andrzej? Jak zdrowie? Jak córka?
Żyjemy, dzięki pani. Chcemy się zobaczyć. Proszę.
Pojechała do zwykłego blokowiska na Ursynowie.
Andrzej wciąż w gorsecie, żona Kasia zanosiła się łzami, całując Małgorzacie dłonie. Mała Zosia wręczyła jej rysunek: niezdarny, ale kolorowy aniołek z czarnymi włosami.
Pili herbatę z tanimi herbatnikami.
Nie wiem, jak dziękować powiedział Andrzej. Nie mamy pieniędzy Pracuję w warsztacie, żona w przedszkolu. Ale jeżeli pani czegoś trzeba
Potrzeba mi pracy Małgorzata gorzko się zaśmiała. Straciłam posadę przez spóźnienie.
Andrzej zamyślił się.
Mam znajomego dziwny facet, prowadzi ekologiczną farmę na Mazurach. Szuka nowego zarządcy. Nie do gnoju, tylko do papierów, organizacji, dotacji unijnych. kilka płaci, ale daje dach nad głową. Spróbuje pani?
Małgorzata, dawna przeciwniczka błota na butach, pojechała. Nie miała nic do stracenia.
Gospodarstwo okazało się olbrzymie, ale zaniedbane. Właściciel wujek Franek zapalony rolnik, nie ogarniał biurokracji.
Małgorzata zakasała rękawy.
Zamiast szklanego biurka szkolna ławka. Zamiast kostiumu od Reserved dżinsy i kalosze.
Ułożyła papiery, zdobyła dotacje, znalazła rynki zbytu. Po roku farma przynosiła zyski.
Polubiła to życie.
Nie było intryg, fałszywych uśmiechów.
Było za to powietrze pachnące sianem i mlekiem.
Nauczyła się piec chleb, przygarnęła psa. Przestała godzinami malować się rano.
A co najważniejsze czuła, iż żyje.
Pewnego dnia przyjechała na farmę delegacja z miasta po świeże produkty do restauracji.
Wśród nich był Wiktor jej były szef.
Poznał ją w dżinsach, z pogodną twarzą.
No Małgorzato, gdzieś ty skończyła! Królowa obory? A mogłaś siedzieć w zarządzie. Żałujesz pewnie, iż wtedy bawiłaś się w bohatera?
Małgorzata spojrzała na niego i nagle uświadomiła sobie, iż jest jej obojętny. Jak plastikowy kubek.
Nie, Wiktorze uśmiechnęła się. Nie żałuję. Wtedy uratowałam dwa życia. I trzecie swoje. Uratowałam siebie przed staniem się kimś takim jak ty.
Wiktor prychnął, odszedł.
A Małgorzata wpuściła na dłonię pysk nowo narodzonego cielaka w oborze.
Wieczorem przyjechali do niej Andrzej z Kasią i Zosią. Przyjaźnili się, grillowali, śmiali.
Małgorzata patrzyła na wielkie, wiejskie gwiazdy. I wiedziała oto jest jej miejsce.
Morał: Czasem utrata wszystkiego to jedyny sposób, by naprawdę coś znaleźć. Kariera, złotówki, status to tylko scenografia. Może spłonąć w jednej chwili. A człowieczeństwo, uratowane życie i spokojne sumienie zostają na zawsze. Nie bój się zjechać z drogi, jeżeli serce podpowiada stop. Może właśnie wtedy zmieniasz swoje życie naprawdę.
