Śniło mi się, iż mój brat nie wybrał sobie żony zbyt szczęśliwie. Od początku starałam się utrzymywać poprawne relacje z moją bratową. Mieszkaliśmy wtedy razem w przedziwnym, ciasnym mieszkaniu w Sosnowcu: ja, mama, brat z żoną. Przeniosłam się nagle, trochę jakby przez mgłę, do najmniejszego pokoju, mama powędrowała ze swoim dobytkiem do salonu, a im oddaliśmy największą sypialnię, która tego dnia pachniała kredą i starymi książkami. Bratowa miała na imię Aldona i już od progu pokazywała nam swoim zachowaniem, iż jest od nas ważniejsza. Była córką wykładowcy uniwersyteckiego, co podkreślała nawet, pijąc herbatę.
Aldona wcale nie czuła się zobowiązana do sprzątania czy gotowania raczej wyjaśniała, iż to nie jej rola w tym teatrze. Kiedy zaszła w ciążę, żądała absolutnej ciszy. Mama, która nie lubiła kłótni, tylko wzdychała i wszystkiemu się biernie przyglądała. Już choćby nie mogłam zaprosić koleżanek, bo jakby to tłumaczyła Aldona ona tu mieszka.
Aldona oczekiwała coraz to wymyślniejszych potraw i osobnej ciszy do śniadania. Teraz mama musiała gotować osobno dla niej, a osobno dla nas. Próbowałam rozmawiać z mamą, żeby nie dogadzać nadmiernie bratowej, bo ta stawała się coraz bardziej bezczelna. Przed samym porodem Aldona wymyśliła, iż jej nienarodzone dziecko potrzebuje własnego pokoju i iż trzeba mnie wyeksmitować do salonu razem z mamą. Tamta decyzja była jak pokręcona logika snu, gdzie ściany się poruszają, a drzwi zmieniają miejsce. Nie wytrzymałam tego. Aldona wtedy popadła w rozpacz, krzyczała, iż zrobimy jej przedwczesny poród. Brat stanął za nią murem i nazwał mnie gówniarą.
Wreszcie mama stanowczo poprosiła brata, żeby poszukał gdzie indziej mieszkania. W końcu się wyprowadzili, zupełnie jakby przez podwórko przechodziła karawana mebli na skrzypiących kółkach. Potem nie wiedziałam nawet, kiedy przyszedł na świat ich syn ani kiedy go ochrzcili. Bratowa ogłosiła jedynie, iż nie powinniśmy przynosić prezentów, a lepiej przekazać dziecku gotówkę, z określoną zresztą kwotą w złotówkach.
Mama na to, iż nie ma takich pieniędzy. W odpowiedzi odebrano nam prawo widywania wnuka. Mama była początkowo przybita, ale po jakimś czasie to oni sami zaczęli przyprowadzać chłopca do nas. Bywało, iż Aldona zostawiała go u nas, kiedy szła z koleżankami na kawę do kawiarni lub na manicure. Zawsze jednak odbierała syna formalnie niezadowolona, krytykując, iż nie tak był ubrany, nie tak nakarmiony.
Gdy dziecko skończyło rok, brat i bratowa zawitali z powrotem. Wyjaśnili, iż mają problem mieszkaniowy i nie mogą dostać kredytu w banku. Aldona ogłosiła, iż zaczyna pracę i muszę zająć się jej synkiem Studiujesz na pedagogice, więc to będzie ci praktyka. Ledwo dajemy radę z jednej pensji. Ale nie mamy jak ci zapłacić. Z zajęciami poradzisz sobie w trybie zaocznym, trzeba się wspierać.
Odmówiłam bez wahania.
Nie umiałam przekonać brata, iż ich problemy są ich, nie moje. Dlaczego miałabym rzucać studia przez cudze życie? Potem musiałam wysłuchiwać pretensji Aldony, iż nie zajmuję się jej dzieckiem.
Nazwała nas egoistami i zakazała swoim nogom przekroczyć nasz próg. I rzeczywiście, przez pół roku nie pokazywali się u nas wcale. Pewnego dnia brat przyszedł sam. Okazało się, iż Aldona w pracy poznała innego mężczyznę. Rozwiodła się z moim bratem i zażądała alimentów.
Teraz szantażuje brata synem jeżeli płaci, może go widywać, a jeżeli nie, niech choćby nie liczy na spotkanie. Tymczasem ten drugi facet nie kwapi się do ślubu, bo sam ma żonę i dzieci. Aldona przez cały czas mieszka w wynajmowanym mieszkaniu w Katowicach, a czynsz płaci mój brat. Brat przepraszał nas i powiedział, iż następnym razem wybierze partnerkę rozważniej.
